استفاده از ورزشکاران جوان از کشورهای در حال توسعه: اقتصاد ورزش جهانی و هزینه انسانی آن ظهور استفاده از ورزشکاران جوان از کشورهای در حال توسعه یک مشکل سیستماتیک در بازار ورزش جهانی است. این یک مورد تصادفی نیست، بلکه نتیجه طبیعی عملکرد مکانیزم‌های بازار است که در آن سرمایه انسانی از مناطق با درآمد پایین به عنوان منابعی برای بهره‌برداری با هزینه‌های کمتر در نظر گرفته می‌شود. این مشکل در تقاطع اقتصاد، حقوق، جامعه‌شناسی و اخلاق قرار دارد. 1. مدل اقتصادی: «تولید» استعدادها و هزینه‌های خارجی بازار ورزش جهانی، به ویژه در فوتبال و بسکتبال، بر اساس مدل غیرقانون‌مند استخراج منابع عمل می‌کند. لیگ‌های ورزشی پیشرفته (اروپا، ایالات متحده) و باشگاه‌های آن‌ها کشورهای در حال توسعه را به عنوان «ذخایر» استعدادهای ارزان قیمت در نظر می‌گیرند. سرمایه‌گذاری کم، بازدهی بالقوه بالا: باشگاه‌ها میزان کمتری از هزینه‌ها را برای شناسایی و آموزش اولیه ورزشکاران جوان در کشورهای آفریقا، آمریکای لاتین و اروپای شرقی صرف می‌کنند. اگر بازیکن موفق شود، ارزش انتقال او ممکن است هزاران برابر بیشتر از سرمایه‌گذاری‌های اولیه باشد. ریسک شکست کاملاً بر عهده ورزشکار و خانواده اوست. سیستم آکادمی‌های فوتبال و «مزرعه‌ها»: در کشورهایی مانند ساحل عاج، غنا، نیجریه، صربستان و برزیل شبکه‌ای از آکادمی‌های خصوصی ایجاد شده است. بسیاری از آن‌ها در منطقه‌ای قانونی عمل نمی‌کنند. آن‌ها می‌توانند مبلغ‌های بزرگی از خانواده‌ها برای «آموزش» دریافت کنند یا وعده‌های طلایی بدهند، اما در واقع شرایط ناچیزی ارائه می‌دهند. بازیکنان موفق سپس به باشگاه‌های اروپایی فروخته می‌شوند و سود به مالکان آکادمی‌ها و نمایندگان می‌رسد. مثال — «روستای فوتبال» در ابوجا (نیجریه): تحقیق The New York Times نشان داد که صدها بازیکن جوان در خوابگاه‌های پر از جمعیت زندگی می‌کنند، در زمین‌های فرسوده تمرین می‌کنند، غذای ناچیزی می‌خورند و به امید قرارداد در اروپا زندگی می‌کنند. بیشتر آن‌ها هرگز قراردادی نمی‌گیرند و بدون آموزش و منابع باقی می‌مانند. 2. مکانیسم‌های استفاده و نقض حقوق استفاده از طریق چندین کانال کلیدی انجام می‌شود: торگ و نقل و انتقالات غیرقانونی کودکان: با وجود قوانین فیفا که نقل و انتقالات بین‌المللی بازیکنان زیر ۱۸ سال را ممنوع می‌کند (با استثناه ... Читать далее