Yeni Yıl Masasında Farklı Milletler İçin Merkezi Yemek: Simgeleme, Evrim ve Kültürel Kod

Giriş: Gastronomi, Bayramın Metni Olarak

Yeni Yıl yemeği, sadece bir yemek yemeği değil, karmaşık bir rütbedir. Burada merkezi yemek, kolektif umutları, tarihi hafızayı ve refahla ilgili görüşleri kodlayan anahtarcı bir sembolün rolünü oynar. Etnograf ve beslenme antropologları (Sidney Minz, «Şeker ve Güç» çalışmasının yazarı gibi) bayram yemeklerini toplumun değerlerini açığa çıkarabilecek «metin» olarak değerlendirirler. Merkezi yemek genellikle zenginlik, sağlık, şans ve devamlılık gibi fikirlerle ilişkilendirilir ve seçimi coğrafya, din ve sosyal tarih tarafından belirlenir.

Avrupa: Porke'den Şarap'a

Batı, Orta ve Kuzey Avrupa'daki tarihi Yeni Yıl yemeği, tarım döngüsü ve hayvanların kış kesimine sıkı sıkıya bağlıydı.

• Almanya, Avusturya, Skandinavya: Uzun yıllar boyunca geleneksel merkezi yemek, pişirilmiş domuz veya domuz bacakları olmuştur. Domuz, refah ve ilerlemeyi simgeliyordu (domuzun, geriye doğru kazıyan kuşlardan farklı olarak, her zaman toprağı ileri kazdığına inanılırdı). Saksonya'da hala marzipan domuz figüreleri hediye edilir. İlginç bir gerçek: Orta Çağ Almanya'sında "Neujahrsschrei" (Yeni Yıl Kıyameti) adında bir gelenek vardı: Yeni Yılda domuzu gören ilk kişi, bu haberi söylemeli ve şansı çekmeliydi.

• İspanya, Portekiz: Burada rütbet, ana yemekten tatlı ve meyvelere kaymıştır. Saat çalarken İspanyollar, 12 şarap üzümü (las doce uvas de la suerte) yiyorlar, her bir vuruşta bir tane ve her ay için bir dilek dilek ediyorlar. Bu gelenek, XX. yüzyılın başında Alikanте'deki şarap üreticilerinin fazla hasadı satarak bir mizahi hamle olarak başladı ve hızla ulusal bir gelenek haline geldi. Portekiz'de de aynı amaçlar için şekerkarışımı kullanılır.

• İtalya: Ülkenin güneyinde (Napoli, Kampanya) ceviz ve kolбасa «dzampone» içeren bir yemek zorunludur. Cevisenin yuvarlak formu, paraları hatırlatır ve zenginlik getireceğini simgeler; yağlı domuz kolbasası ise zenginliği simgeler. Kuzeyde (Lombardia) bu rolü pişirilmiş domuz kafası (cotechino con lenticchie) üstlenir.

Slav Dünyası: Kuta ve Oliev

• Rusya, Ukrayna, Belarus: Dor-evrimsel dönemde ve kırsal gelenekte, Noellerin öncesi (Rgebnye) central yemek, kuťa (sokivo) (tam tohumlu (buğday, arpa, pirinç) unundan, bal, mak, fındık ve üzüm suyundan yapılan) kаша, bal, mak, fındık ve üzüm suyundan yapılan. Bu en eski anımsama ve bayram yemeği, ebediyet, verimlilik ve aile refahı sembolüdür. Sovyet döneminde, Yeni Yıl'ın sekülerleştirilmesiyle merkezi yemek, salat «Oliev» oldu. 1860'lı yıllarda Paris'teki «Эрмитаж» restoranında Fransız şef Lucien Oliev tarafından icat edilen salatın hikayesi sadece başlangıç. Salat, Sovyet döneminde radikal bir şekilde değiştirildi (yılan yerine doktor salamisi, kapers yerine yeşil fasulye), bu da sürekli erişilemeyen lükslerin bir araya geldiği gastronomik bir sembol haline geldi. Birkaç lüks malzemeyi bir araya getiren bu yemek, günlük hayatta erişilemeyenlerdi: pişmiş salamisi, yumurta, konserve sebzeler, mayonez. Genişleyici, tok ve bayramlılığı sayesinde kültürel bir fenomen haline geldi.

• Polonya, Çekya: Burada da kuťa (polonya. kutia, çek. koutě) geleneği korunmuştur, ancak genellikle birçok ritüel yemekten biri olarak. Masanın merkezinde ise pişirilmiş sazan (özellikle Çekya'da) olabilir, whose scales, placed in a purse, money getireceğini simgeler.

Asya: Yaşam Uzunluğunda Çizgi

Doğu ve Güneydoğu Asya'da, Ay Yeni Yılı'nı karşılayan ülkelerde, yemeğin sembolizmi en belirgin ve net bir şekilde ifade edilir.

• Çin, Tayvan, Singapur: Zorunlu yemek, yaşam uzunluğu tırnakları (chaoshoumyan)dır. Tırnakların özelliği — uzunluktur: tırnakları kesmek yasak ve tırnakları yemek, hayatınızı kısaltmamak için yemelisiniz. Sıklıkla цзяоцзы (pizzalar) ile birlikte sunulur, şekilleri altın parçaları gibi. İlginç bir gerçek: Min Hanedanı (XIV–XVII. yy.) sırasında, bir pizzaya bir madeni para saklama geleneği vardı. Bu madeni para bulan, yıl boyunca şanslı sayılırdı. Bugün madeni para genellikle badem (sağlık sembolü) veya fındık (çocuk sembolü) ile değiştirilir.

• Japonya (O-sögaçu): Geleneksel Yeni Yıl ikramı — oseti-reri, özel olarak süslenmiş ve lakerde kaplı box'larda sunulan yemek seti (dzübako). Her bir bileşen bir anlam taşır: karidesler — uzun ömür, siyah fasulye — sağlık, hamsi yosunu — çok çocuğa, kamaboko (balık köfteleri) — güneşin doğuşu. Merkezi olarak moti — pil pil pilçikleri olabilir — bu genellikle odzuni (süpe) ile birlikte yenir. Moti'nin yapımı (motitsuki) — ahşap malletlerle pişmiş pirinçin ritmik olarak ezilmesi — kendisi bile aile birleşimi obryadıdır.

• Vietnam (Tet): Ana yemek — ban ting veya ban tet (güney versiyonu) — et ve mung fasulyesi dolu, banana yapraklarına sarılmış ve uzun süre kaynatılmış kare veya cilindirik pirinç pidesi. Formu, toprak (kare) ve gökyüzü (daire)ye gönderir, yaprakların yeşili ise baharı ve yenilenmeyi simgeler. Ban ting'in yapımı, bayram öncesi uzun süreli bir aile sürecidir.

Amerika: Küresel ve Yerel

• Amerika Birleşik Devletleri: Ülkenin çok kültürlülüğü nedeniyle tek bir yemek yoktur. Ancak medya etkisi (sinema, TV) sayesinde belirli bir genel resim oluşmuştur: bu, pişirilmiş kaz veya jambon (genellikle Teşekkür Günü'ne atıf olarak) ve güneydeki Hoppin' John (çorba). Bu çorba, kara fasulye (para sembolü), pirinç ve domuz etinden oluşur ve Batı Afrika kökenlidir ve inançlara göre şans getirir.

Sonuç: Yemek, Geleceğin Büyüsü Olarak

Merkezi Yeni Yıl yemeği her zaman yiyecekten fazlasıdır. Bu, materialize edilmiş bir umuttur. Bu yemeklerin evrimi (sakral kuta'dan Sovyet oliev'e, evde pişirilmiş domuz'dan İspanyol şarap üzümüne) toplumdaki değişiklikleri yansıtır: kentleşme, küreselleşme, ideolojilerin değişimi. Ancak onların temel fonksiyonu değişmez: ortak bir yemek ve "doğru" yemeği tüketme eylemi, toplumun geleceğini refah, sağlık ve birlik olarak sembolik olarak programlar, gelecek yıl için kolektif kimlik için tatlı bir demirbaş yaratır.

Постоянный адрес данной публикации: