Soutine ve Modigliani: Monparnasse'de reddi reddi kardeşlik

Giriş: mitolojikleşmiş yabancılaşmışlar birliği

Haim Soutine (1893–1943) ve Amedeo Modigliani (1884–1920) arasında kurulan dostluk, Paris Okulu tarihinin en belirgin ve dramatik sayfalarından biridir. Onların ilişkileri, bohem yoksulluğu, karşılıklı destek ve yaratıcı ateşle dolu efsanelerle örtülen ilişkiler, kişisel sempati ve kaderin ortaklığı stil farklılıklarından daha güçlü olan klasik bir sanatsal kardeşlik örneği oluşturur. Onların birliği, 1910'lu yılların heroik ve trajik Monparnasse'sinin sembolü haline geldi.

Toplantı bağlamı: «Arı Sütunu» ve yoksulluk olarak doğa

Soutine ve Modigliani, 1915–1916 yılları arasında Paris sanat yaşamının merkezi olan Monparnasse'de karşılaştılar. Her ikisi de (Modigliani - İtalya'dan, Soutine - Rus İmparatorluğu'ndan) göçmenlerdi, Musevi ve yoksul ailelerden gelenlerdi, yabancılaşmış Fransızcası konuşanlar ve yoksulluk sınırında yaşayanlardı. Soutine, ünlü sanatçılar kışlası "Arı Sütunu"nda (La Ruche) yaşıyordu, burada antisanitasyon ve soğuk hüküm sürüyordu, ancak yaratıcı enerji kızgın bir şekilde yaşıyordu. Modigliani, kendi çizimleri ve heykel deneyimleri ile tanınmış, hırslı ve yıkıcı bir figürdü, tüberküloz ve alkolizmi ile mücadele ediyordu. Modigliani, daha yaşlı ve çevreye daha entegre olan, kapalı, garip ve tamamen yaşamaya alışamamış Soutine'ı korumaya aldı.

Dostluk karakteri: koruyucu ve proteje

Onların dostluğu "öğretmen - öğrenci" modeline dayanmasına rağmen, saf sanatsal açıdan Soutine hızla bağımsızlığını kazandı.

Materyel ve manevi destek: Modigliani, Soutine'ı kendi marchanlarına (örneğin, Leopold Zborovski) tanıttı, müzelerde (özellikle Remybrandt, Goya ve El Greco'ya tapınan Luvr'da) gezdirdi ve onu dünya yaşamına yaklaştırmaya çalıştı, ancak bu başarılı olamadı - Soutine, kıyafetindeki delikler ve tavırlarından utanıyordu.

Corpusculum ve kardeşlik: Modigliani, ünlü skandalları ve öfke patlamaları ile bilinen, sessiz Soutine'ı alaycılıklar ve saldırılardan korudu. Onlar sık sık "Rotonda" veya "Kupol" cafe'lerinde birlikte görülürdü, burada Modigliani içki içiyordu, Soutine ise sessizce yanında oturuyordu.

Ünlü portre: 1917 yılında Modigliani, en ünlü portrelerinden biri olan Soutine portresini yarattı. Hücreli gözleri, Mодильяни'nin karakteristik tarzında: uzatılmış, akıcı çizgiler, minik boş gözler, zarif bir soğukkanlılık. Ancak pozda sinirsel bir gerginlik var, kol kasık üzerinde sıkıca sıkılmış eller, modelin endişesi ve titremesini ortaya çıkarıyor. Bu portre, dostluklarının ana görsel belgesi haline geldi.

Sanatsal çakışmalar ve farklılıklar

Yakınlıklarına rağmen, sanat dünyaları radikal olarak farklıydı.

Modigliani: çizgi ve forma.

Güzellik ve uyum kültürü: Modigliani, kendi "kötülüğünde" bile mükemmel, müzikal oranlar aradı. Kaynağı - antik arkaika, Afrika heykeli, üç yüz sanatı.

Gravur başlangıcı: Sanatçılığı, renk dolu ince bir çizgi olan bir sanat. Kontur hakim, forma kapalı ve heykelsel.

İnsan olarak evren: Tüm portrelerini, hepsini de geçiren bir kanon - uzatılmış boynlar, minik elmacık gözler, küçük pıhtılı dudaklar - yoluyla geçirerek, melankolik, içsel olarak odaklanmış figürler oluşturdu.

Soutine: madde ve ifade.

Gerçek ve duygusal kültür: Soutine, uyumdan değil, varoluşsal anlamdan ilham alıyordu. Kaynağı - barok, özellikle Remybrandt, ondan ışık ve psikoloji çalışması öğrendiği.

Resmin kendisi: İçin en önemli şey renk ve dokuydu. Forma, yoğun, pastoz kırmızı kalıntıdan doğar, sık sık duyguların baskısı altında deforme olur.

İnsan olarak doğa: Portreleri, sinirsel enerjinin yoğunlaşmalarıdır. Çizgiler, gülümsemeler veya acı ile bozulur, vücut, genel bir boya dalgasının bir parçasıdır. Tipaj yaratmaz, modelin sinirlerini çıkarır.

Ortak: Her ikisi de portre ve banyo türünde çalıştı, abstraksiyonu ve kübizmi reddederek, figüratifliğe sadık kaldılar, bu da onların kendi çağlarının krizinde. Ve en önemlisi, her ikisi de sanatı estetik olarak değil, anlatım ve açıklama olarak gördüler.

"Kırmızı merdiven": gerçek ve efsane

En parlak efsanelerden biri, Soutine ve Modigliani ile "Kırmızı merdiven Kan" tablosunu bağlar. Apokrif bir tarihe göre, Modigliani, açlıktan çeken Soutine'a işini satmak için yardımcı olmak isteyerek, tabloya iki küçük figür çizdi, peyzajı "yaşatmak" için. Sanat bilimcileri, bu efsanenin yalan olduğunu düşünüyor: figürler, o dönemdeki Soutine'nun stiline aittir. Ancak bu efsane, Modigliani'nin Soutine'a düzenli olarak düzenli getirilen, kargaşaya düzen getiren ve "satılabilir" olarak tanımlanan koruyucu rolünü yansıtmaktadır.

Modigliani'nin ölümü ve bunun Soutine'a etkisi

Modigliani'nin Ocak 1920'de tüberküloz menenjitinden vefat etmesi, Soutine için en ağır bir darbe oldu. O, arkadaşını son yolculuğuna uğurlayan az sayıdaki kişiden biriydi. Bu kayıp, onun yalnızlığına daha da katkıda bulundu. Ancak bu olaydan kısa bir süre sonra, Soutine'nın "vücut bulması" başlıyor: Amerikalı koleksiyoner Albert Barnes, onun yaklaşık 50 çalışmasını satın alıyor. Modigliani'nin, Soutine ile dünyayı bağlayan bağlantısının kaybı, Soutine'ın profesyonel tanınmasını sağlayan bir fırsatla çakıştı.

Dostluğun sanat tarihi mirası

Onların birliği, derin bir iz bıraktı:

"Kaderli sanatçı" imajı: Modigliani-Soutine ikilisi, trajik, açlıktan çeken, ancak yaratıcı bir ateşe sahip olan, daha sonra toplu kültürde romantize edilen kaderli bir geni arketipi haline geldi.

İkili zenginleştirme: Stilleri karışmamasına rağmen, sürekli diyalog, belki de Soutine'nın form duyusunu ve Modigliani'nin son çalışmalarındaki daha fazla resim özgürlüğüne olan ilgisini artırdı.

Belgesel değer: Portreler, mektuplar (az sayıda) ve çağdaşlarının anıları (örneğin, Modigliani'nin karısı Jeanne Hebuterne, ticaretçi Leopold Zborovski) benzersiz insan ve yaratıcı ilişkileri belirledi.

Sonuç: iki yalnızlık

Soutine ve Modigliani'nin dostluğu, stil benzerliğinden değil, derin varoluşsal kardeşlikten bir hikayedir. Onları bir araya getiren ortak kader, dünyada yabancılaşmış ve sadece sanat ve birbirlerine dayanan bir destek bulmuşlardır. Modigliani, kendi kenarında dengelenirken, Soutine, tamamen fanatik bir resim tutkusuyla, onların ortak yolunun varoluş haklarını doğruladı. Modigliani - trajik bir estet, Soutine - ateşli bir vizyoner. Onların birliği, Paris bohemisinin cehenneminde kısa ama parlak bir insan dayanışması patlaması oldu, ve onların hayatları, kişisel trajedilerin ve kardeşliğin, yüzyıllar boyunca yaratıcı evrenlerin doğmasının katalizörü olarak göstergeler oldu.

Permanent link to this publication: