İvan Shmelov'un Kutsal Su Festivali Hakkında: «Yılın Yazıları»'ndaki Kutsallık Poetikası

Arka Plan: Kutsal Su Festivali «Kutsal Rusya»'nın Kuvvetle İfade Edilmesi

İvan Sergeyeviç Shmelov'un otobiyografik kronikası «Yılın Yazıları» (1933-1948) sadece çocukluğunu anlatmakla kalmaz, aynı zamanda Rusya'nın devrim öncesi yaşantılarına yönelik liturgik bir epos yaratır. Burada her kilise bayramı evrenin merkezi haline gelir. Kutsal Su Festivali (Bogoyavlenniya) bu takvimde özel bir yer tutar — bu sadece bir olay değil, kışın sembolik zirvesi ve topluluk, kutsallık ve mucize fikrinin en parlak ifadelerinden biridir. Shmelov bayramı çocuğun (Vanya adlı bir erkek çocuğun) algısı üzerinden anlatır, ancak yetişkinin derin dinî ve kültürel bilgisiyle, bu da benzersiz bir «uzaklaştırma» etkisi yaratır — kutsal ilk kez gibi görünür, ancak onun anlamını tam anlamıyla anlamaktadır.

Bayramın Yapısı: Ev içi Sıcaklıktan Evrensel Eyleme Kadar

Shmelov Kutsal Su Festivali hakkında anlatısını, aile çevresinden uluslararası bir bayrama kadar kademeli bir genişleme olarak yapılandırır.

Ön gece («Kutsal Su Söceliği»): Hazırlık evde başlar. Bu, «ilk yıldızın çıkana kadar yemek yememe» olarak bilinen katı bir oruç zamanıdır, ancak özel, yoğun bir bekleyişle doludur. Ana ritüel, evde suyu kutsamaktır. Ruhbanın «su kutsamayı» getirmesi, tüm aile ve hizmetliler için neşeli, törensel bir olay olarak tanımlanır. «Ve şimdi, bize büyük bir altın kase içinde bir iordan getirdiler... peçeteye serilmiş...» Su, dualarla, sulamayla, haçın gömülmesiyle kutsanır. Bu, kutsallığın ilk, özel görünüşüdür.

Bayram öncesi gece: Shmelov, kutsal eylemin ayrılmaz bir parçası olarak «kutsal soğukları» önemli bir ayrıntı olarak vurgular. «Dışarıda soğuk çatallanıyor, rüvalniler titriyor, ama kalbimde bu kadar açık, bu kadar kutsal...» Soğuk düşman değildir, onunla birlikte saflık ve açıklık.

En önemli etkinlik — Moskva Nehri'ndeki «İordan»: Bu, zirvedir. Açıklama, karşıtlık ve birleşme üzerine kuruludur:

Ölçek: Tüm Moskva («halk duvar gibi akıyor») nehre toplanır. Alan, devasa bir açık halk kilisesi olarak organize edilir.

Estetik: Parlak kış güneşi, parlayan kar, «halı gibi renkli kalabalıklar», kilise cübbelerinin altın rengi, bayraklar. Bu, beyaz sessizliğin arka planında ışık ve renk bayramıdır.

Ritüel: Törensel haç yürüyüşü, İncil okunması, haçın özel olarak kazılmış haç şeklindeki bir delikte (iordan) üç kez suya gömülmesi. Shmelov, doğanın (kuşlar) ve nimetin (kutsama) birliği momentini vurgular: «Ve şimdi, "Spasi, Gospodi..." vuruldu. Ve bu an, vurulduğunda – kuleler, çatılar, tüm ağaçlarda kargalar, yuvarlaklar, kuşlar çığlık attı, ve bu kadar gürültü, kükremiş, tırmaladı ki herkes titredi... Ve bu an, en büyük gürültüde, papaz haçı suya indirdi. Ve her şey sessiz kaldı. » Doğa (kuşlar) ve nimet (kutsama) birliktir.

İlginç bir gerçek: Shmelov'un açıklaması tarihsel olarak doğru. Moskova'da ana «iordan» geleneksel olarak Kremli'deki Kızıl Kule ve Hristos Kurtarıcısı Kilisesi'nde düzenlenirdi. Bu, imparator ailesinin (1917 yılına kadar) ve sinclita'nın, ordunun katılımıyla gerçekleşen büyük bir devlet-ikinci dinî etkinlikti. Shmelov, politik yönü göz ardı ederek, bayramın halk-ikinci dinî boyutunu vurgular.

Çocuk Algısı Aracılığıyla Görülen Teolojik Anlamlar

Shmelov'un gelişkinliği, karmaşık dogmatikleri tanımlamak yerine duygusal deneyim ve imgeler aracılığıyla göstermesidir.

Bogoyavlenniya «dünyağa çıkma» olarak: Vanya için görünüm, abstraksiyon değil, görsel bir olaydır. Hristos İordan'da görünür, ancak kutsallık da toplanan tüm halka görünür. «Tümü – kral, köle – aynı şekilde geldi... tümü – Hristos'ta kardeştirler.

Wate «yaşam ve ölüm» sembolü olarak: Kutsal Su Festivali'nde «agiasma» ana kahramandır. Bu su, delikten toplanır, yıl boyunca «büyük kutsallık» olarak saklanır. Shmelov, evi bu suyla sulamayı, aç karnına içmeyi, hastalara vermeyi anlatır. Bu, Tanrı'nın dünyada varlığının somut kanıtıdır, ruh ve beden için bir ilaç. Donmuş delik, hem kutsal kılınmış bir kupa (yeni yaşam) hem de mezara (haçın gömülmesi) hatırlatır, bayramın pasah sembolikliğini açığa çıkarır.

Soğuk, mucizenin şartı olarak: Şimdiye kadar yaygın algıdan farklı olarak, Shmelov için soğuk rahatsızlık değil, kutsallığın ortak paydasıdır. «Soğuk güçlendirir ve bu yüzden su daha kutsaldır...» diyor karakterlerden biri. Soğuk su, «dişleri sızlatan» aynı zamanda Tanrı'nın doğruların üzerindeki etkisini ve insanın soğukta durma direncini, inanç eylemi olarak gösterir.

Sosyal Boyut: Topluluk ve Merhamet

Shmelov için Kutsal Su Festivali, sosyal sınırları silinen bir bayramdır.

İordan etrafındaki kalabalıkta tüccarlar, ustalar, soylular, yoksullar karışır. Tümü aynı kuyudan su içer, aynı suyu toplar.

Önemli bir olay — su kutsanması sonrası çiftlik ve yoksullara bayram ikramı dağıtımı («tвороговые крестики»). Bu, «üstten» gelen bir hayırseverlik değil, bayramın doğal devamı — kutsallığı paylaşmak.

Şimdiye kadar katı bir baba, ev sahibi, bu gün özel bir, «sessiz» cömertlik gösterir. Bayram, ortak inanç ve karşılıklı saygı üzerine kurulu mükemmel bir Hristiyan toplumu modeli oluşturur.

Modernite ile karşılaştırma ve nostaljik ideal
Unutulmamalıdır ki «Yılın Yazıları» Paris'te, 1930-40'lı yıllarda göçmenliğinde yazılmıştır. Kutsal Su Festivali'nin açıklaması, kaybedilen dünyanın bir anıtıdır, «kutsal Rusya» olarak ruhsal vatanın yeniden inşası. Her ayrıntı (çanların sesi, incilin kokusu, soğuk sıcak) aşırı derecede parlıklar — bu, kaybedilenin kaydedilmesi için çaba gösteren bir hafıza çalışmasıdır. Kutsal Su Festivali, Shmelov için sadece bir bayram değil, tam bir, anlamlı, hiyerarşik ve aynı zamanda kardeşen varoluş simgesidir, modern yazarın dünyasının kaosu ve ateizmine karşı.

Sonuç:

İvan Shmelov, Kutsal Su Festivali'nin açıklamasında, ortodoks bayramının evrensel ve sosyal bir eylem olarak olan genel resmini yaratır. Ritüelin ayrıntılı, neredeyse etnografik bir tespiti aracılığıyla, derin teolojik anlamını açığa çıkarır:

Ortodoks ritüelinin, görünmez nimetin görsel ifadesi olarak zaferi.

Sоборluluk fikrini — halkın Tanrı önünde ortak duaları ve mutluluğu önünde birliği.

Bütün maddi dünyanın (su, soğuk, yiyecek) kutsallaştırılması, bu dünyanın ritüel aracılığıyla Tanrı'nın iletişimcisine dönüşmesi.

İnanç, hiyerarşi ve merhamet üzerine kurulu ideal Hristiyan toplumu modeli.

Onun Kutsal Su Festivali, sadece bir anı değil, sanat-teolojik bir bildirgedir. Bu bayram, gökyüzü ve yeryüzü, tarih ve ebediyet, çocuk ve halk, soğuk ve inançtan gelen nimetin ateşinin birleştiği bir bayramdır. Shmelov, gerçek halk kültürünün kilise yılının ayrılmaz bir parçası olduğunu ve inancın teori olmadığını, hatta soğuk su bile olsa saygı ile içilen su olduğunu gösterir.

Постоянный адрес данной публикации: