Charles Dickens ve Noel'in kutlamasında katkısı: Edebi yeniden icat

Charles Dickens, XIX yüzyılın en popüler ve en etkili İngilizce yazarı, benzersiz bir kültürel eylem gerçekleştirdi: O, sadece o zamanki Noel'i tanımlamadı, aynı zamanda Victorian Noel'ü'nü yeniden icat etti ve kanonlaştırdı, bu da modern anlayışlarımızın temelini oluşturdu. Onun katkısı, ünlü hikayesi "Prozede Noel Marşı" (1843) yazmakla sınırlı değildir. Noel'in etik ve duygusal çerçevesini oluşturdu.

Tarihsel bağlam: Dickens'ten önce Noel

XIX yüzyılın başlarında İngiltere'de Noel, çöküşteydi. XVII yüzyılın Puritan mirası (Noel'in resmi olarak putperest olarak kaldırıldığı zaman) ve Sanayi Devrimi, onun geleneklerini önemli ölçüde zayıflattı. İşçi sınıfı için bu, normal bir çalışma günüydi. Eski gelenekler, örneğin acıma, yemek yemeği ve eğlenceler, yalnızca kırsal bölgelerde korunuyordu. Noel, ne büyük bir aile partisi ne de ticari bir fenomen değildi. Yeni bir ideolojiye ihtiyaç vardı ve Dickens bunu sağladı.

"Noel Marşı" (1843) kültürel bir bildiri olarak
Altı hafta içinde mali ihtiyacın bir patlaması ve yaratıcı bir aydınlanma içinde yazılan hikaye, sosyal bir patlama oldu. Ebeneser Skrood'un dört ruhun ziyareti sonrası dönüşümü konusundaki senaryosu, yeni Noel ideallerini odaklandırdı:

Aile, partinin merkezi. Kratchit ailesinin evindeki sahne, yoksulluğa rağmen sevgi ve şükranın hüküm sürdüğü, arketipik hale geldi. Dickens, şenlikli sokak eğlencelerinden ve içki içmekten ziyade dar bir aile çemberine odaklandı ve "ev içi", rahat bir Noel imajı yarattı.

Empati ve hayırseverlik. Dickens'teki Noel ruhu, öncelikle merhamet ruhu. Yoksul bir aileye devasa bir индюшатayı gönderen Skrood, yeni bir davranış modeli. Yazar, kişisel mutluluğu, yardıma ihtiyacı olanlara yardım etme yükümlülüğüyle doğrudan bağladı ve bu, orta sınıfın vicdanıyla uyum içindeydi.

nostalji ve hafıza. Dickens'teki Noel ruhu, Skrood'da unutulmuş çocukluk hislerini uyandırır. Dickens, nostaljik hayalperestliği Noel'in ayrılmaz bir parçası olarak yasallaştırdı. Eski mutluluklar, onun duygusal yakıtını oluşturdu.

İlginç bir gerçek: Hikaye, ilk baskısı 6000 adet olan büyük ticari bir başarı kazandı, ancak pahalı tasarımı nedeniyle Dickens için net kar azdı. Ancak, onun itibarını geri kazandı ve "Noel kitabı" olarak ayrı bir yayıncılık türü olarak fenomen oldu.

"Noel hikayeleri" ve kanonun pekiştirilmesi

"Marşı" ardından Dickens, dört diğer Noel hikayesi ("Zilliler", "Yanardağın Altında Sivri", "Yaşam Savaşları", "İntikam") yazdı, ancak en önemlisi, her yıl kendi dergilerinin "Ev Okuması" ve "Yıl Dönemi" sayılarını Noel numaraları olarak yayınladı. Bu sayılar hikayeler, şarkılar, makaleler içeriyordu ve her zaman kendi eserlerini içeriyordu. "Noel Ağacı" başlıklı makalede (1850) ideal bir Noel'i ayrıntılı olarak tanımlayarak imajları pekiştirdi:

Dekoratif ağaç (Almanya'dan prens Albert tarafından getirilen gelenek, ancak Dickens tarafından popülerleştirildi).

Çocuklar, partinin ana hedefleri.

Hediye takası, karşılıklı yükümlülükler ve sıcaklık ağı oluşturur.

Özel yemeklerin bolca olması (plum puding, pişmiş kuzeyli, meşe kabuğu).

Sosyal ve ticari etkiler

Dickens'in etkisi sadece ruhsal değil, aynı zamanda pratikti.

Sosyal aspect: Eserleri, hayırseverler için moral bir argümandı. Bilinen vakalar arasında, "Noel Marşı"nı okuduktan sonra fabrikatörlerin işçilerine Noel tatili verdiğini, Thomas Carlyle'nin hikayeyi okuduktan sonra iki yoksul aileye gizlice on iki pivo ve bir индюшatayı gönderdiğini.

Ekonomik aspect: Dickens, Noel'in kültürel talebini oluşturdu. Ticaretçiler, malları "mükemmel Noel hediyeleri" olarak tanıttı. Londra'da Aralık ayında kuzeyli ve индюшatinin talebi önemli ölçüde arttı. O, Noel'in komercileşmesini temel attı, ancak kendisi Noel'i kazanç ruhu olarak gördü.

İlginç bir gerçek: Dickens, mükemmel bir okuyucuydu ve 1853 yılından itibaren "Noel Marşı"nı tek başına bir oyun olarak okudu. O, kendi eserini şov haline getiren ilk modern yazardı. Bu okumalar, ölümüne kadar sürdükleri ve binlerce insanı toplayan, kendi düşüncelerinin yaşamını sürdüren bir Noel geleneği haline geldi.

Miras: Dickens'in imajı neden Noel'den ayrılmaz?

Charles Dickens, Noel'i "sıfırdan" icat etmedi. Dağınık bileşenleri birleştirdi: eski İngiliz gelenekleri (ostrel, yosun), Alman yenilikleri (ağaç), merhamet rahberliği ve en önemlisi, duygusal cömertlik etiği. O, dini dogma kadar değil, insan ısısı, hafıza ve komşularına bakma olarak merkezi olan laik, insanist bir Noel teolojisi yarattı.

Onun katkısı "dikensiye" olarak adlandırılabilir. O, Noel'i:

Gerekli - göz ardı edilemez bir partiyi.

Aile odaklı.

Moral olarak yüklenmiş (insanlığını sınama).

Duygusal olarak yoğun (mutluluk, nostalji, göz yaşartıcı).

Materyal olarak ifade edilen (hediyeler, süslemeler, yemekler).

Dickens olmadan, Noel, büyük olasılıkla yerel bir dini partisi veya sanayileşmenin baskısı altında ortadan kalkmış olabilir. O, ona yeni bir forma ve ruh verdi ve bu, Victorian dönemden bu yana bu kadar etkili oldu ki, bugünkü bayram deneyimimizi belirlemeye devam ediyor. "Gerçek Noel ruhu"ndan bahsettiğimizde, genellikle fark etmeden, Charles Dickens'i alıntılıyoruz.

Permanent link to this publication: