وضع مقدس گاو در هند — یک تصمیم یک‌باره نیست، بلکه نتیجه تکامل بلندمدت است که در آن اقتصاد، دین، فلسفه غیرآزادی و سیاست با یکدیگر پیچیده‌شده‌اند. این مسیر چندین هزار سال طول کشیده است. از ثروت به مقدس: دوره اولیه در دوره ویدیک قدیم (حدود سال 1500 قبل از میلاد) گاو بیشتر به عنوان یک معیار ثروت و رفاه ارزش‌گذاری می‌شد. دام اصلی ثروت بود و گاو و محصولات آن (شیر، شیرینی) برای انجام قربانی‌ها به خدایان ضروری بودند. در این مرحله، استفاده از گوشت گاو و قربانی کردن گاو نه تنها مجاز بلکه گاهی حتی در چارچوب مراسم و مهمانی‌ها اجباری بود. داده‌های باستان‌شناسی اجازه می‌دهد که ریشه‌های احترام به گاو را تا حکومت تمدن هند (حدود سال 3000 قبل از میلاد) پیگیری کنیم. تشکیل doktrina: مادر همه گاوها و ahimsa یک تغییر کلیدی حدود میلادی رخ داد. در این دوره تحت تأثیر فلسفه ahimsa (غیرآزادی) و ایده‌های انتقال روح که توسط بودیسم و جاییسمیسم تبلیغ می‌شد، نگرش به گاو تغییر کرد. کشتن گاو را به یک گناه بزرگ تبدیل کردند و تصویر آن را به یک مادرانه. در متون مقدس مانند ماخاباراترا و پورانها، گاو به عنوان «مادر همه موجودات» و مقصد همه خدایان و مکانهای مقدس توصیف شده است. گاو افسانه‌ای کامادینا («گاو وفور») که آرزوها را برآورده می‌کند، جایگاه خاصی دارد. تا 1000 سال میلادی وگتاریسم و ممنوعیت گوشت گاو به یک اصل عادی در اصلیت هندوئیسم تبدیل شد. اساس اقتصادی و محصولات گاو احترام مذهبی به دلایل عملی پشتیبانی می‌شد. گاو به عنوان منبع ضروری از «پنج محصول (panchagavya): شیر، کفیر، شیره، 尿液 و مدفوع در نظر گرفته می‌شد. این محصولات به عنوان پاک‌کننده و درمانی شناخته می‌شدند. مدفوع به عنوان سوخت و ضدعفونی‌کننده برای پوشش دیوارها و کف استفاده می‌شد و ادرار در مراسم پاکسازی استفاده می‌شد. به این ترتیب، گاو یک کمپانی زنده برای تولید منابع حیاتی بود. سیاسی‌سازی: گاو به عنوان نماد مقاومت در دوره‌های میانه‌عصر و دوران استعمار، تصویر گاو یک معنا سیاسی قوی پیدا کرد. ممنوعیت قربانی کردن آن به نماد مقاومت علیه تهاجمگران مسلمان اول و سپس استعمارگری بریتانیا تبدیل شد. در طول انقلاب 1857 بین سربازان هندی شایعاتی درباره روغن‌های جدیدی که با چربی گاو و خوک چرب شده بود، پخش می‌شد که این موضوع هر دو هندوها و مسلمانان را ... Читать далее