Rozga okulu sembolü olarak: disiplin aracından kültürel arketipe

Rozga (vücut cezaları için prut) okulun sembolü olup olmadığı sorusu, tarihsel ve kültürel analiz gerektirir. Rozga, okul olarak eğitim kurumu olarak değil, belirli bir eğitim paradigması olan — otoriter, korku, acı ve köksüzlüğe dayalı bir semboldür. Rolü, gerçek bir iktidar aracından güçlü bir kültürel arketipe evrildi, geleneksel eğitimin travmatik deneyimini işaret eder.

1. Tarihsel bağlam: rozga eğitim aracı olarak

Yüzyıllar boyunca, 19. yüzyılın sonundan 20. yüzyılın ortasına kadar, bedensel cezalar çoğu ülkenin eğitim sürecinin meşru bir parçasıydı.

• Avrupa'da: İngiliz kamu okullarında, disiplin ve hiyerarşiyi sağlamak için dayak (genellikle rozga değil, avukat veya özel bir araç) yaygın bir uygulamaydı. Alman ve Rus liselerinde de bedensel cezalar (rozga, ellerine çarpan çubuk) resmi olarak uygulanıyordu, ancak Rusya'da vergi mükellefleri sınıflarında (köylüler, memurlar) 1864 yılında kaldırılmıştı, soylular için ise çok daha erken.

• Sembolik anlam: Rozga, öğretmenin (veya büyük öğrencinin) çocuğa olan mutlak iktidarının maddi ifadesiydi. O, bilgi sürecinden çok, boyun eğdirmek ve iradeyi çökertmek süreciydi. Uygulaması, suçluyu aşağılamak ve diğerlerine korku aşılamak amacıyla yapılandırılmış bir kamusal ritüeldi.

İlginç bir gerçek: Düzenli devrim öncesi Rusya'da, 19. yüzyılın sonunda, "Halk Okullarında Üzerine Ekseküsyon Kuralları" adlı resmi bir belge vardı (19. yüzyılın sonunda), bu belge, kimin, nasıl ve ne için öğrencilere sopa darbe vurma hakkına sahip olacağını düzenliyordu. Bu, sistemin ne kadar kurumsallaştığını gösterir.

2. Neden rozga okulun evrensel sembolü değildir?

Okul olarak sosyal kurum, bilgi aktarımı, büyüme, toplulukla ilgili birçok olumlu ve birleştirici simgeye sahiptir (zımbıra, kitap, dünya haritası, armatür, marş). Rozga ise yalnızca represif, cezai fonksiyonel bir simgedir.

• Onun eğitimın insanist amacına karşıt olduğunu.

• Onun okul olarak her yerde ve her zaman bir özellik olmadığını. Birçok kültürde (örneğin, geleneksel Japonya veya ABD yerlileri arasında) eğitimde bedensel cezalar sistemik olarak uygulanmamıştır.

• Onun kullanımı her zaman ateşli tartışmalara konu olmuştur. XVIII-XIX yüzyıllarda John Locke, Johann Heinrich Pestalozzi ve Lev Tolstoy gibi öğretmenler, aşağılayıcı ve verimsiz olduğunu düşündükleri bedensel cezaları sert bir şekilde eleştirmişlerdir.

Bu nedenle, rozga, kendi dramatikliği ve travmatikliği sayesinde edebiyat ve sanatta belirgin bir kültürel arketip haline geldi, "korku okulu" hakkında kollektif hafızayı oluşturdu.

• Edебiyat: Klasik eserler bu imajı kaydetti. Charles Dickens'in ("David Copperfield"'teki Mr. Creak), Nikolay Pomяlovski'nin ("Borsa Öyküleri"), Anton Çehov'un ("Futurist"de: "Ah, ne kadar gürültülü, Belyayev'i atmak!" — sistemin represif ruhunu simgeleyen öğretmen Belyayev) bu betimlemeler, okul kışlası hakkında güçlü bir edebi mit yaratmıştır.

• Idiomalar ve halk edebiyatı: "Düzen içinde geçmek", "ilk sayıya vurmak", "okul lopası" gibi ifadeler, sert bir deneyim, müstahzi ve acı dolu deneyim olarak diliye mетаfor olarak girmiştir.

Bugün, çoğu ülkede okullarda fiziksel cezalar yasal olarak yasaklanmıştır (Rusya'da - TCK'nın 336. maddesi ve "Eğitim Yasası", fiziksel ve psikolojik şiddetin uygulanmasını doğrudan yasaklayan bir yasayla). Rozga gerçek uygulamadan çıkmış, ancak kültürel hafızada kalmıştır.

• Müze eser: O, eğitim tarihi müzelerinde görülebilir bir tarihsel nesne haline geldi, ziyaretçilerde şok ve güvensizlik yaratıyor.

• Metonim: Kamuoyu tartışmalarında, "rozga" kelimesi, aşırı katılıklı, otoriter eğitim veya "sıra" (genellikle idealize edilmiş) nostaljisi için metafor olarak kullanılabilir. Bu nostalji, genellikle vurgunun kaydırılmasına dayanır: acı ve aşağılama değil, genel disiplin mifolojması hatırlanır.

• Generasyonlar arası kopma sembolü: Modern çocuklar ve gençler için rozga, neredeyse arkeolojik bir komiklik, "karanlık" geçmişin bir işaretidir. Onun tartışılması, geçmişin otoriter eğitimi ve modernin psikolojik güvenlik, entegrasyon ve çocuk hakları fikirleri arasındaki farkı vurgular.

5. Karşılaştırmalı antropoloji: simgesellik nasıldan değiştiriliyor?

Günümüz okullarında disiplin simgeleri ve ritüelleri değişti. Fiziksel şiddetin yerini başka düzenleyici mekanizmalar aldı:

• kurallar sembolü: Okul yasası, öğrenci onur kodu.

• sonuçlar sembolü: Dönem not defteri, elektronik not defteri, velilere çağrı, sosyal öğretmenle konuşma.

• teşvik sembolü: Onur tahtası, ödüller, nişanlar, puan sistemi - yani olumlu pekiştirmeler.

Rozga, okulun temel sembolü olarak asla olmadı. Onu daha iyi bir belirti, gölge veya antisebol olarak tanımlamak daha doğru olur. Bu:

1. Yetişkinin çocuğa olan mutlak iktidarı olarak otoriter model.

2. Tarihsel kopma olarak geleneksel ve insanist eğitim arasında.

Geçmişteki varlığı, okul kurumunun statik olmadığını, zorbalıktan işbirliğine, korkudan motivasyona, fiziksel cezadan öğrenci kişiliğine saygıya doğru evrildiği önemli bir hatırlatmadır. Bu yüzden, bugün rozga, okulun değil, onun terk ettiği okul tarihinin bir kısmının sembolüdür, insanlaştırma yolunda ilerlerken.

Permanent link to this publication: