Спорт учить kazanmak. Ama onun daha korkunc bir şeyi öğretiyor: kaybetmek ve bu durumda insan kalmak. Sporcu dayanışması, büyük bir slogan değil. Bu, rakibin sert bir çarpışma sonrasında kalkmasına yardım ettiği zamanlar. Dünyanın her yerinde para ve sıralamalara dayalı bir dünyada, dayanışma hala canlı bir sinir, sporun savaş olmadığını, bir diyalog olduğunu kanıtlıyor.

Gerçekten sporcu dayanışması nedir?

Dostlukla karıştırmayın. Dostluk, kişisel ilişkilerdir. Dayanışma, bir ilkeydir. Bu, formanın rengi veya göğüsündeki armaya rağmen ortak bir işe, ortak kurallara, ortak insanlığa bilinçli bir saygıdır. Üç seviyede kendini gösterir.

İlk seviye, rakipler arasındaki dayanışmadır. Yere düşen rakibe yardım edersiniz, hakem hatalı olarak sizin lehinize karar verdiğini kabul edersiniz, yaralananı öldürmezsiniz. İkinci seviye, takım içindeki dayanışmadır. Yıldız golcü kendi yerine pas atar, kazanmak için. Yedek, temel golcünün golünü sevinir, onun kıskanmaz. Üçüncü seviye, oyuncular ve taraftarlar arasındaki dayanışmadır. Taraftarlar 0:5 kaybederken bile, oyuncuların tribünlerine gelip saygı duruşunda bulunmalarına rağmen.

Sporsal dayanışma milliyetçilikle ilgilenmez. Brezilyalı birisi sert bir final sonrasında Arjantinlilere sarabilir. Amerikalı birisi, yarı finalde Ruslara. Çünkü her ikisi de aşırı yoğun antrenmanlar, yaralanmalar, psikoz ve zaferin çılgın mutluluğunu biliyor.

Büyük örnekler: Dayanışma düşmanlığı nasıl yeniyor?

Örnek olay, 2014 yılında düzenlenen Dünya Kupası finalidir. Götze, Almanya'nın Arjantin'e karşı attığı son golü attı. Alman milli takımı oyuncuları, ağlayan Lionel Messi'nin gözleri önünde kızgınlık yapmadılar. Onu çevrelediler, omzuna vurduklarını gösterdiler, saygı duyduklarını gösterdiler. Messi daha sonra turnuvanın «Altın Topu»nı aldı — kimse de itiraz etmedi.

Boks örneği: Evgeniy Makarenko ve Sergey Deriyanchenko, sert 12 roundlu bir mücadelenin ardından birbirlerine sarıldılar ve birbirlerine teşekkür ettiler. Salonun sert erkekleri ağladı.

Yarış atletizminden: 2016 Rio Olimpiyatları'nda Amerikalı Abby D'Agostino, Yeni Zelandalı Nikki Hamblin ile çarpışarak düştü. Daha fazla koşmak yerine, Abby Nikki'ye kalkmasına yardım etti. Sonra birlikte koştular. Uluslararası Olimpiyat Komitesi, ruhları için özel bir madalya verdi.

Bu tür anlar, finallerin sayısından daha uzun süre hatırlanır. Çünkü bu anlar, dayanışmanın en yüksek forması olduğunu gösterir. Tatami'de düşman olabilirsiniz, ancak onun dışında insan olabilirsiniz.

Neden dayanışma herkes için avantajlıdır (kazananlar için bile)

Cinik bir soru: Rakibine neden yardım etmek gerekiyor, eğer madalyanızı alacaksa? Cevap: Çünkü dayanışmasızlık olmayan spor, zihinsel hastalıkların hayatta kalabileceği bir katliamdır. Zihinsel hastalar uzun süre oynamaz. Yaralanmalar, çöküşler, sporu bırakmalar. Tenis'e bakın: Novak Djokovic, Rafał Nadal ve Roger Federer kortta birbirlerini sevmiyorlardı. Ancak, onların dışında yardım ettiler, yaralanmaları tedavi ettiler, övdüler. Çünkü birinin büyükliği, diğerinin büyükliğini iptal etmez. Tam tersine, herkesi yükseltir.

Takım sporlarında dayanışma, güven ile ilgilidir. Eğer partneriniz size baskı altında terk etmeyeceğini, hata yaptıktan sonra size kızmayacağını biliyorsa, daha iyi oynar. Dayanışma, riske atmak, hata yapmak, büyümek için bir ortam yaratır. Olmadan takım dağılar, yıldızlar ve istatistikçiler olur.

Taraftarlar için dayanışma, güvenlik ve kültür ile ilgilidir. İngiliz taraftarları ve Almanlar, maç öncesi birlikte bira içebilir, tartışabilir, ancak dövüşmez. Bu normaldir. Çünkü futbol, savaş değil, bir oyun.

Dayanışma nerede çatlaşıyor

İdeal bir tablo yoktur. Sporun içindeki siyah delikler çoktur. Tribünlerde ırkçılık, siyah ciltli oyuncuyu maymun krıklarıyla yuhalayan. Doping skandalları, karşılıklı suçlamalarla güveni yıklayan. Seçmenlerin katılımı olmadan oynanan oyunlar. En kötüsü, kirli tekniklerle yaralanmalardan kaynaklanan yaralanmalar, kariyeri sona erdiren.

Sporsal dayanışma, paraların büyük olduğu yerde bozulur. Şampiyonlar Ligi finallerinde, milyonlarca euro bahisleri olan yerde. Boks'ta bir darbe öldürebilir. Velo yarışlarında farmakolojik savaş, Lance Armstrong'un ismini yok eden. Bu anlarda birçok kişi dayanışmayı unutur ve «spor, savaş» der.

Ancak bu durumdan çıkış vardır. Kamuoyuna açıkça ırkçılığa karşı, dürüst oyun için, eşit koşullar için çıkan belirli oyuncular ve federasyonlar. Sesi skandallardan daha zayıf olabilir, ancak vardır.

Çocuklukta dayanışma nasıl yetiştirilir

İyi spor okullarında, antrenör sadece vuruşu öğretmez, aynı zamanda şu kuralı da öğretir: «Rakip düştüğünde ona yardım et. Kaybettiğinde elini sık. Kazandığında kaybedene alay etme». Bu kurallar altı yaşında yerleştirilir. Ve çalışır. Çocuk, başkalarının çabasını ve acısına saygı göstermiş bir çocuk büyür, kirli oynamaz, hile yapmaz, provokatif davranmaz.

Örnekler: Maçtan sonra takımların iki şeride dizilip birbirlerine alkışladığı çocuk turnuvaları. Genç milli takımlar, fair play hakkında kısa konuşmalar yaparak birbirlerinin bayraklarını değiştiren. Bu formalite gibi görünebilir. Ancak, yüz defa tekrarlanan formalite, karakter haline gelir.

Dayanışma ve politika: Neden karıştırılmamalı

Modern sporun en büyük sorunlarından biri, siyasi elitlerin sporculara devlet marşı, bayrak, ideoloji ile dayanışma talep etmesi, ancak sporcuların sadece oynamak istemeleridir. Sporcu dayanışması, devlet marşı ile ilgilidir değil. Bu, dekoltede «sözleşme» ve «dışlıklar» olmamasıdır. Norveçli bir kayakçı, yarı finalde Rus'a bitişte sarılmak ister.

Geçmişte sporcuların politik oyunlardan kaçınarak insan yüzü koruduğu örnekler vardır. 2018 yılında Olimpiyat Oyunları'nda Rus ve Ukraynalı dövüş sporcuları judo turnuvasında birbirlerine rozet değiştirdiler. Alman ve Fransız futbolcular, terör saldırıları sonrasında «Bir aradayız» yazılı bir afişle çıktılar. Bu politika değildi. Bu dayanışmaydı.

Sosyal medya çağında dayanışmanın krizi

Sosyal medya, bir araya getiriyor gibi görünüyor. Ancak, gerçekte tröllük ve hata teşvik ediyor. Her maçtan sonra, kaybeden takımın oyuncularına kötü şeyler yazan taraftarlar. Hatta bazı sporcular da Twitter'da rakiplerine sert yorumlar yapıyor - basın toplantısında değil, Twitter'da. Bu dayanışmayı bozar. Kamuoyuna verilen bir tokat, gerçek bir yara kadar acı verir.

Ancak ters bir trend de var. Sporcular, sosyal medyayı daha fazla destek için kullanıyor. Örneğin, rakibinin yakın bir ailesinin ölümü üzerine Instagram'da taziyeler gönderen. Rakibine ırkçılık iftiralı saldırılar alan bir oyuncunun, diğer kulüplerden bile aynı kulüpten olan arkadaşlarının #NoToRacism etiketi ile paylaşımlar yapması. Dayanışma, sayıya dönüşüyor. Bu yeni bir gerçeklik.

Dayanışma olmadan ne kaybediyoruz

Dayanışma olmadan spor, gladyatör savaşlarına dönüşür. Entrikalar, hileler, ısırma, tükürme. İzleyiciler eti alır, ancak ruhunu kaybeder. 1990'lı yılların boksu bakın: Tyson, Holyfield'i ısırdı, izleyiciler tükürdü ve boks puanlarını kaybetti. Bugünkü boks daha kibar, ve bu ilgi geri geldi.

Dayanışma olmadan çocuk sporu, travmatik hale gelir. Çocuklar kumırımlarının saldırısını taklit eder, birbirlerinin ellerini kırmaya çalışır, zayıflara alay eder. Dayanışma olmadan amatör spor ölüyor: Hata yaptığınızda size aşağılanacağınız bir раздевалке gelmek istemezsiniz.

Dayanışma, spor toplumunu bir araya getiren yapıştırıcıdır. Onu kaldırırsanız, her şey egocentrik parçalara ayrılır.

Biz herkes olarak sporcu dayanışğını nasıl güçlendirebiliriz

Siz futbolcu değilsiniz ve olimpiyat şampiyonu değilsiniz. Ancak, bir taraftar, genç bir sporcu olan bir çocuğun ebeveyni veya sadece bir izleyicisiniz. Katkıınız basittir: rakibe hakaret etmeyin. Çağrışımlı golü alkışlayın. Çocuklara, kazanmak kadar, kaybetmeyi de onurlu bulmak kadar önemli olduğunu öğretin. Rakibe «onlar güçlü çocuklar, dürüst bir şekilde onları yenmeye çalışalım» demekten daha iyi. Rakip takımın antrenörüne maçtan sonra el sıkın. Hata yaparak son anda kaybeden bir sporcuya iyi bir yorum yapın. Hata yapmasından dolayı acı çeken ona destek olabilirsiniz.

Sporsal dayanışma, ödüller ve protokol ile ilgilidir değil. Her gün, her maç, her düdük. «Ben daha iyi» ile «biz her ikimiz de büyük bir sporun parçasıyız» arasında bir seçim. İkincisini seçin. O zaman spor gerçekten yaşam okulu haline gelir.

Permanent link to this publication: