پییر بورژه درباره مطالعه دین: میدان، گابیتوس و سرمایه نمادین مقدمه: جامعه‌شناسی به عنوان توپوگرافی اجتماعی نزدیک‌بودن پییر بورژه (۱۹۳۰-۲۰۰۲) به مطالعه دین، جامعه‌شناسی دینی در معنای کلاسیک نیست. این استفاده از ابزارهای تحلیلی عمومی او — نظریه‌های عمل و مفاهیم میدان، گابیتوس و سرمایه‌ها — به پدیده دینی است. برای بورژه، دین نه تنها یک سیستم باور است یا پاسخ به سوالات وجودی، بلکه یک فضای اجتماعی خاص ("میدان") است که در آن مبارزه برای انحصاری‌سازی تولید و توزیع منافع دینی (نجات، معنا، مشروعیت) رخ می‌دهد. تحلیل او با برداشتن پوشش مقدس از دین، آن را به عنوان یک حوزه رقابت برای قدرت نمادین باز می‌کند. مفاهیم کلیدی: میدان، گابیتوس، سرمایه برای درک دین به روش بورژه‌ای، لازم است نظریه کلی او را روشن کنیم. میدان دینی یک فضای اجتماعی نسبتاً مستقل از روابط اجتماعی است، جایی که عوامل مختلف (کشیشان، پیامبران، اعضای واعظ کلیسا، فعالان عوام، فرقه‌ای‌ها) در موقعیت‌های مختلفی قرار دارند و با یکدیگر رقابت می‌کنند. مبارزه برای انحصاری‌سازی اجرای مشروعیت بر مقدس، یعنی حق تعیین اینکه چه چیزی "درست" است، باور، آیین، اخلاق. این میدان حول دشمنی بین متخصصان رسمی نجات (طبقه واعظ کلیسا) و عوام (مردم عادی) سازمان‌یافته است و در داخل کلیسا بین اصولی‌گرایی و فرقه‌گرایی، محافظه‌کاران و اصلاح‌طلبان. گابیتوس دینی یک سیستم موقعیت‌ها (شبکه‌های پایدار از احساسات، تفکر و رفتار) است که فرد از طریق مشارکت طولانی‌مدت در عمل دینی به آن پیوسته است. این نه دانش آگاهانه از تعالیم، بلکه "حس دینی"، "حس عملی" مؤمن: چگونه در کلیسا رفتار کنیم، چگونه دعا کنیم، چگونه "خود" و "دیگر" را تشخیص دهیم، چه چیزی را گناه بدانیم. گابیتوس فعالیت‌هایی را تولید می‌کند که، در نوبت خود، میدان را بازتولید می‌کنند. دین کارگر کاتولیک و دین روشنفکر کاتولیک به دلیل گابیتوس کلاس و دینی متفاوت خواهد بود. سرمایه نمادین و سرمایه دینی. در میدان دینی، ارز اصلی سرمایه نمادین است — اعتبار، اعتماد، پذیرش مقدس. فرم خاص آن سرمایه دینی است — توانایی در سوالات مقدس، که توسط دیگران پذیرفته شده است. منابع آن می‌تواند باشد: دانش الهیات (سرمایه فرهنگی)، تعلق به خاندان کشیشی یا دین موناستری (سرمایه اجتماعی)، هارisma (سرمایه نمادین خالص). طبقه ... Читать далее