Чарльз Диккен斯的 eserlerinde Çocuklar ve Onların Kaderleri

Genel Giriş: Çocuk Olarak Nesne ve Subjekt

Çocukluk teması, Çarls Dikensi'nin eserlerinde merkezi bir yer tutar ve duygusal resim ötesine çıkar. Dikensi'nde çocuk, zorlayıcı sosyal istismarın nesnesi, saf ahlaki temizliğin sembolü ve yetişkinlerin dünyasındaki adaletsizliğin genel ölçüsü olan bir субъект olarak karmaşık bir sosyokültürel yapıdır. Onun romanlarındaki çocukların kaderleri, Victorian toplumunun hastalıklarının doğrudan yansımasıdır: yoksulluk, suç, kurumsal zalimlik ve ahlaki bozukluk.

1. Kurban Çocuklar: Sosyal Eleştirme ve Ağır Ağır

Çocukluğu fabrikada çalışma ve babasının borç hapsinde geçiren Dikens, kaderleri suçlayıcı bir belge olan çocukların galerisini oluşturdu.

Оливер Твист — arketipik bir yetim çocuk, pasif bir nesne, ellerden ele geçen: çalışma evi, mezarlık, hırsız çetesine. Onun kaderi, yoksulluk yasası (Poor Law) sisteminin tam bir çöküşünü gösterir. Onun hayatta kalmış olan safiyeti ve soylu kökeni, daha çok psikolojik gerçeklik değil, ahlaki alegori: doğuştan gelen iyi niyet ve hatta cehennemin ortasında da yok edilemez. Bu, umudu pekiştirmek için gerekli olan bir mit.

Smollett ("Soğuk Ev") — Olyver'in trajik karşıtı. Zeki ve enerjik bir çocuk olan Smollett, (Kanarya) ve onun hizmetkarları (sayın Çenzi) tarafından tamamen bozulan bir sistemin ve onun hizmetkarları tarafından tamamen bozulan bir sistemin (sayın Çenzi) bir örneğidir. Onun kaderi, ruhsal ve fiziksel çöküşe ve ölümüne kadar giden bir süreçtir. O, sistemin sadece istismar etmekle kalmayıp aynı zamanda çocukları aktif olarak bozmakta olduğunu gösteren bir örnektir.

"Domby ve Oğlunun" kurbanları: Sevgi eksikliğinden ölen zengin Pol Domby ve babasının ilgisizliğine mahkum olan Florence. Burada Dikens, yalnızca yoksulluğu değil, burjuva ailesinin duygusal yoksulluğunu eleştirir, çünkü çocuk burjuva ailesinin işini sürdürmek veya sosyal bir aksesuar için bir araçtır.

2. Ahlaki hakemler ve kurtarıcılarken Çocuklar

Dikens'in dünyasında çocuklar, sık sık yetişkinlere özel bir ahlaki nüfuz kazandırılır ve onları yargıçlar haline getirir.

Ester Sammers ("Soğuk Ev") ve Amy Dorrity ("Küçük Dorrity") "büyüyen çocuklar" olarak bilinir ve onların çocukluğu (sıkıntısızlık, iyi niyet, sadakat) etrafındaki kaosu tedavi eden terapötik bir araçtır. Onlar, daha çok pasif olarak acı çekmekten ziyade, dünyanın sertliğine karşı yumuşatıcı bir etki yaratırlar.

Küçük Nell ("Antik Dükkanlar") Victorian okuyucuları için kutsal bir figürdür ve onları ağlatır. Onun kaderi, kötü bir dünyadan idealize edilmiş, pastoral bir ölümle kaçış. Nell, safiyetin suçlu yetişkin dünyasında hayatta kalamayacağına inanan sembolik bir figürdür. Onun ölümü, Dikens'in erken dönem metafiziği için bir axioma: safiyetin suçlu dünyada hayatta kalamayacağına inanan bir metafizik akсиома.

3. Canavar Çocuklar ve Ortamın Ürünleri: Bozukluğun Analizi

Dikens, ortamın sadece yıkıcı olmakla kalmayıp aynı zamanda canavarlar yaratmakta olduğunu anlamıştır.

Оливер ve Dоджер (Джек Докинз). Bu iki çocuk, aynı sosyal cehennetten gelmektedir ve iki olası yoldan: hayatta kalmış safiyet (Оливер) ve suçlu ortama tamamen uyum sağlama (Доджер). Cesur ve cinci Dоджер, sokaklarda büyüyen bir çocuğun gerçekçi bir portresidir, çocuğun "suçlu" ve yaşam sevgisi, uyum formu olarak adapte olmanın bir biçimidir.

"Eğitimli" canavarlar: Pips ("Büyük Umutlar") ve Gradgrind'in çocukları ("Zorluklar"). Burada Dikens, çocukların hayal gücü, duyguları ve ahlakını çıkararak rasyonel ve utilitarist eğitimi eleştirir. Tom Gradgrind, hırsız ve ikiyüzlü haline gelen ve Louise, derin bir depresyona düşen, sistemin reddettiği insanın doğasını çocuktan itibaren doğrudan kurbanlarıdır.

4. Kaderler olarak Sosyal Tanı ve Utopik Proje

Dikens'in çocukların kader tipolojisi, sosyal kurumların doğru tanısını yapmaktadır:

Çalışma evi ve yoksulluk yardımı sistemi — acı verir (Оливер).

Mahkeme ve bürokrasi (Kanarya) — bozukluk üretir (Smollett).

Utilitarist okul — ahlaki sakatlar üretir (Gradgrind'in çocukları).

Paraya dayalı burjuva ailesi — duygusal boşluk üretir (Domby).

Suçlu mahalleler — hem kurbanlar hem de avcılar üretir.

Dikens'in sunmuş olduğu kurtuluş, daha çok bireysel ve duygusal: iyi niyetli bir yardımcının müdahalesi (sayın Brownlow), idealize edilmiş kırsal bir bölgeye kaçış veya koloniye göç (Avustralya, "David Copperfield" adlı eserde Emili ve Marta için yeniden doğuş yeri). Bu, çağın inancına dayalı bireysel merhamet ve kolonyal utopia'yı yansıtır.

5. Şekil Evrimi: Sembolden Karaktere

Sembolik, neredeyse alegorik çocuklardan (Nell, Оливер) daha psikolojik olarak karmaşık, büyüyen karakterlere doğru evrim gözlemlenmektedir:

Pip ("Büyük Umutlar") artık statik bir sembol değil, gelişen bir karakterdir. Onun yolculuğu, çocukluk korkularından geçerek zenginliğin ve snobizmle karşılaştıktan sonra acı verici bir anlayışa ve büyümeye kadar uzanır. Onun kaderi, yalnızca ortamın etkisi değil, kişisel sorumluluk ve ahlaki seçimdir. Onun kaderi, sadece ortamın etkisi değil, kişisel sorumluluk ve ahlaki seçimdir.

Ester ve Amy de karmaşık figürler, çocukluk safiyetini yetişkin güç ve yansımasıyla birleştiren.

Sonuç: Çocuk Olarak Ulusun vicdanı

Dikens'te çocuklar, sadece karakterler değil, ahlaki bir zorunluluktur. Onların acıları, sadece roman kahramanlarına değil, okuyucu kitlesine ve topluma yönelik bir yardım çağrısıdır. Onun eserlerindeki çocuğun kaderi, toplumun sağlığı veya hastalığının genel bir kriteri haline gelir. Çocukların figürleri aracılığıyla Dikens, modernlerin alışık olduğu sosyal uygulamaların çılgınlığını görmelerini sağlamak için temel, abdiyyatına varan duygulara — merhamete, korkuya, acıya — çağırır. Bu, etkisinin kaynağı, sadece yazar olan değil, aynı zamanda Victorian döneminin vicdanı olan ve büyük ölçüde gerçek sosyal reformlara (yoksulluk yasalarının değişmesi, çocuk işçiliği yasaları) katkıda bulunan olan Dikens'in etkisini artırdı. Dikens, çocuğun kaderinin, toplumun en doğru aynası olduğunu gösterdi.

Permanent link to this publication: