Tapınaklarda anı yerlerinden toprak kaplısular yerleştirme: semiotics, ritüel ve hafıza politikası

Giriş: Toprak olarak eser ve sembol

Tapınaklar veya diğer kutsal nesnelerde anı yerlerinden getirilen toprak kaplısuların yerleştirilme geleneği, tarihi hafıza yerleri (savaş meydanları, azizlerin ölüm yerleri, yıkılmış kutsal yerler, toplama kampları) olarak temsil edilir. Bu, basit bir anı hareketi ötesinde, sembolik repatriasyon, kutsal mekanların birleşimi ve kolektif kimlik inşası olarak bir eylemdir. Bu bağlamda toprak sadece toprak olmaktan çıkıp, "yerin ruhu" (genius loci) taşıyıcısı, tarihi yaralanma veya zaferin "ömrü daimi hafıza yerine" - tapınağa "bağlanması" gereken bir materyal kanıtı haline gelir.

1. Tarihsel ve dini kökenler: azizler kutsayıcılarından "namazlı toprak"e

Tradisyon derin tarihsel paralelliklere sahiptir:

Hz. İsa dininde azizler kutsayıcıları: Azizlerin parçalarının (antimin) altında veya kutsal alanda gömülmesi, tapınağın kutsanması için zorunludur. Azizin şehitlik veya fedakarlık yerinden gelen toprak burada, özellikle azizlerin kaybolması durumunda, azizlerin kutsayıcılarına benzer veya ek bir ekipman olarak hizmet eder. Bu, yerin kutsallığını içeren bir temasat relikvisi (brandea) olarak hizmet eder.

"Vaad edilen toprak" ve hac: Yahudi ve Hristiyan geleneğinde, İsrail/ Filistin toprakları kendiliğinden kutsal sayılır. Diyaspora'daki tapınakların temelinde Sion Dağı, Golgota veya Betlehem'den toprak getirme, ruhsal bağlantıyı simgeliyor ve yurtdışında "kutsal toprak parçası" yaratıyor.

"Namazlı toprak" geleneği: Rus Ortodoks geleneğinde, rahiplerin (örneğin, Valaam, Optina Manastırı) fedakarlık ettiği yerlerden toprak getirme, yeni manastırların temeline yerleştirilmesi veya manastır bahçelerinin kurulması için geleneksel bir uygulamaydı. Bu, bir nimet ve devamlılık eylemiydi.

İlginç bir gerçek: 1853-1856 yılları arasındaki Kırım Savaşı ve Sevastopol'un savunması sonrasında, askeri tapınaklar ve anıt tapınaklara batarei ve kardeş mezarlarından toprak getirme geleneği ortaya çıktı. Bu, antik dini törenin ilk büyük ölçekli laik (askeri-memorial) uyarlaması olarak kabul edilebilir.

2. Ritüelin semioticsu: eylemin anlamlı katmanları

Kaplısunun yerleştirilmesi, çok katmanlı bir sembolik eylemdir:

İçermek eylemi (katılım): Yabancı, uzak, "kahraman" veya "acıklı" toprak fiziksel olarak tapınağın bedenine entegre edilir. Bu şekilde hafıza alanı (savaş alanı, ölüm yeri) ve dualite alanı (tapınak) birleşir. Tapınak sadece bir anıt değil, aynı zamanda temelinde toprağı olanların sembolik mezarı haline gelir.

Legitimasyon ve kutsanma eylemi: Getirilen toprak genellikle kutsanma töreninden geçer. Bu şekilde, tarihi olay (genellikle trajik) dini bir anlam kazanır ve inanç veya vatan için fedakarlık veya zafer kategorisine aktarılır. Ritüel, olaya kutsal statü kazandırır.

Toplulukları birleştirme eylemi: Toprak, birçok insanın (emekli askerler, arama ekipleri, yerel halk) çabalarıyla toplanabilir ve toprak yerleştirme eylemi, " hafıza yeri" yaratma eylemi haline gelir. Tapınak, dağınık hafıza grubu için bir birleşim noktası haline gelir.

Geçmişin zamanlı transkripsiyonu eylemi: Geçmiş (olay) şu anda (kaplısularda) materialize edilir ve tapınağın "ömrü daimi evi" olarak ölümsüz kalma amacıyla geleceğe (tapınağa) yerleştirilir. Bu, unutulmayı aşma, hafızayı sabit tutma, tapınağın temeli gibi bir girişimdir.

3. Modern uygulamalar: askeri hafıza'dan siyasi açıklamalara

Bugün ritüel, farklı bağlamlarda aktif olarak kullanılmaktadır:

Askeri hafıza pratiği: En yaygın durum. Büyük Patrioletik Savaşı'nın (Büyük Vatanseverlik Savaşı) savaş meydanlarından (Prıhoro夫 meydanı, Kurgan Sлавы, Mamyev kurğan) toprak getirilir ve tapınaklara yerleştirilir. Bu, devlet hafıza politikasının bir parçasıdır ve zafer ve şehitlik hakkında tek bir narativ yaratır, coğrafi olarak merkezi kutsal nesneye "bağlanır"。

Adil kurbanlar, baskı ve yeni azizler hafızası: Eski toplama kampları, ölüm kampları (Trostencec, Dachau, Flossenburg vb.) ve GULAG kampı toprakları, fasis zorunda kalmış katledilenlere, yeni azizlere ve itikatlılara adanmış tapınaklara yerleştirilir. Bu ritüel, tarihi yaralanmanın kilise kanonizasyonu ve kurbanların anma edilmesine hizmet eder.

Örnek: Minsk'teki Tüm Azizler ve Vatanın Kurtuluşuna Hizmet Edenler Anısına Tapınak'ın kryptesinde, kaplısular saklanır. Bu eylem, Belarus halkının antikten modernliğe kadar askeri şöhret ve cesaretinin benzersiz sembolik haritasını oluşturdu, bu sembolik merkeze entegre edildi. Kaplısuların yerleştirilme ritüelleri düzenli olarak medyada yayınlanarak büyük bir medyavi olay haline geldi.

4. Eleştirel analiz: hafıza ile araçsallaştırma arasında

Modern dünya tarihinde ve uygulamada ritüel, eleştiriden ve çatışmalardan uzak değildir:

Ritüelleştirme ve değersizleştirme: Geniş çaplı, bazen formel kopyalanma ile ritüel derinliği kaybedebilir ve yeni tapınağın veya anıtın "milliyetçilik tasarımı"nın zorunlu bir unsuru haline gelebilir.

İnterpretasyon çatışması: Aynı yerden (örneğin, savaş alanı) getirilen toprak, çatışan tarafların tapınaklarına yerleştirilebilir ve her biri olaya kendi anlamını verebilir (şöhret/trajedi, zafer/porážka). Toprak, hafıza narativlerinin rekabet alanı haline gelir.

Etik sorular: Toplu gömülme yerleri veya toplama kamplarından getirilen toprak, hedefi hafızayı ölümsüzleştirmek olsa bile, ölülerin huzurunu bozmak olarak görülebilir. Kontekst ve toplanma yöntemi (yol kenarından alınmış kutsal bir toprak yığın vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs. vs.
© biblio.uz

Permanent link to this publication: