Futbol, milyonların oyunu. Ne yazık ki, bazen tribünlerdeki tutku şiddet, dövüş ve kaoslara dönüşüyor. Ancak bazı ülkeler, taraftarların futbolun savaş alanı değil, bayram olabileceğini kanıtladılar. Onların desteği sanat, rakibe saygı ve oyun sevgisi, değil yıkım. Dünyanın en barışçıl futbol taraftarları kimlerdir?

Japonya: ulusal fikir olarak temizlik ve sessizlik

Japonya taraftarları tüm dünyaca bilinir. Maçlar sonrası tribünlere kalmaları ve atıkları toplamaları, bir PR kampanyası değil, kültürün bir parçasıdır. 2018 yılında Rusya'da düzenlenen Dünya Kupası'nda Japonlar herkesi etkiledi: Belçika'ya yenildikten sonra sadece kendi çantalarını toplamadılar, aynı zamanda değişiklik odasında temizlik yaptılar ve Rusça bir teşekkür notu bırakarak gittiler. Onların tezahüratları organize edilmiş, ancak saldırgan değil. Rakipleri aşağılamazlar, aynı zamanda güzel goller için alkışlar, hatta kendi kalesine gollerde bile. Ayrıca, Japon taraftarlar genellikle polis veya diğer ülkenin taraftarları ile çatışmalara girmeyi nadiren seçerler. Nedeni, yabancı kültüre saygı ve kamu düzeninin en üstte olduğu bir yetişim. Milli takımın elenmesi durumunda da ayaklanmalar yapmazlar, sadece takıma gözyaşları ve saygılarla teşekkür ederler.

İzlanda: viking kışı ve aile atmosferi

Küçük İzlanda, 2016 Avrupa Şampiyonası'nda sadece oyunu değil, aynı zamanda taraftarları ile de dünyaya viking kışı olarak tanıtıldı. Ancak bu güçlülüğün arkasında şiddet yok. İzlandalı taraftarlar genellikle çocuklarıyla birlikte gelen ailelerdir. Turnuvalara barışçıl amaçlarla gelirler, çoğunlukla ulusal sweatshirt'ler giyerler ve kızları omuzlarında taşırlar. Nüfusu 300 binden biraz fazla olan bir ülke, hırsız ordusu yetiştiremez. Onların desteği birlik, değil korkutmadır. Kayıplar sonrasında da takıma ve rakiplere alkışlar ederler, tribünlere kaos oluşturma olayı nadirdir.

Yeni Zelanda: gülümseyen kivi

Yeni Zelanda taraftarları (futbolda All Whites, ragbi'de All Blacks olarak bilinir) dostluklarıyla tanınır. Onlar genellikle tartışmalara katılmazlar, çünkü ülke Avrupa futbol merkezinin dışında yer alır ve Maori kültürü misafirperverliğini teşvik eder. 2010 yılında Güney Afrika'da düzenlenen Dünya Kupası'nda Yeni Zelandalılar dans gösterileri düzenlediler, ancak saldırgan olmadılar. Yerel halklarla fotoğraf çektiler, şarkılar söylediler ve dövüşlere neden olmadılar. Nedenleri arasında az sayı, gruplar halinde seyahat etmeleri ve herkesin birbirini tanıması, geleneksel futbol hırsızlığına sahip olmamaları (futbol orada popüler, ancak savaşmak için yeterince değil) ve yüksek yaşam seviyesi bulunması yer alır.

Almanya: organize destek, kaos olmadan

Almanya, geçmişte İngiliz ve Hollandalı taraftarların çatışmalarını hatırlamak için sıkça zikredilir, ancak modern Alman taraftarları sivilizasyonun bir örneğidir. Onlar bayraklar, sloganlar ve şarkılar ile "Kurvekultur" (fana tribün kültürü) yaratmışlar, ancak çatışmalardan uzak. Kayıplarını sessizce veya alkışlarla karşılarlar, zaferleri ise sevinçle, ancak ayaklanmalar yapmazlar. Milli takımın fan kulüpleri polis ve federasyonla işbirliği yaparak şiddeti ortadan kaldırmayı amaçlar. Neden? Çünkü ülke savaş sonrası şiddeti yeniden düşünmüş, 1980'lerde devletin futbol hırsızlığı ile sert bir şekilde mücadele etmeye başlamış ve "taraftar yönetimi" sistemi oluşturmuştur. Bugün Alman taraftarlar, ırkçılık ve futbolun komercileşmesine karşı eleştirilerini barışçıl bir şekilde yaparlar — afişlerle ve flashmoblarla, değil dövüşlerle.

Finlandiya ve İsveç: kuzeyli huzur

Skandinavlar genel olarak dengeyle tanınır. Fin taraftarları, "ultras" olarak bilinirler, ancak aslında dövüşlerden çok görsel gösterilere odaklanırlar. İsveçli taraftarlar milli takım olarak dostane gruplar halinde seyahat ederler, futbolu estetik olarak değerlendirirler. Onların polise olan güvenleri yüksek, ve saldırganlık toplum tarafından kınanır. 2020 (2021) Avrupa Şampiyonası'nda İsveçli ve Danimarkalı taraftarlar ırkçılığa karşı bir eylem düzenlediler, provokasyon yapmadılar.

Bu taraftarların barışçıl olmasının nedeni nedir

Birden fazla neden vardır. Yüksek yaşam ve eğitim seviyesi şiddeti azaltır. Kendi kendini temizlemek ve başkalarına engel olmamak norm olan bir kültür. Futbol firmalarının (organize hırsız gruplarının) yokluğu. Taraftar kulüpleri ve polisin şiddetin önlenmesine yönelik güçlü çalışmaları. Ve en önemlisi, futbolu gösteri olarak görmek, savaş olarak görmek değil. Maalesef bazı ülkelerde (1980'ler İngiltere, İtalya, Türkiye, Arjantin) şiddet veya hala devam ediyor. Ancak Japonya, İzlanda, Yeni Zelanda'nın örneği, şiddetli sevmek, insan kalmak mümkün olduğunu kanıtlar.

Sonuç

Barışçıl taraftarlar, agressif olanlardan daha az gürültülü değildirler. Onlar bayram atmosferi yaratır, aile ve çocukları stadyumlara çeker, futbolu erişilebilir ve güvenli hale getirir. Onların sırrı saygıdır. Rakibe, yabancı kültüre ve kurallara saygı. Belki bir gün tüm ülkelerin taraftarları bu gerçeği anlamış olacaklar: zafer yıkım gerektirmez, kendi kulübüne olan sevgi başkalarına karşı nefret gerektirmez.

Permanent link to this publication: