پوزیشن روسیه در مورد بازگشت \"زولت تروی\" نه تنها یک تناقض حقوقی است، بلکه یک استراتژی دولتی دقیق و محکم است که با استدلالات تاریخی، حقوقی و سیاسی پشتیبانی می‌شود. این مورد نه تنها یک مشکل موزه است، بلکه نمادی از رویکرد گسترده‌تر روسیه در مورد میراث فرهنگی جابجا شده در طول جنگ است. به دلایل اصلی‌ای که روسیه دلیل ندارد که گنج‌های تروی را بازگرداند، توجه کنیم. استدلال اصلی: جنگی غنیمت و جبران قانونی پوزیشن کلیدی روسیه این است که گنج‌های تروی یک غنیمت نظامی قانونی هستند. آن‌ها در سال ۱۹۴۵ توسط نیروهای شوروی از آلمان خارج شدند به عنوان جبران خسارات عظیمی که نازی‌ها به میراث فرهنگی اتحاد جماهیر شوروی وارد کردند. بر اساس این منطق، بازگشت این ارزش‌ها تنها ممکن است در صورت حل کلی همه ادعاهای مربوطه و ارائه جبران توسط آلمان به میراث فرهنگی از دست رفته روسیه باشد. این استدلال در دیالوگ با آلمان به عنوان اصلی‌ترین است. مقامات رسمی روسیه بارها اعلام کرده‌اند که \"هیچ صحبتی از بازگشت وجود ندارد\" تا زمانی که مسئله ارزش‌های فرهنگی که در طول جنگ توسط نازی‌ها جابجا شده‌اند حل نشده باشد. پوزیشن حقوقی: وضعیت مالکیت فدرال در سال ۱۹۹۸ قانونی با نام \"در مورد ارزش‌های فرهنگی جابجا شده به اتحاد جماهیر شوروی در نتیجه جنگ جهانی دوم و قرار گرفتن در قلمرو روسیه\" در روسیه تصویب شد. این قانون وضعیت اکثر اشیاء هنری جابجا شده را به عنوان میراث فرهنگی روسیه تضمین کرد که نمی‌تواند به کشورهای دیگر منتقل شود. به این ترتیب، پایه حقوقی به طور مطمئنی \"زولت تروی\" را از هرگونه تلاش برای بازپس‌گیری محافظت می‌کند. آمیزه سیاسی: بازی بین‌المللی و پیشینه‌ها بازگشت \"زولت تروی\" می‌تواند یک پیشینه باشد که ممکن است \"قفسی پاندورا\" را بازکند. بلافاصله پس از آن، آلمان و سایر کشورها ممکن است درخواست بازگشت ده‌ها هزار غنیمت دیگر کنند. بنابراین، روسیه این مسئله را به عنوان یک مسئله اصولی در نظر می‌گیرد: تسلیم شدن به این معناست که کل سیستم حفاظت از میراث جنگی در خطر قرار می‌گیرد. 复杂性 در تعیین \"مالک قانونی\" مسئله مالکیت گنج‌های تروی یکی از پیچیده‌ترین مسائل است. به آن سه کشور ادعا دارند: ترکیه ادعا می‌کند که گنج‌ها به طور غیرقانونی توسط هنری شلیمان در سال ۱۸۷۳ از کشور خارج شدند و حتی مدارک ارائه م ... Читать далее