Хριστιανство dans: redifmedenlik, mistik ve liturgik hareket arasında

Arka plan: ilişkinin ikileşimi

Христианство по отношению к танцу исторически сложно и двусмысленно. Оно формировалось в диалоге и конфликте с языческими практиками, под влиянием антропологии (оценка тела) и богословских доктрин. В результате не существует единой «христианской позиции»; скорее, можно говорить о спектре отношений — от полного отвержения как греховной практики до включения в литургическую жизнь как формы мистической молитвы. Этот спектр зависит от эпохи, конфессии, культурного контекста и конкретной традиции.

Тарихsel kökenler: erkenhristiyan polemikası ve sentez

Erken Kilise (I–IV. yy.) elyenistik ve Orta Doğu kültürünün içinde vardı, burada dans dini misteryleri (örneğin, Dionysos, Cybele kultları) ve halk bayramlarının bir parçasıydı. Kilise babaları (Tertullian, Ioannes Chrysostom, Augustine) bu formları sert bir şekilde eleştirdi, bunları:

Yanlış inanç ve putperestlik ifadesi olarak gördü.

Bedenin gösterimi yoluyla duygusal arzusu ve cinsellik uyandırma.

Piyalar ve tiyatro gösterilerinin ahlaki bağlamıyla ilişkili.

Ancak bu dönemde başka bir ilişkinin izleri de bulunabilir. İncil'de dansın metaforik bir bahsi (kötü oğul hikayesi: «…beslemiş bir teli kesip, eğlenmeye başladılar… ve eğlendiler» — Lk. 15:23-24, burada «eğlenmek» Yunanca dans anlamına gelebilir). Ayrıca erkenhristiyan efsanesi, dans eden İsa'nın apokrifik «İoan'nın Deeds» (II. yy.)'ta bulunabilir, burada İsa, öğrencileriyle çevresinde, Akşam Yemeği öncesinde halk dansı yaparak, inanç sırlarını hareketlerle açıklıyor.

Confesyonel farklılıklar

1. Ortodoksluk: liturgik hareket ve halk geleneği
Визanzyalı ve ortodoks geleneğinde dansın bireysel bir eylem olarak bогослужimde bulunmaması. Ancak bогослужim, metaforik anlamda «Бог'a dans etmek» olarak anlaşılıyor: bu, sıkı bir şekilde düzenlenmiş, ritmik, sinfonik bir eylem (prosesyonlar, kutsama, öpme). Bогослужimin plastikliği derin sembolik anlam taşıyor.

Örnek: İerusalim bогослужiminde Hafta Sonu Girişi (Palm Sunday) kilisenin etrafında yapılan süs bitkileri ile süregelen yürüyüş, zaferli ve ritmik bir yürüyüş olarak değerlendirilebilir.

Halk kültürü: Post-Vizantin dönemde, özellikle Slav halkları arasında, Hristiyan bayramları (Doğum, Paskalya, Trinity) genellikle halk dansları ve halk dansları içeriyordu, bu da liturgiye dahil değildi, ancak mutluluğun bir ifadesi olarak algılanıyordu. Kilise, bunlara şüpheyle yaklaştı, ancak genellikle halk geleneği olarak tolere etti.

2. Katoliklik: misteryumlardan menfiyete
Batı Orta Çağ'ında liturgik dramalar ve misteryumlar vardı, bu türler ritüel yürüyüşler ve ritmik hareketler içeriyordu (örneğin, «ölüm dansı» olarak bilinen moralite). Ancak Trento Konfesyonu (XVI. yy.)'ndan sonra bu türler kiliseden çıkarıldı. Resmi pozisyon daha katı hale geldi, ancak halk katolikliğinde (özellikle Latin Amerika ve Filipinler'de) danslı yürüyüşler hala devam ediyor.

3. Protestanlık: radikal menfiyete ve yeni formlara
Reformasyon, «sadece Kuran» ve «insani düzenlemelerin» reddine odaklanarak, çoğu akım (Kαλβinizm, puritanizm, birçok baptiist kiliseleri) dansı sакral alanından tamamen çıkardı, onu dünyevi, günahkâr bir eğlence olarak gördü. XX–XXI. yy.'larda bazı karizmatik ve neopentekostik cemaatler, tapınma olarak dans etmeyi yeniden içe aldı.

4. Etiyopya ve Kopt Kiliseleri: benzersiz liturgik gelenek
Bu, en belirgin istisnadır. Etiyopya Ortodoks Kilisesi'nde eski bir liturgik dans geleneği var: «евхаристического кебра». Kutsal din adamları ve diyakonlar, büyük bayramlarda özel, yavaş, sallanan hareketler yapar, genellikle kolyevler ve davullarla, üç adımlık ritimle hareket eder (Üçlüğün sembolü). Bu, eğlenceli bir dans değil, hareket içinde bir namaz, sevinç ve şükran ifadesidir.

Mistik ve manastır dansı

Христианская мистика в истории иногда использовала танец как метафору или даже практику единения с Богом.

Мейстер Экхарт (XIV. yy.) душу, возвращающуюся к Богу, называл «танцующей душой».

Хасидизм (иудейское мистическое движение XVIII. yy., близкое по духу к некоторым христианским идеям) активно использовал экстатический танец как способ достижения религиозного восторга (девекут), что повлияло на некоторые христианские общины Восточной Европы.

В практике исихазма (православное умное делание) нет танца, но есть внимание к ритму дыхания и сердцебиения как внутреннему «движению» молитвы.

Современные тенденции: харизматическое возрождение и критика

XX. yy.'dan itibaren харизматическое и неопятидесятническое движения (включая католическое обновление) dans'ı bazı cemaatlere olarak радостное выражение в Духе, форма хвалы и поклонения olarak geri döndürdü. Genellikle bu, bayraklar, örgüler (хвалы) ile yapayalnız hareketlerdir. Destekçiler, bunu Kuran'daki bиблейских призывов «хвалите Его с тимпаном и ликами» (Пс. 150:4) olarak görüyorlar. Eleştirmenler (прежде всего, внутри протестантизма и православия) bunu yerinde olmayan duygusallık olarak, seküler pratiklerin ödünç alınması ve kutsallığın terk edilmesi olarak görüyorlar.

Танец как христианское искусство и свидетельство

Литургического контекста dışında, христианское танцевальное искусство (Christian dance ministry) fenomeni vardır. Bu, библейских сюжеты veya духовных тем üzerindeki koreografik numaralar, konser salonlarında veya evangelizasyon etkinlikleri olarak icra edilen. Burada dans, vizüel bir vaaz, mетафорik bir dil olarak, ruhsal gerçeklerin iletilmesidir.

Богословское осмысление: возможные подходы
Теологи, стремящиеся реабилитировать танец в христианстве, предлагают несколько подходов:

Инкарнационный: Христианство прославляет Боговоплощение, а значит, и тело как храм Духа Святого. Танец может быть выражением освящённой телесности.

Эсхатологический: Танец — это предвкушение радости Царства Божия, где будут «пир и веселие» (ср. Лк. 15:25).

Тринитарный: Взаимное движение Лиц Троицы (перихорезис) иногда описывается богословами как совершенный, вечный «танец» любви, в который приглашён человек.

Заключение: от запрета к приглашению

Танец в христианстве история sürekli bir gerilimdir, аскetik dünya reddi (daha çok Batı'da) ve inkarşamlı bir dünyanın (insan doğasının) kutsallaştırılması arasında. Eğer ilk yüzyıllar ve Reformasyon döneminde koruyucu, yasaklayıcı mantık hakimiyetindeydi, oysa son zamanlarda daha entegratif bir görüşe doğru bir hareket belirtiliyor.

Танец в христианстве bugün çoklu bir varlıkta var: eski bir liturgik gelenek (Etiyopya), halk ritüel unsuru, spontan karizmatik bir ifade ve ruhsal konular üzerindeki profesyonel sanat. Geleceği, Hristiyan cemaatlerinin, bu gerçeği bогословik olarak derin ve liturgik olarak uygun formlar için gerçekleştirebilecekleri, inanç sadece düşünce ve kelime değil, tüm varlığın, beden de dahil olmak üzere, Tanrıya doğru hareketi anlamına geldiği gerçeğini belirleyecek.

Постоянный адрес данной публикации: