Gelecek korkusu ve endişesi, her zaman yanımızdaki bir gölge gibi. O, hafif ve neredeyse görünmez olabilir, ama kafamızı kaplayabilir ve bizi güçsüzleştirebilir, bir şey yapmak istemeden bırakabilir. Gelecek, belirsizliğiyle korkutucu. Çalışmamız, sağlığımız, yakınlarımız ve dünya hakkında ne olacağını bilmiyoruz. Gelecekte kalmamak, yanlış yapmak, kaybetmek korkusu yaşıyoruz. Bu endişe, doğuştan gelen bir kusur değil, bizi tehditlerden korumak amacıyla var olan bir psikolojik bir parça. Ancak, bu endişe istençli hale geldiğinde, hayatı yıkmaya başlar. Nasıl başa çıkılır?

Geleceği neden korkarız

Endişe, bilinmezliğe karşı bir reaksiyondur. Beynimiz, boşlukları doldurmayı seviyor, ancak genellikle negatif senaryolarla dolduruyor. Bu, evrimsel bir mekanizmadır: "Daha iyidir dikkat etmek, tehlikeyi fark etmemek." Modern dünyada tehlikeler değişti: sabelozi tigrlerin yerine işten çıkarılar, sınavlar, krediler, yalnızlık geldi. Ancak mekanizma aynı kaldı. Geleceği öngöremeziz, ancak hayal edebiliriz ve genellikle kötü olanı hayal ederiz. Bu, haberlerin korkutucu olaylarla dolu etkisiyle daha da artar. Örneğin, yaşam süresinin arttığını, suçun düştüğünü, aşıların işe yaradığını fark etmiyoruz. Risklere odaklanıyoruz. Bu, kronik endişe — endişe, günlük yaşamın arka planında bir hal haline gelir.

Kronik endişenin tehlikesi nedir

Endişe sürekli hale geldiğinde, faydalı olmaktan çıkar. O, motive etmez, bizi paralyze eder. Karar almayı terk ederiz, çünkü sonuçlardan korkuyoruz. İşleri erteлиyoruz, çünkü "hepsi kötü". Uyku, iştah, mutluluk kaybediyoruz. Fiziksel olarak endişe, kaslarda gerginlik, hızlı kalp atışı, baş ağrıları olarak kendini gösterir. Psikolojik olarak, güçsüzlük ve apati olarak hissedilir. İnsan, herhangi bir belirsizlikten kaçınmaya başlar, bu da gelişme için herhangi bir fırsatı kaçırır. Endişe, plan yapmak, iş değiştirmek, ilişkiler kurmak, seyahat etmek için izin vermez. Dünyayı küçük, güvenli bir hücreye daraltır. Bu yüzden onunla savaşmak gerekir - onun bizi yönetmemesi için değil.

Şu anda ne yapabilirsiniz

İlk ve en önemlisi, gerçekleri hayallardan ayırın. Kağıda neyi endişelendiren yazın? İşinizi kaybetmekten korkuyorsunuz mu? İyi. Bu için gerçek nedenler var mı? Yoksa sadece bir korku mu? Eğer nedenler varsa, ne yapabilirsiniz? Özgeçmişinizi güncellemek, iş ilanlarını aramak, eğitim seviyenizi artırmak. Eğer nedenler yoksa, yalnızca bir korku. İkinci olarak, endişe için zaman ayırın. Günde 15 dakika, endişelenmenize izin verin. Diğer zamanlarda, endişe düşüncesi geldiğinde, kendinize şunu söyleyin: "Bu konuda zamanım olacak." Üçüncü olarak, vücudunuza odaklanın. Endişe, gerginlikte yaşıyor. Bir nefes egzersizi yapın: 4 sayı için derin nefes alın, 2 sayı için tutun, 6 sayı için yavaşça nefes verin. Bu, kortizol seviyesini düşürür. Dördüncü olarak, korkarak bile harekete geçin. Küçük adımlarla. Korkudan dolayı ertelediğiniz bir şeyi yapın. Beşinci olarak, gece haber izlemeyi bırakın. Bu, endişenin yakıtıdır. Altıncı olarak, biri ile konuşun. Korkularınızda yalnız değilsiniz. Tartışma, onların ağırlığını azaltır.

Uzun vadeli strateji: inançlarla çalışma

Gelecek korkusu, genellikle "dünya tehlikeli", "ben başaramam", "her şey öngörülebilir olmalı" gibi inançlarda köklenir. Bu inançlar çocukluğumuzda oluşturulur ve stresli durumlarda güçlenir. Onları değiştirmek için bir psikologla (örneğin, kognitif davranış terapisi) çalışmak gerekir. Ancak, kendiniz de başlayabilirsiniz. Bir günlük tutun: her gün üç iyi giden şeyi yazın. Bu, tehditlerden olasılıklara odaklanmayı değiştirir. İstatistikleri inceleyin: dünya kötüleşmiyor, daha iyi oluyor. Krizleri aşan insanların hikayelerini okuyun. Onlar, en karanlık halkaların ardından ışığın gelebileceğini kanıtlar. En önemlisi, belirsizlik yaşamın bir hatası değil, bir özelliği olduğunu kabul edin. Bu, onu canlı kılar. Bilinmezlikten korkmak yerine, ona macera olarak yaklaşın. Yarın ne olacağını bilmiyorsunuz, ama bu iyi olabilir.

Gelecek yazılmamıştır. O, kaçınılmaz bir tehdit değil. O, seçimlerimizin sahasıdır. Evet, orada riskler var, ancak orada umutlar, fırsatlar ve bizi destekleyen insanlar da var. Endişe tamamen ortadan kalkmayacak ve bu normaldir. O, sessiz bir ses olabilir, değil bir kriz. O zaman, sadece onu değil, kendimize inancımızın sesini de duyabiliriz.

Permanent link to this publication: