Marshalsea Tuhafiyatları: Dicken'in İngilizce Victoriana Toplumunun Mikrokosmu: Sosyal Anatomisi

Genel Giriş: Tuhafiyat olarak sosyal kurum ve edebiyat laboratuvarı

Charles Dickens'in 1855-1857 yılları arasında "Küçük Dorrit" romanında özellikle tanımlanan London Southwark'taki Marshalsea Tuhafiyatı (The Marshalsea Prison), sadece bir hapis yeri değil, kendi hiyerarşisi, ekonomisi, ahlakı ve patolojileri ileVictorian toplumunun tam bir modeli olarak öne çıkıyor. Babası John Dickens'in 1824 yılında birkaç ay boyunca burada geçirdiği Marshalsea'nın usullerini iyi bilen Dickens, bu tanımı sadece bir fotoğrafik rapor değil, sanatsal bir forma giydirilmiş mükemmel bir sosyolojik analiz olarak yapıyor. Bu, borçlu tuhafiyat kurumunun insan ilişkilerini nasıl bozduğunu ve "cezaevi toplum"un sapkın bir versiyonunu nasıl yarattığını ortaya koyan bir analizdir.

1. Hiyerarşi ve sosyal sınıflandırma: "aristokratlar" ve "sokak kuşları"

Dickens'in resmi Marshalsea, dış dünyanın sınıf yapısını yansıtarak net bir şekilde sınıflandırılmış.

"Gentleman borçluları" (The Collegians). Bu en üst tabaka. Onlar nispeten iyi odalarında oturur, dışarıdan gelen kaynaklara sahiptirler (bazen dışarıdan getirilir), tuhafiyatın lokantasında yiyecek ve alkol satın alabilirler, nispeten iyi giyinirler. Onların borçları genellikle büyüktür ve neredeyse soylu bir kökeni vardır. Onlar, görsel bir kulüp yaratmak için rüzelik sosyal iletişim ritüellerini desteklerler, ancak bu görsellik felaketin zayıf temelinde oturur. Ana karakter William Dorrit, "Marshalsea'nın babası", yıllarca statüsünü ve "dutyman gentleman" olarak yetiştirir, bu da kolektif psikolojik savunma bir formudur.

Yoksul kalmışlar (The poor side). Bu, mahkumların temel kısmı, yoksulluk, açlık ve umutsuzluk içinde yaşayan. Onların borçları küçük, ancak borçlarını ödeme ve hatta tuhafiyatın "rahatlığı"nı sürdürmek için kaynakları yok. Onlar "aristokrasi"nin üzerine oynayan bir fondur. Dickens, tuhafiyat içindeki yoksulluğun dışarıdaki yoksulluktan daha kötü olduğunu vurgular, çünkü umut bırakmaz.

2. Ekonomi ve bağımlılık sistemi: tuhafiyat olarak işletme

Marshalsea, siyah pazar ekonomisi olarak işler.

İlginçlik satışı. Tuhafiyat yönetimi (tuhafiyatçı, yardımcıları), devletten değil, mahkumlardan gelir elde eder. Paranızla daha iyi bir oda, yiyecek, şarap, ziyaret hakkı ve yeterli miktarda para ve bağlantı varsa, geçici olarak tahliye edilme hakkı satın alabilirsiniz. Bu, tuhafiyatçının uzun süreli tutuklu tutmayı değil, ödeme yeteneği olan borçluları uzun süreli tutmayı amaçlayan bir sistem oluşturur.

Harici dünyaya bağımlılık. Mahkumun hayatta kalması, akrabaları veya arkadaşlarının parayı ve yiyecek getirmesine bağlıdır. Emy Dorrit ("küçük Dorrit"), tuhafiyatta doğan, sadece babasını değil, birçok kalmışı "korumucu" olarak destekleyen bir "anjel" haline gelir. Bu, normal aile rollerini tersine çevirir: çocuk, babasını değil, babasını besler.

Borç psikolojisi olarak sonsuz bir durum. Tuhafiyatın usulleri olarak, uzun süreli hükümlüler, Dorrıt-çinin büyük babası gibi, tuhafiyatı ev olarak algılar, dış dünyayı tehdit olarak algılar. Tuhafiyat, onların iradesini ve bağımsız yaşama yeteneğini çalır, patolojik bir rahatlık bölgesi yaratır.

3. Ahlak ve psikolojik bozukluklar

Görünüş kültürü ve "yüzü koruma". Uygun bir durum olmasına rağmen, "gentleman borçluları" sosyal normları sürdürmekle meşgul. Onlar "partiler" düzenler, "işler" (ki bu sahte) tartışır ve yeni hükümlülere ve kendilerine kendilerini yoksulluklarından saklar. Yalan ve kendini aldatma günlük yaşamanın temelidir.

Utangaçlık ve toplumsal stigmat. Dickens için tuhafiyat, sadece fiziksel değil, aynı zamanda ahlaki bir hapis. "İyi ailelerden" gelen hükümlüler, büyük bir utangaçlık hisseder. Bu utangaçlık genellikle suçsuzlara yansıtılır: William Dorrit, kızı Emy'yi "utanc verici" ilişkisi ve işi için tiranize eder, bu iş, ona göre onların gerçek durumunu hatırlatır.

Cinayet ve pasiflik. Uzun süreli hükümlülük, umudu ve inisiyatifini öldürür. Birçok kalmış, pasiflik, içki içme veya küçük entrikalar içinde hapsolur. Yaşam durur, zaman anlamını kaybeder. Dickens, tuhafiyatın sadece bedeni değil, aynı zamanda ruhunu da nasıl kalıplandırdığını gösterir, insanın eyleme geçme yeteneğini çıkarır.

4. Dış dünyayla karşılaştırma: tuhafiyat olarak metafor

Dickens, Marshalsea ile genel Victorian toplumunu arasında paralellikler çizer.

"Tuhafiyat psikolojisi" serbeste. Tuhafiyattan dışarıdaki karakterler (örneğin, Migl's ailesi), Marshalsea hükümlülerinden ruhsal olarak daha özgürler. Aynı zamanda, "serbest" karakterlerin birçokları (örneğin, Yönetim Bölge Memurları) bürokratik ve sosyal normların esirleri, bu normlar tuhafiyat duvarları kadar şiddetlidir.

Sistemin eleştirisi. Marshalsea'nın tanımı, haksız bir borç hukuku sistemini eleştirir, bu sistem yoksulluğu ceza olarak değil, suç olarak cezalandırır ve insanın kazanma ve ödeme yeteneğini elinden alır. Dickens, insanın 10 sterlini geri ödeyemeyemeyi yıllarca tuhafiyatta bozulmasını ve ek maliyetleri biriktirerek son şansını kaybetmesini gösterir, bu da anlamsız bir şiddet olarak.

Sonuç: Usuller olarak toplumsal hastalığın belirtisi

Charles Dickens'in Marshalsea tuhafiyatları, Victorian toplumunun hatalarının hipertrofi edilmiş bir yansımasıdır: ikiyüzlülük, parayı ve sosyal statüyü kutsal görmek, acıya karşı ilgisizlik, parazit bürokrasi. Tuhafiyat, sadece demir parmaklıklar değil, aynı zamanda borç, yoksulluk, kibir ve toplumsal görüşten korku nedeniyle ortaya çıkan esaretin güçlü bir metaforu haline gelir. Marshalsea, Dickens'in kişisel Marshalsea ile bağlantısı nedeniyle, onu bozucu, değil, yozlaştırıcı, tehdit üreten değil, moral yozlaşma üreten bir kurum olarak yaratmış olan ebedi bir imajdır. Bu nedenle, Dickens'in Marshalsea'sı, sadece tarihsel bir yer değil, aynı zamanda insanın en rasyonel kurumlarından biri olan cehennemi yaratma yeteneğinin ebedi bir anıtıdır.

Permanent link to this publication: