Sanlis'teki Serafin'in Tablolarının Anlamı

Hayal edin: XX yüzyılın başlarında sessiz bir Fransız kasabası Sanlis. Zengin evlerde ve kiliselerde yerler temizleyen temizlikçi, gece lambasıyla garip, korkutucu güzellikte tablolar çizer. Onların hiç kimse tarafından sipariş edilmez, kimse ona ihtiyaç duymaz, sadece kendisi için. Adı Serafina Louise, dünyaya Sanlis'ten Serafina olarak bilinir. Tabloları dini zafer, delilik ve efsanevi güçlü renklerin birleşimidir. Hırsızlık eğitimi almamış olsa da, çalışmaları Louvre'da asılı. Onun tablolarının anlamı nedir? Neden hem büyüler hem de korkutur?

Serafina Kimdir?

Serafina Louise, 1864 yılında yoksul bir ailede doğdu. Erken yaşta yalnız kaldı, hizmetçi olarak çalıştı. Boş zamanlarında meyveleri, kökleri, çiçekleri topladı, toz haline getirdi, boya elde etti. Döşek ve ahşap levhalara yazdı, bunları değişimle veya buldu. Tekniği "puantiyalizin tersi" değil, tamamen benzersizdi: boya fırça, parmakla, bazen tüpten doğrudan uygular, dokumsal sürmeler yaratır, yaprak, tüy, ateş dillerine benzer. 1912 yılında Sanlis'te yaşayan Alman koleksiyoner Wilhelm Udé, bir yemek davetinde onun tablosunu rastgele gördü ve şaşkın kaldı. Tüm çalışmaları satın aldı, desteklemeye başladı. 1930'lu yılların krizi sonrasında Serafina delilik içine düştü, psikiyatri klinikine yerleştirildi ve 1942 yılında unutulmuş olarak öldü. Sonradan Udé geri döndü ve onun ismini tanıttı.

Tarz: Naif Sanat veya Primativizm

Serafina, primativist sanatçılar arasında yer alır (Fransa'da onlara "kutsal kalp şarkıcıları" denir). Çalışmaları perspektiften yoksun, anatomik doğruluk ve ışık-gölge kurallarına sahiptir. Ancak bu da gücün kaynağıdır. İç gözle gördüğünü yazıyor. Temalar: meyveler, yapraklar, çiçekler, ancak abartsız, hipertrofi edilmiş, mikroskop altında gibi. Arka plan çoğunlukla siyah veya koyu mavi, bu yüzden meyveler parıldıyor. Sürmeler döndücü, ateş dillerine benzer. Zengin çalışmalarda tüyler, kanatlar (melekler üzerinde alıntı) görünür. bazen. Onu Van Gogh ile karşılaştırırlar — aynı ateş, aynı sinir, ancak onun erkekli gözyaşları yerine kadınsı, neredeyse annelik sevgisi.

Meyveler ve yaprakların sembolik anlamı

İlk bakışta, tablolarında sadece elma, şarap, patates, kastanagi var. Ancak bu meyveler kalp veya göz şeklindedir. İç organlara benzerler. Serafina onlara ruh koyar. Elma, Kutsal Kitap'ta günah simgesi, ancak burada temizlenmiş, sevgiyle yakılmış. Şarap, İsa'nın kanı. Yapraklar, Paskalya Ateşleri'nin dilleri gibi. Babil'i illüstre etmiyor, yaşıyor. Onun meyveleri, inananın her damla suyunda Tanrı gördüğü hallüsyonlar.

Meyve salkımları ve dini zafer

Özellikle ünlü "Şarap Salkımları" (serisi). Salkımlar çok ağır, dallar eğiliyor, dini bir titremeyle yazılmış. Bu şarap, eukaristi simgesi, bedenin ruha dönüşmesi. Serafina, "Yazarken, melekler bana fısıldıyor." derdi. Çalışırken sık sık şarkılar söylerdi. Onun meyveleri, bir tablo değil, bir namazdır. Bu anlam budur: madde ruh haline dönüşür, ruh renkler aracılığıyla görünür hale gelir.

Tüyler ve kanatlar: melek varlığı

1920'li yıllarda Serafin'in tablolarında tüyler ve kanatlar görünür. Vazide tüyler, meyvelerden büyüyen tüyler, kanatlı yapraklar. Bu doğrudan melek işaretidir. Bu zamana kadar derin bir dinî inanç geliştirmişti, kendisini Ruhu tarafından yönlendirilen olarak gördü. Tüyler, yükselme, dünyadan kurtulma simgesidir. Klinikte, ölümünden kısa bir süre önce, "Melekli Büküm" yazdı — bu onun vasiyetidir.

Siyah arka plan: derinlik ve ışık

Serafin'in çoğu tablosu siyah veya koyu mavi fondadır. Bu sadece bir moda değil. Siyah renk, derinlik, ilk hali kargaşa simgesidir, ancak içinde yıldızlar gibi meyveler ve yapraklar parlıyor. Bu bir kosmogoni: dünya Tanrı'nın kelimesiyle karanlıktan doğar. Serafina, belki de bu yaratışın aracısı olduğunu gördü. Tabloları, Tanrı'nın görünüşü (teofani).

İnsansızlık: figürsüz bir evren

Serafin'in tablolarında insan yok. Hatta Madonna bile yok. Sadece doğa, ancak insanlaştırılmış doğa. Bu, günahın düşüşünden önce veya dünyanın sonu sonrası bir dünya. İnsan renklerde eridi, manzaranın bir parçası oldu. Portreleri kaçırmış çünkü kişisel ilgisini kişilik değil, varlığın birinci kaynağı oluşturuyordu. Bu derin bir filozofi.

Hastalık ve yaratıcılık: delilik sınırları

Serafina psikiyatrik bir rahatsızlık çekerdi (belki şizofreni). Hallüsyonlar, sesler, bütünlükle ilgili delilik (kendini "Tanrı'nın seçilmiş kızı" olarak adlandırırdı). Hastalığı görsellemelerini güçlendirdi, ancak sonunda onu yok etti. Tablolarının anlamı, deliliği biçimde giymek, kendini yutmamak için bir çaba. Yazmak, hayatta kalmak için. Onun hastaneye yatışından sonra tablolar daha karanlık, tüyler daha sert, renkler daha doğalsız hale geldi. Ancak kliniğe geldiğinde hala kağıtlar üzerinde resim yapmaya devam etti, eller çalışırken.

Miras ve etki

Sanlis'ten Serafin'in tabloları bugün dünyanın müzelerinde saklanıyor (Louvre, Paris'teki Modern Sanat Müzesi, Metropolitan). Onun hakkında "Serafina" adlı bir film (2008) yapıldı ve "César" ödülünü kazandı. Naif sanatın sembolü oldu, yalnızca profesyonel bir sanatçı değil, hizmetçi, yukarıdan yönlendirilen biri tarafından da şaheser yaratılabileceğini kanıtladı. Onun tablolarının anlamı, güzelliğin diplomalara ihtiyaç duymadığının ve doğrunun yalnızlıkta doğduğunun bir hatırlatma. Onun tabloları, basit bir elmanın içinde bir mucize görmeyi ve yaprakların şorşasında melekleri duymayı öğretir.

Постоянный адрес данной публикации: