Napolyon Savaşları (1803–1815) Avrupa'yı temelden sarsmıştır. İmparatorluklar çöküşe uğramış, sınırlar yeniden çizilmiş, milyonlarca asker ve sivil hayatını kaybetmiştir. Ancak XX yüzyılın Büyük Savaşları'na kıyasla, Napolyon'un hafızası net bir korku yaratmamaktadır. Birilerine korkunç bir yaratık, diğerlerine ise geni, üçüncü bir gruba ise trajik bir kahraman olarak bakılmaktadır. Her Avrupa ülkesinde Napolyon Savaşları'nın hafızası, ulusal efsaneler ve tarihsel deneyimlerle renklendirilmiştir. Bu makale, Avrupa'nın savaş meydanları, müzeler ve zihinsel haritalarına bir yolculuktur.

Fransa: kültten tartışmaya

Fransa'da Napolyon uzun süredir ulusal kahraman ve neredeyse kutsal olarak görülmüştür. İmparator, lüks bir kubbe altında İncil Yaralıları'nda gömülmüştür. 1840 yılında buraya taşınan cesedi, adanın adasında olan Saint Helena'dan gelmiştir - bu, ulusal uzlaşma eylemi olarak görülmüştür. Ancak 21. yüzyılda tutum daha eleştirel hale gelmiştir. 2021 yılında Cumhurbaşkanı Macron, mezarına çelenk bırakmasına rağmen, Napolyon'un Fransız kolonilerinde köleliği yeniden canlandırdığını ve milyonlarca insanın ölümünden sorumlu olduğunu söylemiştir. Ancak Fransız ders kitapları hala askeri zekâya saygı duymaktadır ve "Rusya Seferi" epik olarak öğretilmektedir. Napolyon'un halk arasındaki kültü artık eski gibi değil, ancak "küçük subay" imajı hala kimlik bir parçası olarak kalmıştır.

Rusya: 1812 yılında Vatansever Savaşı olarak bir birleşme noktası

Rusya'da Napolyon, düşman ve "on iki dil" olarak görülmektedir. 1812 yılı savaşı hafızası, askeri kayıplardan çok bir mucizevi kurtuluş ve halkın birliği olarak bilinmektedir. Ana anıt, Hristos Kutsal Kurtarıcısı Kilisesi'dir (ilk olarak zafer için inşa edilmiştir). Bородino Sahası, askeri tarih kulüplerinin ziyaret ettiği bir yerdir. Tolstoy, "halk savaşı" efsanesi yaratmıştır: "halk savaşının kütüğü". Sovyet zamanında vurgu, Kütüzoğlu'nun partizan hareketi ve komutanlığına kaydırılmıştır. Post Sovyet Rusya'da 1812 yılı hafızası, özellikle "1812: Ulan Baladası" (2012) filmi ve büyük ölçekli yeniden canlandırmalar sonrası milliyetçilik eğitiminin bir parçası haline gelmiştir. Burada Napolyon, düşman, ancak saygıdeğer ve güçlü olarak görülmektedir.

Almanya: Kurtuluş Savaşı ve çelişkiler

Almanlar için Napolyon Savaşları, aşağılanma (istilâ, vergi, yağma) ve ulusal bilinçlenmenin doğuşu zamanıdır. "Kurtuluş Savaşı" (1813-1815) Napolyon'a karşı, Alman milliyetçiliğinin yükselişine yol açmıştır, bu da sonunda 1871 yılında birleşmeye dönüşmüştür. Lepzig'deki "Halkların Savaşı" Anıtı (Avrupa'nın en büyük anıtı) Alman zaferinin tapınağıdır. Ancak İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra Kurtuluş Savaşı hafızası rahatsız edici hale gelmiştir: çünkü o dönemde yükselen milliyetçilik, XX yüzyılın felaketine yol açmıştır. Bu yüzden bugün Almanlar, Napolyon mirasına ikiyüzlü bir şekilde yaklaşırlar: bir yandan despotla mücadeledeki rolünü kabul ederken, diğer yandan askeri ruhun övgüsünden korkarlar. Okul ders kitaplarında savaşın korkunçlukları üzerinde vurgu yapılır.

İspanya: Bağımsızlık Savaşı olarak ulusal efsane

İspanya'da Napolyon Savaşları, "Bağımsızlık Savaşı" olarak hatırlanır (1808-1814). Napolyon, İspanyolara kendi kardeşi Joseph Bonaparte'yi zorla getirmiş, bu da gerilla savaşına (gerilla) neden olmuştur. 2 Mayıs 1808'de Madrid'deki ayaklanma, Fransızlar tarafından bastırılmış ve Goya'nın tablolarında (3 Mayıs 1808'de ayaklanıcıların infazı) kalıcı hale getirilmiştir. Bu resim, İspanyol direnişinin sembolü haline gelmiştir. Bu savaşın hafızası, işgalcilerin zulmü ve sıradan insanların kahramanlığı olarak bilinmektedir. Her yıl 2 Mayıs'ta Madrid'de yeniden canlandırma etkinlikleri düzenlenir. İspanyol tarih yazımında Napolyon, net bir kötülük ve işgalci olarak görülmektedir.

İngiltere: Trafalgar ve Waterlooda gurur noktaları

İngiltere (İngiltere)'de Napolyon Savaşları'nın hafızası, deniz ve karada kazandıkları zaferler olarak bilinmektedir. Trafalgar (1805) - Nelson'ın ölümü, ancak Fransız-İspanyol donanmasının yenilgisi. Waterlooda (1815) - Napolyon'un nihai yenilgisi. Wellington Dükü ulusal kahramandır. Londra'da Nelson Sütunu (Trafalgar Meydanı'nda) ve Wellington Heykeli (Hyde Park'ta). Kontinental Avrupa'dan farklı olarak, İngilizler Napolyonu düşman olarak görmektedir, ancak aşırı bir duygusallık içermemektedir. Onlar, istilâ edilmemiş olmalarını ve donanmalarının denizlerde hakimiyetini kazanmalarını gururla hatırlarlar. Ders kitaplarında askeri üstünlük ve Napolyon'un Avrupa'nın özgürlüğüne tehdit ettiği üzerinde vurgu yapılır.

Avusturya ve Preuss: yenilgilerin dersleri

Avusturya için Napolyon Savaşları, aşağılanma zinciri: Austerlitz (1805), Kutsal Roma İmparatorluğu'nun dağılması, Napolyon'un Avusturya prensesi Maria-Luiza ile evlenmesi. Avusturyalılar uzun süre bu olayları unutamamıştır. Bugün, savaşın hafızası, Schönbrunn Sarayı (Napolyon'un yaşadığı yer) ve ordu müzesi etrafında yoğunlaşmıştır. Preuss (bugünkü Almanya) için hafıza, reformlarla (Sharnhorst, Gneizena), lândverin yaratılması ve ordunun yeniden doğuşu ile ilişkilidir. Preuss kralı Friedrich Wilhelm III, savaşta yer alan vatandaşlara özgürlük vaat etmiş, ancak vaatlerini yerine getirememiştir, bu da daha sonra devrimci duygulara yol açmıştır. Bu yüzden burada hafıza karmaşık: milliyetçilik, hayal kırıklığı ile karışmıştır.

Savaş meydanları müzeler olarak

Waterlooda (Belçika) - ana turistik yer. Orada Aslan Tepesi (Yaralı Orange Prensi'ne adanmış anıt) bulunmaktadır. Her 5 yılda bir müze, yeniden canlandırma. Bородino (Rusya) - yıllık festival, binlerce yeniden canlandırıcı. Lepzig (Almanya) - "Halkların Savaşı" Anıtı (1913 yılından beri). Austerlitz (Çekya) - "Barış Mezarlığı" Anıtı. Tüm bu meydanlarda, acı ve romantizmin bir karışımı hüküm sürmektedir.

Napolyon sinema, edebiyat ve sanatta

Binlerce kitap, yüzlerce film. "Vatan Savaşı"ndan "Napolyon" Riddley Scott (2023) filmine kadar. İmaj, korkunç bir yaratıktan romantik bir isyankarğa değişmektedir. Popüler kültürde Napolyon Savaşları sıkça estetize edilir (müntezem ceketler, şapkalar, kamp yerleri). Müzeler (Paris'teki Ordu Müzesi, Viyana'daki Askeri Tarih Müzesi) devasa koleksiyonlar içerir. Bu, görsel hafızayı oluşturur, bu da bazen tarihsel gerçeklerden daha önemlidir.

Tartışmalı anlar: Napolyon'un "iptali"?

Son yıllarda Avrupa'da bir tartışma başlamıştır: Napolyon'un anıtlarını kaldırmak mı gerekiyor? O köleliği yeniden canlandırdı, orduları yağmaladı ve tecavüz etti. 2020 yılında Lyon'da Napolyon generalinin heykeli yıkılmıştır. Fransa'da, sokak isimlerinin değiştirilip değiştirilmeyeceği tartışılırken, çoğu anıt hala durmaktadır, ancak açıklamalı tabelalarla. Hafıza kültürü statik değildir, modern değerlerin baskısı altında değişir.

Avrupa'da Napolyon Savaşları'nın hafızası, herkesin kendi gördüğü bir mozaiktir. Fransızlar kendi imparatorlarını, Almanlar kurtarıcıları, İspanyollar kahraman gerilla, Ruslar zaferli halk olarak hatırlar. Napolyon, hem birleştirici hem de bölücü bir Avrupa arkeolojik nesnesi haline gelmiştir. Belki de bu, en büyük mirasıdır.

Постоянный адрес данной публикации: