İnsanın Güney ve Kuzeyine İlişkin Çalışma Tutumu: İklimik Belirleme, Tarihsel Ekonomi ve Kültürel Yapılandırma

Şartlı "Kuzey İnsanı" (şartenam, Avrupa'nın ılıman ve kutup bölgelerinde yaşayanlar, Kuzey Amerika, Kuzey Asya) tarihsel olarak bitki büyütme döneminin kısalığı ve kışın sertliği ile karşı karşıya kalmıştır. Bu, aşağıdaki yönler için güçlü bir baskı yaratmıştır:

Uzun vadeli planlama: Depo yapmak, evi ısıtmak, kış için rezervler oluşturma gerekliliği.

Yoğun, ancak mevsimsel çalışma: Tarım dönemi, güçlerin maksimum mобілize edilmesi gerektiği bir dönemdir.

Depolama, tasarruf ve önceden planlama değerleri. Burada çalışma, fiziksel hayatta kalmayla doğrudan ilişkilendirilmiştir.

Şartlı "Güney İnsanı" (şartenam, Akdeniz, Orta Doğu, Latin Amerika, Güney Asya, Afrika'da yaşayanlar) nispeten istikrarlı bir sıcak ikliminde yaşamıştır. Doğanın çoğu zaman cömertti (yılda birkaç hasat), ancak kuraklık, sarmaşık saldırıları gibi düşmanca olabilirdi. Bu, farklı bir yaklaşımı oluşturmuştur:

Çiklamalılık ve uyarlanabilirlik: Çalışma, genellikle doğal döngülere (yağmur/zaralılık mevsimleri) bağlıydı, ancak aylarca süren bir kış için büyük depo gerektirmiyordu.

Aktivitenin dağıtımı önemlidir: Soğuk sabah ve akşam saatlerinde maksimum yük ve öğleden sonra sıcaklıkla siesta — bu, rasyonel bir uyarlama, değil yorgunluktur.

Şu an odaklanma: Yakın gelecekteki kışa karşı var olan var olma tehdidi, uzun vadeli planlama baskısını azaltabilir.

Örnek: Antropolog Marvin Harris, "Köpekler, sığırılar, savaşlar ve büyülü kadınlar" adlı çalışmasında, gözden kaçırılmış gibi görünen uygulamaların (örneğin, uzun süreli siesta) sıcaklık, sınırlı kaynaklar ve belirli bir teknoloji kombinasyonuna karşı rasyonel bir yanıt olduğunu göstermiştir.

Tarihsel-ekonomik yörünge: Tarım toplumları, protestanlık ve kolonializm

Burada ön plana çıkan şey iklim değil, sosyal kurumlardır.

Protestan etiği ve kapitalizmin ruhu (M. Weber). Weber, Kuzey Batı Avrupa'da çalışmanın rasyonelleşmesini ve yoğunlaşmasını Kalvinist doktrin "dünyevi aскетizmi" ve "beruf" fikri ile ilişkilendirmiştir. Çalışkanlık ve ticari başarı, tanrısal seçilmişliğin bir işareti olarak görülür olmuştur. Bu kültürel matris, kolonizasyon ve sanayileşme ile yayılarak, "kuzey" çalışma ahlakına büyük ölçüde etki etmiştir; çalışma, değerli, sistematik bir faaliyet olarak görülmüştür.

Akdeniz ve Latin Amerika modeli. Bu model, diğer faktörler tarafından oluşturulmuştur: kölelik ve feodal latifundiyaların mirası (burada çalışma, düşük sınıfların işi, dinlence ise aristokrasiye ayrılmıştır), Katoliklik'in bağışlama fikri ve çalışkanlık ile kurtuluş arasındaki daha doğrudan bağlantısızlığı gibi güçlü etkisi ve geç ve parçalı sanayileşme.

Colonial inheritance. Birçok "Güney" ülkesinde, metropoller için zorunlu tarım veya madencilik çalışması, çalışmanın sömürü ve şiddatla ilişkilendirilmesi ve çalışmanın kişisel refahla değil, çalışmanın ürünlerinin çalınması olan bir sistemde çalışma çabalarını azaltma eğilimini oluşturmuştur.

Kültürel yapılandırmalar: Polikronik vs. Monokronik, kolektivizm vs. İndividualizm
Zaman ve zamanın algılanması. Kültürel antropolog E. Hall, monokronik kültürleri (Kuzey için tipik — Almanya, ABD, İskandinavya): zaman doğrusaldır, takvimler katıdır, bir görev bir görevden bir sonrakiye geçirilir. Polikronik kültürler (Güney için tipik — Arap dünyası, Latin Amerika, Güney Avrupa): zaman döngüsel olarak akar, birden fazla iş aynı anda yapılabilir, insan ilişkileri grafikten daha önemlidir. Bu nedenle, "zamanında" ve "verimlilik" farklı algılanır.

İndividualizm vs. Kolektivizm (G. Hofstede). Birçok Güney kültüründe kolektivizm karakterlidir: grup (aile, klan) kimliği ve refah, bireysel başarılardan daha önemlidir. Çalışma, bireysel kariyer yolu olarak değil, aile veya topluluk refahına katkı olarak veya topluluk karşısındaki bir borç olarak değerlendirilebilir. "Kuzey"de bireysel başarılar ve kariyer, temel değerlerdir.

Özel örnek: Siesta. İspanya veya İtalya'da, bu sadece bir mola değil, sıcaklığı beklemek, gün boyunca aileyle yemek yemek ve daha sonra akşama kadar çalışmak için izin veren bir kültürel kurumdur. Monokronik bir kültürde bu, zamanın verimsiz bir şekilde harcanması olarak algılansa da, polikronik bir kültürde bu, çalışma, sağlıklı ve sosyaliteye odaklanma arasında sağduyulu bir denge olarak görülebilir.

Modernite ve küreselleşme: Sınırların erimesi ve yeni çatışmalar
Küreselleşmiş dünyada bu farklılıklar yok olmaz, uluslararası iş dünyasında ve göçte kültürel çatışmaların kaynağı haline gelir. Alman mühendisi, Yunan ortağı için esnek bir takvimi profesyonellik dışı olarak görebilir, o da Alman'ı katı ve esnek olmayan olarak görebilir.

Ancak ekonomik kalkınma, kentleşme ve uluslararası şirketlerin kurumsal kültürü, küresel orta sınıfın çalışma tutumlarını daha çok meslek ve kurumsal ortama göre belirler,而不是 bölgesel köken.

Önemli uyarı

"Kuzey-Güney" eksenine dayalı her türlü analiz, coğrafi determinizme veya kültürel klişelere (lazımcı güneyliler, çalışkan ve duygusuz kuzeyliler) düşme riski taşır. Her bölge içinde devasa bir çeşitlilik vardır: Sisilyalı bir çalışkan çiftçi ve çalışkanlığına dikkat eden İsveçli — bu çeşitliliğin bir hatırlatıcısıdır.

Sonuç

Şartlı Kuzey ve Güney arasındaki çalışma tutumları arasındaki farklılıklar, iklimin başlangıç koşullarını belirlediği, ancak dini doktrinler, ekonomik sistemler (feodalizm, kolonializm, kapitalizm) ve kültürel kodların, belirli çalışma etoslarının oluşturulmasına son verdiği uzun vadeli tarihsel yörünge sonuçlarıdır.

Modern dünyada bu farklılıkların anlaşılması, değerlendirme yargıları için bir neden değil, etkili kültürel iletişim, yönetim ve işbirliği için bir araçtır. Üretkenlik, katı disiplin ve planlama veya esneklik, uyarlama ve sosyal ilişkilere odaklanma yoluyla farklı yollarla elde edilebilir. Bu çeşitliliğin tanınması, sadece çalışmanın değil, insan doğasının çeşitliliğine de daha derin bir anlayışa adım atmaktır.

Permanent link to this publication: