Трикстер аналізи: аile içi çatışmalarda çocuğun bakımına dair mahkeme kararlarına karşı direniş ve karşı stratejiler

Giriş: aile çatışmalarında trikster fenomeni

Sosyal psikoloji ve hukuki antropoloji alanında, sınırları ve kuralları ihlal eden arketipik bir figür olan «trikster», yüksek çatışmalı aile anlaşmazlıklarında beklenmedik bir şekilde kendini ifade eder. Bu, formel olarak mahkeme kararını çocuğun babasıyla temas düzenlemesi hakkında anlaşan ancak aslında bu uygulanmasını karmaşık bir manipülasyon ve gizli direniş sistemi aracılığıyla saptırarak gerçekleştiren bir ebeveynin (sosiokültürel ön koşullara göre daha çok anneler) stratejileri konuşur. Bu fenomen, uygulama, çocuk psikolojisi ve ebeveyn haklarının korunması için ciddi bir sorun temsil eder.

Sabotajın niteliği ve yöntemleri: «üç P» taktiği

Çocuğun babasıyla temas düzenlemesi kararının yerine getirilmesini engelleyen annenin sabotajı, doğrudan itaatsizlik değil, sorumluluktan kaçışla karakterizedir. Bu, üç ana taktiğe ("üç P") göre sınıflandırılabilir:

Passif direniş. Anne, "lojistik" engeller yaratır: çocukların buluşma gününde ani hastalıkları, ek ders yükümlülükleri, kız çocuğunun psikolojik rahatsızlığı hakkında mesajlar. Çocuk, buluşmayı unutabilir, babanın gelmesine hazır olmayabilir. Tarihsel olarak bu taktik, başka bir bağlamda "vatandaş itaatsizliği" pratiğine benzer, burada uygulayıcı yasayı formel olarak ihlal etmez, ancak onun uygulanmasını imkansız kılar.

Çocuğun programlanması. Daha ince ve zararlı bir yöntem. Anne, kız çocuğunda babanın olumsuz bir imajı oluşturur, "baba bizi terk etti", "onun seninle ilgilenmediği sürekli" gibi "masum" yorumlar yapar, buluşmalar etrafında endişe atmosferi yaratır ("nasıl endişelenirim!") veya "alibi" taktiği kullanır, konuşmanın ardından yönlendirici sorular sorar ("seninle kötü bir şey yapıldı mı? korkunçtu mu?"). İlgili bir gerçek: yabancı mahkeme pratiğinde (ABD, Kanada) benzer bir davranış "Ebeveyn Yabancılaşması" (ebeveynin yabancılaşma davranışı) olarak bilinir ve bakımın gözden geçirilmesi için temel olabilir.

Prosedürlü triksterlik. Anne, süreci uzatmak ve karmaşıklaştırmak için hukuki mekanizmaları kullanır: sürekli olarak temas düzenlemesinin değiştirilmesi hakkında dilekçeler sunar, kararları temyiz eder, yeni davalar (alacak, babalığı reddetme) başlatır, "yeni koşullar" gerekçesiyle tekrarlı psikolojik-pedagojik incelemeler talep eder. Bu, hukuku savaşın bir aracı olarak değil, çocuğun menfaatlerini korumak için kullanır.

Psikolojik zarar ve motivasyon

Temel zarar çocuğa verilir. Kız çocuğu, "müşteri çatışması" durumunda kalır - iki ebeveynine olan sevgi duygusu ile birinin tarafını seçmek zorunda kalma arasında bir kopma. Bu, endişe bozuklukları, depresyon, manipülatif davranışlar ve gelecekteki ilişkilerin bozuk modellerine yol açar. Annenin motivasyon açısından, çocukların menfaatlerinin çok azı, geçmişte yaşamadığı keder, intikam, kontrol kaybı ve tek önemli sosyal rolü kaybetme korkusu, ekonomik nedenler (babanın aktif katılımı nedeniyle alacaklı ödemelerin düşmesinden korkma) kadar ön plandadır.

Yasal paradoks, doğrudan itaatsizliğe yönelik olarak hedeflenen sistem, formel olarak "anne suçsuz" - "çocuk istemiyor" olarak belirlenmemiş olan karmaşık, dolaylı sabotaja karşı güçsüz kalır.

Karşı mücadele stratejileri: çok katmanlı yaklaşım

Bu tür bir sabotaja karşı mücadele, sistemik çabalar ve duygusal reaksiyonlardan stratejik planlamaya geçiş gerektirir.

1. Hukuki düzey: belgeleme ve özel davalar.
Tüm buluşma şüpheli durumlarının, tarihlerini, annenin sunduğu nedenlerini ve kendi eylemlerini belirtilenlerin belirtilmesi gerektiği dikkatli bir günlük tutmak gerekir. Tüm iletişimleri (SMS, e-postaları saklamak, yasal olarak izin verilen buluşma görüşmelerini kaydetmek) kaydetmek gerekir. Bu, kanıt tabanına sahiptir. Daha sonra, boş yere ihmal edilmiş şikayetler yerine, önleme eylemleri yapılmalı:

Çocuğun varlığı ve gerçek bağlanışları belirleyebilecek kapsamlı bir psikolojik-pedagojik inceleme başlatmak.

Çocuğun babasıyla temas düzenlemesinin sistemik olarak saptırılması ve çocuğun çatışmada kullanılması üzerine yerleşim yeri belirleme davası açmak. Birkaç ülkenin pratiğinde (örneğin, Avustralya) bu davranış, çocuk üzerindeki psikolojik şiddetin bir formu olarak değerlendirilir ve önemli bir argüman olarak kabul edilir.

Çocuğun teslim edilmesi sırasında ve durumu kaydederek, mahkeme kararının yerine getirilmesini izlemek için bir izleme kurumu atamak (aile çatışması mahkeme memuru, özel sosyal çalışmacı).

2. Psikolojik düzey: ilişkilerin yeniden yapılması ve inşa edilmesi.
Babanın kız çocuğunu çatışma alanından çıkarmak kritik öneme sahiptir. Buluşmalarda:

Anneden olumsuz ifadeler, sorular ve baskıdan kaçınmak.

Stabil, güvenli ve öngörülebilir bir iletişim ortamı yaratmak, çocuğun ilgi ve duygularına odaklanmak.

Çocuğun annenin yüksek çatışmalı aileleri ve yabancılaşma ebeveynliği sendromu ile ilgili deneyimli bir çocuk psikoloğuna başvurmak. Psikologun raporu mahkeme için güçlü bir kanıt olur.

3. Prosedürlü-taktik düzey.

Mahkeme kararının en fazla ayrıntılı hale getirilmesini ısrar etmek: sadece "her iki haftada bir" değil, kesin zaman, yer teslimi, hastalıklar hakkında bilgi verme düzeni, çıkmak için kurallar.

Herhangi bir belgelenmemiş nedenle (doktor raporu hastalık durumunda) herhangi bir ihlale ceza yaptırımları (astraynlar) uygulamak. Bu, sabotajın ekonomisini değiştirir.

Bitirici: Çatışmadan sistem korumasına
Annenin triksterliğine karşı mücadele, bir kişilikle savaş değil, disfonksiyon sisteminin çalışmasıdır. Bu, babanın, avukatlarının ve çağrılan uzmanların, gizli, manipülatif direnişi formel, kanıtlanabilir ihlallere dönüştürmesini gerektirir, bu da hukuk sisteminin tanıyıp durdurmasını sağlar.

Başarı, duygusal karşılaşmada değil, yaklaşımın profesyonelleşmesinde yatıyor: yasal belgeleme, psikolojik bilgi ve devlet kurumlarının, yetkilerini yerine getirmek - çocuğun her iki ebeveyniyle iletişimde bulunma hakkını ve yetkisini korumak, büyüklerin kişisel çatışmalarına rağmen, korumak için ısrar etmek. Nihayetinde, mücadele, kız çocuğunun çatışmadan etkilenmemiş, bütünsel kimlik kazanması ve adaletin, bu durumda mahkeme kararını temsil ettiği için sürdürülüyor.

Permanent link to this publication: