Лафонтен'de hayvanlar ve modern sinemada: alegori'den antropomorf polifoniyeye

Fransız masal anlatıcısı Jean de La Fontaine (1621–1695) adının, modern sinema fenomeni ile birleşimi, ilk bakışta anachronizme benziyor. Ancak, hayvanların alegorik kullanımını sistematikleştiren ve sanatsal norm haline getiren La Fontaine, onların daha sonraki kültürde, sinemayı da içeren toplu kültürdeki temsiline temel atmıştır. La Fontaine'nin yönteminin modern sinema uygulamalarıyla karşılaştırılması, gelenekselin devamlılığını ve postmodern çağda köklü bir dönüşümü göstermektedir.

1. La Fontaine: hayvanlar ritürik maskeler ve toplumsal türler olarak.

La Fontaine'de hayvanlar, öncelikle, antik (Ezop) ve doğu geleneğinden miras alınan insan nitelikleri ve sınıf özelliklerinin sabit alegorileri olarak varlık bulur. Onların betikleri bireysel psikolojiye sahip değildir ve katı dindar amaçlara hizmet eder:

Aslan, kraliyet gücü, kuvvetin ve tımaranın alegorisi.

Yılan, hile, aldatma ve çevik zekânın temsilcisi.

Kurt, avcılık, kasırga kuvveti ve sürekli açlık (sosyal ve fiziksel) sembolü.

Aslan, aptal, tahrifat ve bilgisizlik sembolü.

La Fontaine'de hayvanlar, XVII. yüzyıl büyük dünya salonlarının diliyle konuşur, diyalogları ironik ve zariftir. Onlar modern anlamda karakterler değildir, moral hikayelerdeki fonksiyonlar olarak ortaya çıkar. Onların hayvan doğası, sadece şartlı bir maskedir ve arkasında daima değişmez insan doğası yatar. Görev, hayvanın iç dünyasını araştırmak değil, evrensel ahlaki kanunu illüstre etmektir.

2. Modern sinema: maskenin dekonstrüksiyonuna doğru psikologizasyon.

XX–XXI. yüzyıllarda sinema, özellikle animasyon dalında, La Fontaine modelini devralır, ancak onu köklü bir şekilde yeniden düşünür. Aşağıdaki bazı önemli yönler belirtebilir:

A) Psikologizasyon ve bireyselleştirme (Disney ve onun izleyicileri).
Disney'in Altın Çağı ('Kral Leopar', 1994; 'Zümrüt Vadisi', 2016) La Fontaine'nin alegorik hayvanat bahçesini temel alır, ancak onu derin bireysel psikolojiyle doldurur. Aslan Simba, sadece soyut bir "kral" değil, karmaşık bir ruhsal trajediye sahip, varoluşsal kriz ve büyüme yoluyla bir karakterdir. 'Zümrüt Vadisi'nde Lİs Nik Uayl, sadece "hile" şeması değil, travmatik geçmişi ve zorunlu olarak taşıdığı sosyal bir maskesi olan çok boyutlu bir figürdür. Burada hayvanlar, tamamen insan karakterleri olarak, hayvan dışı görünüşleriyle vizüel karakteristik ve toplumun metaforunu oluşturma amacıyla hizmet eder.

B) Dekonstrüksiyon ve parodi (postmodern yaklaşım).
Bu yönelim, La Fontaine ve Disney tarafından yerleştirilen klişelerle bilinçli olarak oynar. En parlak örnek, 'Madagaskar' serisi (2005–2012). Aslan Alex, kutsal bir hükümdar değil, narzisistik bir şöhret yıldızıdır. Zebra Marti, varoluşsal kriz geçirir ve kendi "tipikliği"ni reddeder. Bu filmler, stереotiplerin gerçeklikle çarpıştığında yıkıldığını göstererek, sabit doğal doğa fikrini alay eder. 'Şrek' (2001) de masal ve masal klişelerini parodik bir şekilde tersine çevirir.

İlginç bir gerçek: Wes Anderson'ın 'Fantastik Mister Fox' (2009) filminde, antropomorfik hayvanlar, doğal instinktlerini (Mister Fox avcı ve hırsız) korurken, orta yaş krizi, hırs ve aile sorunları gibi karmaşık insan yaşamını yaşar. Bu, psikanaliz ve varoluşçuluğa yerleştirilen lafontenlı yılan-çetesinin doğrudan ve alaycı bir atıfıdır.

В) Filozofik alegori ve tamamen antropomorfikasyon.
Bazı yönetmenler, hayvan dünyasını tamamen filozofik modeller oluşturmak için kullanır. 'Kedi ve Köpek Savaşı' (2001) grotesk bir şekilde total şпионaj ve arasınızdaki çatışmayı 'soğuk savaş' metaforu olarak resmeder. 'Narnia' kronikleri (2005), konuşan hayvanlarla devam eden, hayvanların (örneğin, Aşlan) sadece sosyal değil, kutsal anlam taşıyan bir geleneği sürdürür.

3. Temel farklılıklar: ahlak'tan kimliğe.

Amacın: La Fontaine, ahlaki öğüt, evrensel doğruların teyidi. Modern sinema, kimlik, sosyal normlar, travma, kendini bulma arayışı araştırmasıdır.

Antropomorfizm derecesi: La Fontaine'de hayvanlar sadece insan gibi konuşur. Sinemada (animasyonda) onlar, karmaşık insan kişiliği olarak görünür, hareket eder, düşünür ve duygular duyar, aynı zamanda kalmış hayvanlığını korur.

Doğa ile ilişki: La Fontaine, doğayı şartlı bir arka plan olarak kullanır. Modern ekolojik bilinç, genellikle doğal çevre ve onun tahribatını merkeze alır ('WALL-E', 'Dolphin Legend').

Polifoni: La Fontaine'de her hayvan, bir egemen kalite taşıyıcıdır. Sinemada, bir tür, 'Zümrüt Vadisi'ndeki çok sayıda bireysel kurbağa gibi, çok sayıda farklı karakteri temsil edebilir.

Sonuç

La Fontaine'den gelen gelenek, modern sinemada ortadan kalkmadı, ancak derin bir dekonstrüksiyon ve karmaşıklaşma geçirdi. Basit alegoriden sinema dünyası, polifonik antropomorfizme geçti, hayvanlar, hazır doğruları illüstre etmek yerine, karmaşık sosyal sistemleri, psikolojik durumları ve filozofik ikilemleri modellemek için hizmet eder. La Fontaine maskesi, artık tipik günahları değil, modern insanın tüm çok boyutluluğunu ve çelişkilerini yansıtan bir ayna haline geldi. Modern izleyici, ekrandaki yılan veya aslanı, öğretici bir şema değil, kendi kendine - tüm korkuları, hırsları ve dünyada yerini aramalarıyla - görür. Bu nedenle, masaldan büyük ekrana evrimi, ahlaki didaktizmden karmaşık bir insan doğası hakkında diyaloğa doğru bir yolculuktur.
© biblio.uz

Постоянный адрес данной публикации: