Hayır, profesyonel proktologlar genellikle mesleklerinden utanmazlar. Bu, toplumda yaygın olan bir stereotip, ancak uzmanlar arasında yoktur. İşte bu nedenle bu durum, bilimsel ve psikolojik açıdan neden böyle.

Medikal etos: profesyonellik yerine utanç

Proktolog için insan vücudu utanç nesnesi değil, karmaşık bir biyolojik sistemdir. Onların algısı, patoloji, tanı ve tedavi üzerine odaklanmıştır. Doktorun uzun eğitim sürecini (üniversitede 6 yıl, asistanlık, sürekli eğitim) tamamladığı noktada, hastaya ve vücuduna tamamen profesyonel, depersonalize edilmiş bir yaklaşım geliştirir. Onların çalıştığı anatomik alan, onlar için kalp için kardiyolog veya kasık için travmatolog gibi bir organdır. Onların çalışmaları, belirli tıbbi görevleri çözmeyle ilgilidir: acıyı ortadan kaldırma, tehlikeli hastalıklarla mücadele (rakit dahil), hastanın yaşam kalitesini artırma. İnsan sağlığı ve yaşamı tehlikeye girdiğinde utanç yoktur.

Psikolojik seçim ve uyum

Öğrenim ve uzmanlık seçimi aşamasında bir tür doğal seçim gerçekleşir. Koloproktolojiye, spesifikliği korkutmaz, aksine, benzersiz zorlukları çekici bulan gelir. Bu genellikle belirli, bazen cerrahi görevleri hızlı ve hissedilir bir sonuçla çözme eğiliminde olan pratik zekâlı insanlardır. Uzun yıllar süren deneyim, profesyonel desensizasyon — "aynı zamanda utanç verici" veya "utanc verici" olarak kabul edilen şeylere karşı duygusal reaksiyonun azalması — getirir. Doktor, "utanc verici bölge" değil, bir sorunu görür: hemoroid, yara, tümör, fistül. Beyni, otomatik olarak analiz moduna geçer: "Hangi teşhis? Hangi tedavi yöntemini seçmeliyim?"

Sosyal öneme ve profesyonel gurur

Proktologlar, çalışmalarının kritik önemini mükemmel bir şekilde anlamaktadır. Onlar tedavi ettikleri hastalıklar, dünyada en yaygın olanlar arasında yer alır. Hemoroid, çeşitli tahminlere göre, yetişkin nüfusunun %10-15'inde görülür. Ayrıca, koloproktologlar, en yaygın kanser hastalıklarından biri olan kolorektal kanserle mücadelede ön saflarda yer alırlar. Bu patolojiyi zamanında teşhis etme, karmaşık bir ameliyat gerçekleştirme ve hastanın yaşamını kurtarma yeteneği, güçlü bir profesyonel gurur ve tatmin kaynağıdır. Onlar, kendi çalışmalarıyla kurtarılan yaşam ve insanın acı verici ağrı ve acılarından kurtulmasını, her türlü yaratık sosyal tabuyu aştığını görürler.

Kültürel ve iletişim açılarından

Gerçekten de, doktor, bazı hastalar veya günlük etkileşimlerde spesifikliğinin sosyal stigmatizasyonuyla karşılaşabilir. Ancak, just proktologlar, nazik iletişim ustaları olur. Hastanın gerginliğini azaltma tekniklerini sahibi olurlar, doğru tıbbi terimleri kullanırlar ve kendi ofislerinde maksimum profesyonellik ve güvenlik atmosferi yaratırlar. Utanacak bir hastayla bağ kurma yeteneği, onların profesyonel becerilerinin bir parçasıdır. Bu bariyeri hastayla birlikte aşma ve başarılı bir tedavi, doğru yolu seçtiklerine olan güvenlerini pekiştirir.

Bu şekilde, dışarıdan utanç için bir neden gibi görünen şey, içten içe sorumlu, sosyal öneme ve yüksek zeka gerektiren bir iş olarak görülür. Utanç, uzman bilgi, cerrahi ustalığı ve hastaların diğer doktorlara başvuramadıkları sorunları çözebilen yeteneklere dayalı profesyonel kimlikle değiştirilir.

Permanent link to this publication: