تصور کنید: آوریل ۱۹۱۷. ایستگاه فنلاندی، زره‌افکن، سخنرانی معروف «در این حزب چنین چیزی هست!». اما ولادیمیر الیچ نه تنها آن را به صورت شفاهی نمی‌گوید، بلکه پستی در کانال تلگرام می‌نویسد. هزاران کارگر و سرباز لایک می‌گذارند، توییت می‌کنند «تئوری‌های آوریل» را در پابلیک «درهای رosta»، و مارکسیست‌های کوچک‌تر سعی می‌کنند او را به دلیل اطلاعات نادرست مسدود کنند. به نظر می‌رسد که مثل حرف دیوانه است، اما بیایید تصور کنیم: اگر در ۱۹۱۷ ولادیمیر الیچ اینترنت مدرن داشت؟ موبایل، شبکه‌های اجتماعی، ویدیوهای ویروسی و الگوریتم‌های توصیه — چگونه ممکن بود که مسیر انقلاب، جنگ داخلی و شاید کل قرن بیستم را تغییر دهند؟ «بolshevik‌ها تلگراف را تسخیر نمی‌کنند — آنها تبلیغات در Google Ads می‌خرند. و کеренسکی از بی‌توانایی اشک نمی‌ریزد، بلکه از کاهش اعتبار خود می‌ریزد». تئوری‌های آوریل به عنوان یک مادون‌متن ویروسی تئوری‌های واقعی آوریل توسط حامیان به شدت مورد انتقاد قرار گرفتند: کامنوو و ریگکوف آن را «آشغال» خواندند. در واقعیت اینترنت همه چیز متفاوت بود. لنین ویدیویی در یوتیوب منتشر می‌کند: «جهان به مردم! زمین به کشاورزان! کارخانه‌ها به کارگران!». کوتاه، بی‌پرده، با موسیقی ریتمیک. در تیک‌تاک چک‌لیست «۱۰ مرحله برای تسخیر قدرت» به سبک اطلاع‌رسانی به سرعت ویروسی شد. تلگرام‌بات کارت‌هایی با نقل قول‌ها را توزیع می‌کند. социال-دموکرات‌های معتدل در یک چاله اطلاعاتی قرار گرفتند: آنها نمی‌دانستند که الگوریتم‌ها چگونه کار می‌کنند، نمی‌توانستند شورت‌ها را ضبط کنند، نمی‌دانستند که تارگتینگ چیست. در سه ماه بزرگ‌ترین جریان سیاسی از یک حزب فرعی به یک ترند اصلی تبدیل شدند — نه به دلیل چاپخانه‌های زیرزمینی، بلکه به دلیل دامنه و توییت‌ها. کеренسکی در زیر نظر کاربران شکست می‌خورد آلکساندر کеренسکی، رئیس دولت موقت، یک سخنران برجسته بود. اما هنر سخنرانی در قرن بیستم این نیست که بتوانید یک پست در اینستاگرام را مدیریت کنید. احتمالاً کеренسکی یک حساب کاربری دفتری با عبارات خنثی داشت: «دولت اقدامات می‌گیرد». لنین شبکه‌های فیس‌بوک ایجاد می‌کند: «مادر — سرباز، استخوان کارگر، صدای کارخانه». ترولینگ کеренسکی به یک ورزش ملی تبدیل شد: مادون‌متن با عنوان «وزیر اول در صف خرید نان» سریع‌تر از گزارش‌های واقعی ... Читать далее