Anne, 7-9 yaşındaki çocuğun görüşünü hazır ve şartsız bir karar olarak uygulama hakkı var mı?

İlköğretim çağındaki çocuğun (7-9 yaş) görüşünün şartsız kararlar için temel olup olmayacağı sorunu, yaş psikolojisi, pedagoji, aile hukuku ve etik ile ilgili temel konuları etkiliyor. Doğrudan yanıt: hayır, çocuğun görüşünü hazır ve şartsız bir karar olarak görmek hakkı yok, ancak son karar alırken onu dikkate almak ve saygı göstermek zorundadır, çocuğun olgunluk düzeyine, güvenliğine ve çıkarlarına uygun bir karar almak. Bu ikilem, iki uç arasında yer alıyor: çocuk isteklerini göz ardı eden otoriter bir ihmal ve çocuklara zorlayıcı sorumluluklar yükleyen çocuklaştırıcı bir yetkilendirme.

1. Psikolojik yönler: 7-9 yaş çocuğunun kognitif ve duygusal yetenekleri

Bu yaş (ilköğretim çağı) J. Piaget'e göre konkret operasyonlar dönemi. Çocuk artık mantıksal düşünme yeteneğine sahip olmasına rağmen, sınırlı, görsel çerçevelerde. İsteklerinin uzun vadeli sonuçlarını tahmin etme ve değerlendirme yeteneği hala oldukça sınırlı.

• Özelci: Özellikle erken çocukluk çağına göre zayıflamış olsa da, hala belirgili. Çocuk, karmaşık durumlar (örneğin, aile bütçesi planlama veya kardeşinin okulu seçimi) sırasında diğer insanların çıkarlarını ve duygularını tam olarak dikkate almakta zorlanıyor.

• Şu anki ve hedonist motivasyon: Kararlar genellikle anlık bir arzu, duygu ('şimdi oynamak istiyorum') veya rahatsızlıkten kaçınma ('doktora gitmek istemiyorum, çünkü korkuyorum') tarafından yönlendiriliyor,而不是 fayda/zarar analizi.

• Yetkiliye bağımlılık ve sınırlar arayışı: Bu yaş grubundaki çocuk, bilinçsizce yetişkin rehberliğine ve net çerçevelere bekliyor. Tamamen yetkiliyetini devralmak, onun psikolojik yapısının bu yükü taşımaya hazır olmadığı için yargısız ve stresli hale getiriyor. Bu, erken erginlik ve duygusal tükenmişliğe yol açabilir.

Örnek: 8 yaşındaki bir çocuk, korku nedeniyle gerekli bir ameliyattan kategorik olarak kaçınabilir. Çocuğun görüşüne şartsız uymak, onun sağlığını tehdit eder. Annenin görevi, ameliyata ihtiyacını kabul etmek ve onu aşmanıza yardımcı olmak, nedenin gerekli olduğunu açıklamaktır.

2. Hukuki ve etik sınırlar: Yetişkinin sorumluluğu

Rusya Federasyonu Aile Kanunu'na (mad. 63, 64) göre, ebeveynler çocuklarının yetiştirilmesi ve gelişiminden sorumludur, onların sağlık, fiziksel, zihinsel, ruhsal ve ahlaki gelişimini sağlamak zorundadır. Onlar çocuklarının yasal temsilcileridir ve onların hakları ve çıkarlarını savunurlar.

• Çocuğun görüşünü ifade etme hakkı, SK RF md. 57 ve Çocuk Hakları Sözleşmesinde güvence altına alınmıştır. Bu hak, çocuğun çıkarlarını etkileyen konuların çözülmesinde (öğrenim kurumu seçimi, kulüp, tatil yeri) zorunlu olarak dikkate alınır. Ancak, yasalar, şartsız itaat değil, şartsız dikkate alma demektedir.

• Çocuğun görüşünü dikkate alma ve sorumsuzluk arasındaki sınırlar: 7-9 yaşındaki bir çocuğa, boşanma sonrası ikamet yeri, ciddi bir tedavi gereksinimi, gün düzeni ve beslenme gibi hayati önemdeki soruların karar verilmesi, popülist bir yetiştirme tarzı ve ebeveynin yükümlülüklerini yerine getirmeme olarak değerlendirilebilir.

3. Şartsız çocuğun görüşüne uyma riskleri

1. Sorunlu sorumluluk devredimi: Sözü kanun haline gelen bir çocuğun, yetişkinlerin rolünü yerine getiremediğini hızla anlayış gösterir. Bu, endişe, güvenlik hissi eksikliği ve aşırı sorumluluk duygusu yaratır, ki bu da nevrotikliğe giden doğrudan bir yoldur.

2. Özelciyet ve sosyal uyumsuzluk oluşturması: Anlık arzularını şartsız yerine getiren bir çocuk, başkalarını dikkate almayı, pazarlık yapmayı, dayanmak ve çaba göstermeyi öğrenmez. Bu, okul, daha sonra iş gibi herhangi bir kollektife entegrasyonunu zorlaştırır.

3. Önemli becerilerin gelişimini kaybetme riski: Karar alma — yetişkin rehberliğinde kademeli olarak gelişen bir beceridir. Eğer karar her zaman hazır (görüşü), çocuk alternatifleri analiz etmeyi, 'le' ve 'karşı' arasını tartmayı, sonuçları için sorumluluk taşımayı öğrenmez.

4. Güvenlik ve gelişim için risk: Çocuğun görüşü, güvenlik, eğitim, sağlık gibi objektif ihtiyaçlara karşı çıkmaktadır.

4. Yapıcı model: Karar alırken görüşü nasıl dikkate almak

Sağlıklı bir ebeveyn pozisyonu, otoriter değil, otoriter olmayan yetiştirme. Kararı yetişkin alır, ancak karar alma süreci çocuk içerir.

• Orantılılık: Soru, yaşına uygun olmalıdır. Çocuk, gece yatmadan önce hangi kitabı okuyacağını, hangi tişörtü giyeceğini veya hafta sonu hangi tatlıyı yapacağını seçebilir. Aşı yapma veya başka bir şehre taşınma gibi önemli kararlar alamaz.

• Açıklama ve diyalog: Yetişkin, neden bu kararın alındığını açıklamak zorundadır, özellikle çocuk anlık bir arzuya karşı çıktığında. «Anlıyorum ki evde kalmak ve oynamak istiyorsun, ama sağlık kontrolü için doktora gitmemiz gerekiyor, böylece hasta olmamak.

• Limitli seçenek sağlama: Bu güçlü bir pedagojik araçtır. «Odağını temizlemeye mi başlayacaksın?», değil «oyuncaklarla mı yoksa kitaplarla mı başlayacaksın?». Böylece çocuk, yetişkinin belirlediği çerçevede kendi etkisini hisseder.

• Emosyonları tanımak, karar değişmezse bile: «Oynama saatinizi bir saat daha uzatmak istediğini görüyorum, ama bilgisayarda bir saat daha oynamak yasak. Kurallarımız böyle. Başka ne yapmak istersin?». Bu, çocuğun hayal kırıklığını yaşamasını değil, onu hayal kırıklığına uğramaktan kaçınmayı öğretir.

İlginç bir gerçek: Psikologlar D. Baumrind ve E. Maccoby, yetiştirme stillerini belirlediler. Yetkili ebeveynlerin çocukları (yüksek taleplerle sıcaklık, diyalog ve görüşü dikkate alma), en yüksek seviyede kendi kendine düzenleme, sosyal yetkinlik ve akademik başarı gösterir. Popülist ebeveynlerin çocukları (çocukların arzularına boyun eğmeyi eğilimli olanlar), genellikle kendikontrolsüz ve düşük başarı gösterir.

Sonuç

Annenin (ebeveynin) hakkı ve yükümlülüğü, çocuğun güvenliği, sağlığı ve uzun vadeli refahını sağlayacak olan son kararları almak. 7-9 yaşındaki çocuğun görüşü, onun ihtiyaçları, duyguları ve gelişmekte olan kişiliği hakkında önemli bir duyulan ve saygı duyulan sinyal. Ancak, bu, yetişkinin düşünmesi gereken ham malzeme, hazır bir karar değil.

Çocuğun görüşünü hazır ve şartsız bir gerçek olarak uygulama, ebeveynin sorumluluğunu reddetmek, çocuğun duygusal gelişimine zarar vermek ve ona gerekli güvenlik hissini kaçırmak anlamına gelir. Çocuğa gerçekten saygı duymak, onun arzusu karşısında körü körüne boyun eğmek değil, duydukları dikkatli bir diyalog, sınırların dürüstçe açıklanması ve sorumluluğun büyüdükçe devredilmesi anlamına gelir, çocuğun gerçekten hazır olduğunda. Otonomiyeye saygı ve rehberlik sağlama arasındaki denge - bu, ebeveynliğin sanatıdır.

Permanent link to this publication: