İnduizmda Dans: Tanımlama Olarak Tanrısal Gösteriş ve Kurtuluş Yolu

İnduizmda dans, sadece sanat veya eğlence değil. Kozmogoni'nin temel bir方面, tapınma biçimi, felsefi bir kavram ve kurtuluş (moksha) yolu olarak algılanır. Dans, evrenin ilk titreşimi olarak algılanır, tanrısal enerjinin (şakti) ritmik bir ifadesi ve ruh ile madde arasındaki ebedi oyun (liy) olarak ifade edilir.

Teolojik ve Mitolojik Dayanaklar

İnduist geleneğinde Yüce Tanrı, Türetici olarak genellikle kozmik dansçı olarak öne çıkar. En belirgin olarak, Şiva Nataраджи - "Dansın Efendisi" olarak ifade edilir. Onun altın Çidambar salonundaki dansı, beş tanrısal işlevi sembolize eder:

Сришти (sотворение, воплощённое в барабане-дамару).

Стити (поддержание, жест «нестраха»).

Самхара (разрушение, огонь в руке).

Тирабоава (сокрытие, поднятая стопа).

Ануграха (милость, опущенная стопа, дарующая освобождение).

Nataраджи'nin her hareketi, kozmasyonun döngüsel doğasını açıklamak için karmaşık bir felsefi formül olarak algılanır. Apсaryalar, tanrıları eğlendiren gökyüzü dansçıları ve Kришна ile dans eden gopiler, dansı tanrısal aşk ve Absolute ile extazik bir birleşme biçimi olarak temsil eder.

Классические формы: от храма к сцене

Dansın sistematikleştirilmesi, "Nатья-шастра" adlı (M.Ö. II. yüzyıl — M.S. II. yüzyıl) tractatın ortaya çıkmasına yol açtı, bu tractat "beşinci Veda" olarak adlandırılır. Tümü, tapınak ritüeli ile bağlantılıdır.

Бхаратанатьям (Тамилнад) - belki de en bilinen stil. İlk başta bu, tapınak uygulaması olan devadasi (tanrısal tapınak "hizmetkarları") olarak başladı. Onun özellikleri: net geometri hatları, karmaşık ritmik yapı (адву) ve mitolojik hikayeleri anlatmak için ifade gücü olan karmaşık mimik (абхинайя).

Катхак (Северная Индия) - tapınaklarda doğmuş, ancak mogol saraylarında gelişen bir stil. Onun özellikleri: zeki ayak çalışmaları, karmaşık ritmleri (таткар) çalma, hızlı piruetyler (чаккары) ve Kришna hakkında hikayeler anlatan zarif hareketler.

Одисси (Орисса) - tapınak heykellerinden ilham alan bir stil. Onun temeli - vaka, denizin veya ağaç dallarının eğriliklerini taklit eden akıcı, dalgalı beden plasticitesi (трибханги).

Катхакали (Керала) - daha çok bir dans draması. Büyük kostümler, doğal renklerden yapılmış hipnotik bir cilt ve güçlü bir panтомima ile, "Махабхарата" ve "Рамаяна" epiklerinin epizodlarını canlandıran muhteşem bir gösteri.

Монипури (Манипур) - derin manevi ve lirik bir stil, Kришna-Radha tapınımlarına dayalı. Onun özellikleri - akıcı, yuvarlak hareketler, yüksek ritmi olmaması ve yüce bхакти (prensipli) üzerindeki vurgu.

Dans, Manevi Bir Pratik (Sadhana) Olarak

Classik dans icracısı için, klasik dans hareket halinde bir yoga'dır. Vücut, zeka ve ruhun tam entegrasyonunu gerektirir. Fiziksel hazırlık, asketin eğitimi ile karşılaştırılabilir: dayanıklılık, esneklik ve koordinasyonun geliştirilmesi. Ancak ana hedef, teknik mükemmellikten öteye geçmek ve bхава-раса (estetik tat) durumu elde etmek - icracı ve izleyici için temizleyici manevi bir deneyim yaşanır. Bu şekilde, dans, transsendans yolunda giden etkili bir meditasyon haline gelir.

İlginç Gerçekler ve Örnekler

Sakral geometri: Birçok bharatanatyam hareketinin temelinde karma-анджали kavramı yatar - vücudun eşkenar üçgene yazılması, Brahma, Vishnu ve Şiva'nın üçlü birliği sembolize eder.

El hareketleri (mudra): Hasta-mudra sistemi, 28 tek anlamlı ve 24 kombinasyonlu el hareketi içerir. Bu hareketler, doğal olaylardan karmaşık felsefi kavramlara kadar olan bir hikaye anlatmak için kullanılır.

Kostüm ve ciltin sembolikliği: Katхакали'de karakterin cilt rengi, doğası hakkında bilgi verir: yeşil - şeref (Pandavlar, Kришна), kırmızı - kızgınlık ve kötülük (Rавана, Камса), siyah - orman canlıları veya avcılar.

Tradiyonun yeniden doğuşu: XX yüzyılın başında Rukmini Devi Arundale gibi kişiler, bharatanatyam'ı unutulmaktan ve stigmatikten kurtardılar ve onu sadece devadasi değil, herkesin öğrenmesi için yüksek manevi sanat olarak geri getirdiler.

Bu şekilde, dans, İnduizmda maddi ve manevi birliğin canlı bir ifadesidir. İnsanlıktan tanrısalğa geçen bir köprüdür, her hareket aynı zamanda bir dual, bir felsefi tractat ve ebedi kozmik ritmin bir yansımasıdır. Daha da önemlisi, arkaik bir kalıntı değil, dinamik ve derin manevi bir uygulama olarak, dünya genelinde milyonlarca İnduist'in dikkatini çekmeye devam eder.

Permanent link to this publication: