İvan Şmelev'in Noel Masası: Kutsal Yemekler "Tanrı'nın Yazı" Olarak İnceltilmesi

Ivan Şmelev'in "Tanrı'nın Yazı" adlı kitabında (1933-1948), Noel masası sadece zengin bir yemek değil, aynı zamanda karmaşık bir dinî-kültürel evren, dinî yıllıkın maddî hali, aile anıları ve halk efsanesinin somutlaşmasıdır. Şmelev, masanın tanımlaması aracılığıyla, her bir yemeğin yemek olmadığını, sembol, işaret, kutsal ritüelin bir parçası olduğunu yeniden yaratır. Masanın bir altahta olduğu yerde, Vahşetin Doğuşu bayramı, tat, kokma ve görsellikle erişilebilir bir şekilde icra edilen bir ritüeldir.

Kutsal coğrafya ve yemeklerin sembolizmi

Hazırlık ve yemek yemeği katı kurallara göre düzenlenmiştir, her şeyin önemi vardır.

Sochiye (24 Aralık / 6 Ocak) - bekleyiş yemeği.
Ana yemek - sochiye (kuće):

Malzemeler: Kurutulmuş meyve ve meyve suları içeren demlenmiş buğday tohumları, bal, mısır, fındık.

Sembolizm: Buğday tohumları - diriliş ve ebedî yaşam (toprakta atılan bir tohum gibi). Bal - Cennet Krallığı'nın tatlılığı ve mutluluğu. Mısır ve fındık - boluk ve refah. Bu postlu ama yoğun besin, beden ve ruhun bayramına hazırlanmasını sağlar. "İlk yıldızın çıkana kadar" yemek yememe - Vahiy'in yıldızı hakkında bir hatırlatma, yıldızın görünmesinden sonra ortak yemek yeme - toplu bekleyiş ve karşılanma eylemidir.

Noel partisi - doğuş partisi. Gece liturgisinin ardından konuşma zamanı gelir ve masanın görünümü değişir. Artık bu post değil, Tanrı'nın izniyle izin verilen beden bayramıdır, çünkü İsa insan vücudunu kabul etti.

Pişirilmiş kuzeyli / kaz / индейка: Masanın merkezi. "Rosa kuzeyli hren ile, sochiye ile…". Bu sembol, kurbanlık hayvanın antik geleneğinin bir yankısıdır ve Hristiyan bağlamında dönüştürülmüştür, sembolizmi fedakarlık ve bayramın doluluklarıdır.

Soğuk aperatifler ve jell (jelyoz): Jell - birleşme (farklı parçaların bir araya getirilmesi) sembolü ve uzun süren bir yemeğin yapıldığı, bayramın beklentisini simgeler. Jell - birleşme (farklı parçaların bir araya getirilmesi) sembolü ve uzun süren bir yemeğin yapıldığı, bayramın beklentisini simgeler.

Çay, çay, kvas: Alkol içermeyen, ama ısıtıcı ve bayramlı içecekler. Buğday suyu, çay, kvas - alkollü içeceklerin aksine, Şmelev'in Noel masasında neredeyse yoktur. Mutluluk temiz ve "çocukluğunuza" olmalıdır.

Pastırma: Farklı içeriklerle dolu pyrogl (kabak, mantar, balık, et), kozuli (hayvan şeklinde figürel cennet) - artık sadece yemek değil, yemek-oyun, yemek-rahmet, bayramı çocukluk ve masal dünyası ile birleştiren bir besindir.

Ritüel ve hiyerarşi: masa, evren modeli olarak

Şmelev, yemek masasının düzeninin içeriğinden de önemlidir.

İerarşi ve dualar: Yemeği başkan aile başı, dualar okuyarak başlatır. İlk olarak yemekleri tatmak. Bu, ataerkil düzenin ve Tanrı tarafından kurulan düzenin bir yansımasıdır. Çocuklar izler ve öğrenirler.

Anıt kütlesi: İlk kûtü, ölenleri anmak için bir çay kaşığı ile alınır. Böylece Noel masası, yaşayanlarla ölenleri birleştirir, tüm soyu bir araya getirir, Hristos'ta toplanan "kolektif" ailesi olur.

"Kûtü" dağıtımı: Bir kısmı sochiye ve diğer ikramlardan, kölelere, bekçilere, yoksullara verilir. Masa kapalı değil; aşırı miktar, evin dışına akarak, aileyi dünyayla birleştiren bağışlama eylemi olarak kabul edilir, bu bayramda zorunlu olarak kabul edilir.

Sensory mistik: tat, koku, ışık

Şmelev, duygusal yazı ustasıdır. Noel masası için onun için bir abstraksiyon değil, kutsal deneyime giden duygusal bir akıntıdır.

Koku: "Pahalı bir ağaç, bal, mısır, ve daha ne varsa, bayramlı bir şey kokar…". Arka bahçe ağacı, mumların kokusu, hazırlanan balın kokusu bir araya gelir, "Noel kokusu" olarak kalıcı olarak hafızaya kazınır.

Tat: Sochiye'nin tadı - "şekersiz, yoğun, kokulu"; kabaklı pyrogın tadı - "kızarıklar, pırlantalar". Tatlanmalar basit fizyolojiyi aşar; "bayram tadı", posttan sonra izin verilen mutluluğun tadı hissedilir.

Görsel: "Beyazlar tabaklar… mavi marmelatın içindeki ışıklar… jell parlıyor". Masa, parlayan bir alan, gökyüzü ışığının Vahiy'de yere inmiş bir yansımasıdır.

Sosyal ve ulusal bağlam

Şmelev'in masası, aynı zamanda ideal, Petruşka öncesi Rusya'sının bir modelidir. Bu, Zamoskorechiye'deki tüccar, derinlemesine dindar bir yaşam, Avrupa'nın evrensel prensiplerine karşı çıkan bir yaşamdır.

Tüm ürünler - Rus, yerel, kendi: kendi ormanlarından toplanan mantarlar, kendi arılarından bal, Volga'dan balık. Bu, kökleşmiş bir besin, yabancı lüks ürünlerine karşı bir karşıtlıktır.

Boluk - yemek için değil, Tanrı'nın lütfu ve cömertliğinin bir sembolü olarak, bu lütfü paylaşmak için gereklidir. Bu, hediye ekonomisi, değil birikim ekonomisidir.

Devrim öncesi ve sonrası karşılaştırması: Yazarın sürgünde yazıldığı bu kitap, trajik nostalji doludur. Noel masası, kaybedilen cennet, çözülmemiş bir dünya olarak sembolleşir. Yazar ve onun sürgünde yaşayan okuyucuları için bu açıklamalar sadece bir hatırlatma değil, ölü Rusya için bir törendir. Her tarif, her koku, unutulmayı önleyen bir büyüdür.

Sonuç: evdeki euharistiya

Bu şekilde, Ivan Şmelev'in Noel masası:

Devam liturgisi: Kilise liturgisinin ardından gelen evdeki yemek, yemek, dualar ve ritüellerle kutsanır.

Rus kimliğinin ansiklopedisi: Ortodoks, pre-revolutioner Rusya'sının sembolleri, tatları ve kuralları, "rusluğu" belirleyen bir kılavuzdur.

Zaman makinesi ve diriliş: Kelimede bir tümden ölü bir dünyayı canlandıran sanatsal bir teknik.

Moderniteye karşı antitez: XX yüzyılın çıplak, hızlı, bireysel beslenme kültürüne karşı bir çağrıdır.

Şmelev, geleneksel kültürde doymak, sadece açlığı gidermek değil, aynı zamanda yaşamın döngüsüne dahil etmek, kutsamak, anmak, bayramın tadını paylaşmak anlamına geldiğini gösterir. Onun Noel masası, sadece bedene değil, ruh, hafıza ve soy için bir partidir; bu evdeki euharistiya, balık, kûtü ve pyrogun altında ebediyete, aile tarihi ve kaybedilmiş ana vatanına katılan bir bayramdır. Bu, onun edebi ve ruhsal mucizesidir.

Постоянный адрес данной публикации: