Тютçev'de Kış, Noel ve Taçlılık: Kozmos ile Gizem Arasında

Arka Plan: Kış Döngüsü Olarak Metafizik Drama

Fedor Ivanovich Tютçev, bir felsefi şair ve dünya doğasının şarkıcısı olarak, kış ve onunla ilgili bayramlar için sadece mevsimler ve takvim tarihleri değil. Onun benzersiz doğa felsefi ve dini sistemlerinde, doğa ruhlendirilmiş ve insan varoluş dramasına dahil edilmiş ana sembollerdir. Tютçev'de kış, kaos ve uyku zaferi zamanıdır, Noel ve Taçlılık ise bu buzlu dünyaya tanrısal başlangıcın patlaması anlarıdır, ancak onun trajik ikiliyetini ortadan kaldırmaz.

Kış Sembolü: «Sihirler», «Kaos» ve «Boşluğa» Varoluş

Tютçev, kışı pasif bir doğa durumu olarak değil, aktif, şeytanca bir güç olarak algılar.

Kış olarak kozmik kaos: «Uykusuzluk» (Düzenli saatlerin tektonik çekişmesi...) şiirinde, gece kış manzarası ilk başta kaosun anahtarıdır. Saatlerin düzenli çekişmesi sadece ince bir kabuktur, arkasında dinleyebilen kapsamlı bir derinlik sesi: «Deniz, dünya toplarını sarmalar gibi, / Dünya hayatı etrafında uykuyla sarılmış». Kış gecesi, düzenli dünyayla doğa arasındaki sınırların silindiği bir zamandır.

Winter's spellbinding dormancy: «Sihirbaz Kış...» adlı şairde orman büyülü bir uykuya çekilmiştir. Bu manzara güzel, ancak bu güzelliğin içinde buzlu, yaşamsız mükemmellik vardır. «O [orman] büyülü bir uykuyla büyülendi — / Ölümsüz değil, canlı değil — / Büyülü bir uykuyla büyülendi, / Tümü puf gibi örtülü, tümü örtülü / Hafif bir zincirle...». Bu «ölümsüzlükle yaşamak» durumu, Tютçev'in kış hakkında ana incelemesi: bu ölüm değil, başka bir varoluş formudur, «boşluğa» ve yansıtıcıdır.

Kış olarak felsefi umutsuzluk zamanı: «Yüksekliklerde, huzurun kederi...» adlı şairde kış, içsel boşluğun dışsal ifadesi haline gelir, «gece boyu» ruhun durumu. Doğa ve insan ontolojik tüyüketçilikle aynı keyfede yankılanır: «Sakin yükseklikte, bu kadar keder, yumuşaklaşma... / Yerden, gökyüzüne kadar, sessizce eser, / Ruh, huzura gömülü...».

Bu şekilde, Tютçev'in kışı «olumsuzluk ruhu» (kendisinin ifadesi) olarak, yaşamı, hareketi, renkleri inkar eden güçlü bir güçtür, ancak bu oledenin süper doğal güzelliği aracılığıyla kendi gücünü iddia eder.

Noel: Haos'a Karşı Tanrılaşma Olarak Çağrı

「Noel'i Onur Verin...」 adlı şair, Tютçev'in doğrudan Hristiyan bayramına yönelik az sayıdaki şairlerden biridir. Ancak burada onun yorumu da derin ve dramatiktir.

Dünyaların zıtlığı: İlk hece ile karşı karşıya gelme kurulur. «Kutsal gece» (noel) «dünyevi gün»e, «şiddetli» ve «yalan dolu»ya karşı durur. Bu sadece kutsal ve profan arasındaki karşıtlık değil, iki ontolojik düzenin çatışmasıdır: kalıcı, saf tanrısal ışık ve tükenmez, ciddi materyal.

İnsan için mücadele: İsa'nın yeryüzüne inmesi, yaratılış dünyasının temellerini sarsan bir olay olarak tanımlanır: «Tüm dünya çağrılıyor, tanrısal bir kelime duyuldu». Ancak ana düşünce, son hecelerde: «Tanrı, doğanın sınırları içinde görüldü».

Tютçev'in Hristoloji'si: Tютçev için Noel'in anlamı, sadece Kutsal'ın doğumunun değil, Tanrı'nın en saf vücutta, «doğanın sınırları içinde» kaydedildiği zaferdir. Bu, iki çelişkili, belki de çözülemeyen başlangıçın birleşmesi: tanrısal derinlik ve doğal derinlik (kaos). Noel, dünyanın donmuş «doğası»na döktüğü süper ruhsal ateşin bir çağrıdır.

Karşılık: Tanrı'nın Üçlüsü ve Kırılan Kış Soğuğu

「Bogoyavlenniya...」 adlı şair, başka bir, ancak o kadar da derin olan bir manzarayı çizer.

Ritüel ve doğa: Eylem, suyu suya koyan ve kışın güçlüsü olan kışın kışın kışında gerçekleşir. Tютçev, kilise ritüeli («İordan'da kışın») ile kışın gücünü ustaca birleştirir: «Soğuk parkta, kızarıklıklarla parlıyor / parlak buzlu buharlı çit... / Mavi gökyüzünün solmuş mavi... / Çok açık ve soğuk, temiz.

Soğuk sembolü: Kırılan kış soğuğu, düşmanca değil, temizleyicidir. Bu, mutlak temizlik, sterilitenin ve kutsanmayı kabul etmeye hazır olan bir semboldür. «Ateşli ve temiz tesislerde / Altın güneş parlıyor... / Yerde, gökyüzünde, her yerde aydınlık». Burada, rüzgarın olduğu gibi, rüzgarın olduğu gibi değil. Burada, kutsal bir ortaya çıkma (Bogoyavlenniya), doğa (kış, su, hava) reddedilmez, değiştirilir, berrak bir tanrısal ışık için şeffaf bir kapaktır. Kırılan kış soğuğu, kutsal bir delikte kutsal edilen kış suyu, Tютçev'in ideal bir manzarasıdır: buzlu kaos, kutsal hale gelen.

Üçlü algı: Şair, üçlülük imgeleriyle doludur: «ateşli ve temiz» tesis (Baba), «altın güneş» (Oğul) ve, belki de her yerde dağılmış olan ışık (Ruh). Bogoyavlenniya Tютçev için, sadece İsa'nın ortaya çıkması değil, aynı zamanda Tüm Üçlü'nün dünyaya değiştirilmiş doğa yoluyla ortaya çıkmasıdır.

İlginç bir gerçek: Tютçev'in felsefi duality'sı (gün ve gece, kaos ve kozmos, Kuzey ve Güney arasındaki mücadele) doğrudan takvimin algısında yansıtıldı. Çoğu için kış bayramları, huzurlu, «evde» bir zaferdir, oysa Tютçev için bu zaferler en yüksek metafizik karşılaşma sahası haline gelir. Onun Noel'i, Milyon'un evrensel ışık ve karanlık savaşına daha yakın, Puskin'in sahnik manzarasına daha yakındır.

Sentez: Kış Döngüsü Ruhun Yolculuğu Olarak

Üç manzara, kendi türü olan bir kış litürgik döngüsü oluşturur:

Kış (Advent): Bekleme, kaosun ciddiyeti, donma ve «sihirbazlık» zamanı. Ruh, şüphe ve metafizik tüyüketçiliğin soğuğuyla donmuş orman gibi.

Noel (Işık Doğumu): Patlama. Tanrısal Kelime'nin donmuş doğaya sızması, onun sırrını kaydeden. Bu çağrı ve umuttur.

Kırılma (Aydınlatma): Doğanın nihai değişimi. Hafif, donmuş madde (su) ve dondurucu soğuk, ritüel yoluyla temiz, «temiz ve soğuk» tanrısal ışığın taşıcıları haline gelir. Bu, temizlenme ve Tanrı'nın tam ifadesi momentidir.

Sonuç:

Tютçev'de kış, Noel ve Taçlılık sembolleri, onun felsefi şairliği hakkında temel anlamları açığa çıkarır: dünya, tanrısal ruh ve kozmik, çoğunlukla düşmanca olan doğa arasındaki karşılaşma ve mücadelenin sahasıdır. Kış, bu doğanın güçlü krallığıdır. Noel, onun sınırlarına yapılan cesur bir girişimdir. Taçlılık, onun üstünlüğünü onun değiştirilmiş hali aracılığıyla zaferle ilan eder. Bu manzaralar, günlük huzurdan yoksundur; geniş, soğuk, zaferli ve trajiktir. Bu yolu aracılığıyla Tютçev, en önemli şeyleri söyler: donmuş evrenin kalbinde Tanrı'nın varlığı ve insan ruhunun gizemi, bu, kışın en şiddetli soğuklarında bile gökyüzü ateşinin kapısı haline gelen.

Permanent link to this publication: