Марк Твен hakkında Noel: Şüphe, nostalji ve Amerikan alaycılığı

Марк Твен (Сэмюэл Клеменс, 1835-1910) Noel konusuna kendine özgü ikiliyetle yaklaşır: derin kişisel duygusalculuk ve acımasız toplumsal satira. Noel yazıları - rahatlatıcı Noel hikayeleri değil, idilliyenin hayal kırıklığı, samimi inançların cinsellikle, çocukların mutluluğunun toplumsal çelişkiler ve insan ikiyüzlülüğü ile hastalıklı bir bilinçlenmeyle yan yana geldiği karmaşık manzaralar.

Çocukluğun nostaljisi ve kaybedilmiş cennet

Özel yazıları ve nostaljik manzaralarda, Твен, çocukluğunu Missouri'nin kırsal Hanniibal'da (Ganнибаль) gerçek, neredeyse putperest büyülü bir zaman olarak resmetir, büyüklüğe gelince kaybedilir.

«Özgeçmiş» ve makalelerde: O, «o Noel» ile ısıtma, basit ama değerli hediye - fındık, karanfil, flüt - anlatır. Büyülü, değerin değil, gizlilik, bekleyiş ve aile birliği atmosferinde yatardı. Bu, ticarileşmeden önceki dünyada, hediye dağıtımının değil, onların arayışı olan ana olay olan Noel'in bir dünyaydı. Твен için bu Noel, kaybedilmiş masumiyet ve dünyanın bütünlüğü, onun yaratıcılığının genel teması ile çalşıyordu - savaş öncesi, «diğer» Amerika'ya olan nostalji.

«Noel Gecesi» (A Night in Christmas) hikayesi: Bu kısa, melankolik bir manzara, Noel gecesi boş sokaklarda dolaşan, çocukluğunu hatırlayan ve evlerin pencerelerinde ailelerin mutluluğu manzaralarını izleyen bir insan hakkında.

Şüpheci ve ikiyüzlülüğe karşı eleştiri

Твен, Noel'i daha çok toplumsal ve ahlaki alaycılık için bir fırsat olarak kullanır.

«Ne Noel?» makalesi (1890'lar). Burada Твен, yıkıcı bir karakter verir: «Noel, insanların kendi zevkleri için birbirlerine yalan söylediği bir zaman... Bu, bize sevmeyen insanlara ihtiyaç duyduğumuz parayla gereksiz şeyler satın aldığımız bir dönemdir». Ticarileşmeyi, zorunlu gösterişli cömertliği ve toplumsal ritüellerin sahteciliğini eleştirir. Pazarlık, yalanın sürdürülmesi için bir mekanizma, değil samimi hisler için bir mekanizma olmaktadır.

Noel duygusal hikayelerinin parodisi. Твен, victorian döneminde popüler olan duygusal hikayelerin kalıplarını ustaca alay eder, burada yoksul ama iyi kalpli bir çocuk Noel'de mutlaka ödül alır. Onun versiyonlarında mucize veya mucize abesle iştigal eder, dünyanın katı ve mantıksız doğasını, hatta Noel'in bile düzeltemediğini ortaya çıkarır.

Çelişkiler ve toplumsal adaletsizlik

Toplumsal eşitsizliği acımasızca hisseden Твен, zengin ve yoksul arasındaki abartılı farktan rahatsız olur.

«Nevada'da Noel Fuarı» makalesinde, madencilik köyündeki işçilerin sınırlı maaşları alarak Noel'i düzenlemeye çalıştıklarını, ama bu eğlencenin San Francisco'daki lüks balolarla karşılaştırıldığında çirkin ve primitif olduğunu anlatır. Onun için Noel, toplumsal çelişkileri belirginleştirir, sınırlarını yumuşatmaz.

「Diğer」 çocuğu motifi. Сатиirik metinlerinde Твен, zengin, alışverişçi bir çocuğun büyük bir hediye topladığını, yoksulun ise hiçbir şey veya küçük bir eşya aldığını veya sadece küçük bir eşya aldığını sıkça oynatır. Bu, göz yaşartıcı bir etiket değil, sistemle alayınca acımasız bir ironi, kendini adayan bir Hıristiyan olarak tanımlayan bir sistem.

Humor ve absürd: kurtuluş güldükten sonra

En eleştirel metinlerde bile, Твен, kurtuluşu inanç veya duygusalculukta değil, temizleyici güldükten sonra bulur.

«Dünya'dan Mektuplar» (1909, ölümünden sonra yayınlandı). Bu cesur ve kutsal alay eserinde, arşangel Samael, insan alışkanlıklarını izlerken, Röhm'ü kutladıklarını, duaları yemek ve içkiyle birleştirdiklerini, kendilerini çarmıha astıklarını yazan insanları hayretle yazıyor. Твен'in mizahı burada evrensel bir ölçekte, neredeyse Swift'ın ölçeğinde ulaşır, insan doğasının absürdlüğünü ve çelişkisini Noel üzerinden ortaya çıkarır.

«Noel Aracıma nasıl gönderildim» (How I Was Sent for a Christmas Tree). Bu komik hikayede, bir çocuğun Noel ağacı bulmak için kargaşalı, neşeli ve başarısız bir macerası anlatılır. Burada büyülü, idilliğin değil, kaos, çocuk enerjisi ve komik başarısızlıkların doğurduğu büyülü bir dünyadır, bu daha gerçek, değil süslenmiş deneyimlere yakındır.

Özel vs. Kamu: Твен olarak baba

Özel hayatta, özellikle kızlarına karşı, Твен, büyülü Noel'in şiddetli bir savunucusuydur. Kendi çocuklarına Santa Claus'tan gelen yazıları yazar, karmaşık ev içi spektakllar ve hediye şakaları düzenler. Onun Hertford'daki evi Noel için bir büyülü teatre olur. Kamu skептика ve özel büyücüsü arasındaki bu çelişki, onun pozisyonunu anlamak için bir anahtardır. Noel'i sosyal bir kurum olarak nefret eder, ancak yaratıcılık, aile yakınlığı ve çocuklarına özel bir mit oluşturma fırsatı olarak sever.

Sonuç: soğuk bir bayram

Марк Твен, «güzellik dünyayı kurtarabilir» veya bir Noel mucizesi insan doğasını düzeltebilir inancına inanmaz. Onun Noel gözü, illüzyondan yoksun, ama aşk dolu.

Noel, toplumun en kötü yanlarını ortaya çıkaran bir teşhis.

Noel, kaybedilmiş çocuk cennetinin bir hatırasıdır, bu değerli, ama ulaşılamaz.

Noel, genel barış için değil, samimi, özel bir jest için bir fırsattır - absürdlüğe gülmek, yakınlar için bir mucize yaratmak veya basit, dürüst bir yansıma.

Bu nedenle, Твен, geleneksel anlamda Noel hikayeleri yazmadı. Onun hikayeleri, insanların bu en iyi bayramın maskesini takarken neler yaşadığını gösterir. Dünyasında, kurtuluş, eğer mümkünse, ciddi bir gerçekçilik, ironi ve gizli, açıklanamayan iyi niyetle yumuşatılmış bir bakış açısı, samimi bir iyilikle değil, bayram mucizesine kör inançta yatmaktadır. Onun Noel'i, onaylanmış iyimserlikten yoksun, ama nostalji, sarkasm ve her şeyin ortasında sessiz aile mutluluğuna hak kazanan bir bayramdır.
© biblio.uz

Постоянный адрес данной публикации: