Altınla parlıyor, projektörlerin ışığını yansıtıyor, şampiyonların adları yazılıyor. Onu başlarına kaldırıyorlar, onbinlerce insanın sesleriyle. Bu, sadece bir içecek kapısı mı? Hayır. Sporcularda kupa, sadece ödülü aşırı. Bir sembol. Zaferin hieroglifi. En iyi anın anıtı. Özellikle futbolde. Füzyonlu metal bir kadehin neden büyük erkeklerin gözlerini doldurduğunu ve tarih yapısına girmesini anlayalım.

Antik kadehten altın trofeye

Kupa olarak ödülün tarihi, Antik Yunanistan'a kadar uzanır. Orada Olimpiyat Oyunları'nın galiplerine zeytin çelengi verilirdi. Kupa değil. Ancak, Antik Roma'da askeri paraların galipleri şarap kadehleriyle kutlanırdı. Orta Çağ Avrupa'sında,骑士们在比赛中获得从女士那里获得的奖杯——最高仁慈的象征。但是，真正的奖杯崇拜是在19. yüzyılda modern sporun doğuşuyla doğdu.

İlk futbol kupa trofesi, 1871 yılında kurulan İngiliz Kupası'dır. O aynı, 45 santimetre yüksekliği olan altın kupa. O zamandan beri her tür spor kendi kadehlerini kazandı. Libertadores Kupası. Hokeyde Stanley Kupası. Teniste Davis Kupası. Ancak, futbolda kült daha güçlü. Neden? Çünkü futbol bir takım oyunu ve kupa herkese gider: oyunculara, teknik direktörlere, personeline, hatta taraftarlara. Bu, kollektif zaferin kolektif malıdır.

Forma önemlidir: ideal kupa nasıl görünüyor

Her kadeh sembol olmaz. Gerçek spor kupa koduna sahiptir. Öncelikle, ağır. Birkaç kilogram saf altın veya altın kaplama. Ağırlık zaferin ağırlığını yansır. İkincisi, yüksek - en uzak tribünlerden de görülmesi için. Üçüncüsü, üzerine gravür yapmak için yer var. Galiplerin adları postamente yazılır. Bu, elle dokunulabilir bir tarihe dönüşür.

dünya kupası şampiyonluk kupa, 36 santimetre yüksekliğinde, 18 ayar altından yapılmış ve 6,1 kg ağırlığındadır. Üzerinde iki futbolcu figürü vardır, onlar dünya küresini tutuyor. UEFA Şampiyonlar Ligi Kupası - sevgili 'kuyruklar' olarak bilinen. 7,5 kg ağırlığındadır. Bu tür bir ödülü başına kaldırmak zayıflıklı insanlar için değil. Bu doğru: herkesin yapamadığı yok.

İlgili olan, birçok kupa, üç kez üst üste kazanılınca veya beş genel olarak sadece 'ömrü boyunca' teslim edilir. Bu arada kulüp küçük bir kopya alır. Orijinal, finallerde gezilir, müzelerde sergilenir, ulusal miras olarak korunur.

Yükseltme ritüeli: neden her zaman duygusal bir patlama olur

Bu, son düdük. Bir an sessizlik. Sonra - bir patlama. Takım kaptanı, podiuma doğru gider, kubeyi iki eliyle alır. Bir an donar. Sonra başını kaldırır. Bu an, futbolcuların kontrolünü kaybettiği andır. Onlar ağlar, bağırlar, şarap püskürter, dizlere çöküyorlar. Tribünlerde binlerce taraftar da aynısını yapıyor. Bu, saf, hayali olmayan bir mutluluktur. Bu an için, onlar sezonu tarladılar. Dört saat uyku tutturdu, sakatlandılar, kulüplerini değiştirdiler, aileleriyle kavgalar etti. Ve şimdi - kupa ellerinde. Her şeyin değersiz olduğunu gösteren bir sembol.

Psikologlar, bu durumu "kupa etkisi" olarak adlandırıyor: fiziksel nesne, zaferin tüm enerjisini biriktiriyor. Kupa olmadan zafer abstrakt olurdu. Kupa ile birlikte, somut ve hissedilir hale gelir. Onu öpülebilir, sarılabilir, dünyaya gösterilebilir. Onun - bir hafıza demirbaşıdır.

Kupa olarak motivasyon: neden oyuncular çocukluğundan beri kupa hayal ederler

Herhangi bir futbolcuya "En çok neyi kazanmak istersin?" diye sorun. "Şampiyonlar Ligi" veya "Dünya Kupası" der. Para değil, sözleşme değil, altın top. Kupa. Çünkü para harcanır, top kırılır, ama kupa üzerindeki ad kalıcı olur. Küçük bir erkek, ekrana baktığında, kaptanın kendini yukarı kaldırdığı parıltılı bir kadehi görüyor. Ve kendine diyor: "Ben de öyle etmek istiyorum". Bu, mantıklı bir hesap değil, bir rüya. Kupa, hayali gerçekleştirir.

Bu nedenle, finallerden önce soyunma odasında antrenör, taktik hakkında konuşmaz. Kupanın fotoğrafını gösterir ve der: "Bu onun. Alın". Oyuncular bu görseli görür ve omuzlarındaki baskı artar, nabızları hızlanır. Bu, sembolün gücüdür.

Kupa ve gelenekler: galip gelenler kupa ile nasıl başa çıkıyorlar

Her kupa kendi geleneklerine sahiptir. Hokeydeki Stanley Kupası en bilinen örnek: her şampiyon oyuncuya bir günü geçirme hakkı verilir. Onu vatanına götürürler, havuza atarlar, onunla dondurma yiydirirler. Bir keresinde hırsız edildi - hala bulunamadı. Futbolda daha katı. UEFA Şampiyonlar Ligi Kupası sadece eldivenle dokunur, böylece nemlenmez. Gerçek dünya Kupası finallerden sonra organizatörlere iade edilir, galiplere altın kaplama bir kopya verilir. Orijinal çok değerli. Ancak, bu sembolün büyüsünü azaltmaz. Sadece sembol, aynı zamanda bir eser haline gelir.

İşte üzücü gelenekler. Örneğin, zaferden sonra kupa parçalanır - felaket. 2016 yılında Copa America Kupası, kutlama çok şiddetliydi, kupa düştü ve parçalandı. Lamine etmek zorunda kaldılar. Ancak, genellikle kupa parçalanmaz ve geçişli doğası nesilleri birbirine bağlar.

Futbol kubesi ve madalya aynı mı?

Madalya boyununa asılır. Küçük, kişisel. Kupa büyük, takımsal. Madalya saklanabilir. Kupa saklanamaz. Bir yer kaplar, gösterişe çıkarılır. Madalya, şampiyon için. Kupa - herkes için. Ağırlık farkı değil. Futbolda, takım şampiyonluk kazandığında ona madalyalar verilir. Ancak kupa - ayrı bir turnuva, ülkeler kupası. Bu, bir nокаут-система: bir hata ve sen çıkarsın. Bu yüzden, kupa kazanmak, bir zafer olarak değerlendirilir: eşitlik hakkı yok, ikinci şans yok. Kupa - bir atış.

Ünlü hikayeler, bir kulüp yüksek liginde çıkarken aynı sezonun ulusal kupayı kazandığını. Bu, en büyük başarı olarak kabul edilir. Çünkü kupa bir kupa. Onun sizi ne yerde olduğunu sormaz. Onun sorduğu, "Burada ve şimdi kazanabilir misiniz?"

Kupa ve taraftarlar: sıradan insanlar için kutsal

Taraftar için kupa metal değil. Anılar. Onlar, dedelerinin 1985 yılının finalini izlediğini, 1999 yılında babalarının ağladığını, arkadaşlarının düğününü kaçırdığını hatırlar. Takımın kupa kazandığında, taraftarlar için bu olay çocuklarının doğumu seviyesindedir. Kupa, müzede sergilendiğinde, kulüp için bir hac olur. Taraftarlar kupa ile fotoğraf çeker, ona öper, bazen hırsız eder - bazı vakalar oldu. Çünkü bu onların yaşamının bir parçasıdır.

Kupa, düşman gruplar arasındaki taraftarları da birleştirir. Finaller sırasında herkes kendi. Kupa için kavgalar unutulur. Bu, neredeyse dini bir birlik. Ve bu, sembolün kolossal sosyal rolüdür.

Kupa olarak zorlayıcı ve lanet

Kupayı kazanmak yarı yolda. Onu tutmak daha zor. Ligi Şampiyonlar Kupası'nı kazanan takımlar, genellikle bir sonraki sezonu kötü geçirir. Kurallar ziyafeti sendromu. Oyuncular rahatlar, açlık kaybolur, diğer kulüplere kontratlar yaparlar. Kupa lanet haline gelir. En bilinen örnek, 2005 yılında kazanan "Liverpool", uzun süre zirveye geri dönemedi. veya 2018 yılında dünya kupası kazanan Fransa'nın Euro 2020'deki utanç verici performansı. Kupa, cezbedici. Onu taşımak zordur. Bu, yeni bir zorlayıcı.

Büyük takımlar bu deneyimi geçer. "Real Madrid" Ligi Şampiyonlar Kupası'nı üç kez üst üste kazandı. "Barcelona" Guardiola yönetiminde kupa zafer zafer. Sırrı açlık. Kupa bitiş noktası değil. Bir aşama. Ve sembol hala semboldür, ancak motor yeni bir istek olur.

Kupa hikayeleri, efsanelere dönüşen

1970 yılında dünya kupası - "Altın Nika", üçüncü zaferden sonra Bразilya'ya daima gitti. 1983 yılında çalındı, eridi - hala bulunamadı. Şu anda verilen dünya kupası (1974 yılından beri), hiç çalınmadı, ancak devlet sırrı olarak korunur.

1990 yılında İngiliz Kupası, depoda çıkan yangında neredeyse yok edildi. Çıkarıldı - mucize. Ondan sonra kupa, dayanıklı bir çelik kutuda paketlendi.

UEFA Kupası Ligi (eski UEFA Kupası) 15 kg ağırlığında - en ağır futbol kupa trofesi. Onu sadece çok güçlü kaptanlar kaldırabilir.

Bu hikayeler, kubeyi sadece bir ödül değil, aynı zamanda bir karakter haline getiriyor. Onun bir biyografisi, trajedisi, riski var. Bu, onun daha değerli hale getiriyor.

Sonuç: kupa, metalde donanmış zafer

Futbolda ve genel olarak sporcularda kupa, benzersiz bir semboldür. Çalışma, yetenek, şans, zaman ve hafıza'yı bir araya getirir. Bu, en iyi olduğunu en az bir an olduğunu kanıtlar. Bu an, hayat boyunca yetecek. Büyük amcalar, kubeyi kaldırdıklarında gözleri doldurur çünkü bu metal onların teri ve kanını, uykusuz gecelerini ve kaçırdıkları bayramları emdi. Kupa, bir put değil, bir tanrı değil. Ancak, dürüst bir aynadır. Onu hak ettiniz mi, etmediniz mi. Ve elinizdeyken, dünya kim olduğunuzu görmektedir. Zafer. Bu, alınamaz.

Permanent link to this publication: