Aile Mahkemesi. Salonda sessizlik. On iki yaşındaki kız sandalyede oturuyor, elbisenin kenarını çekiştiriyor. Annesi onu okunamayan bir ifadeyle bakıyor. Babası karşı köşede. Annenin avukatı soru sormaya devam ediyor. Kız sessizce yanıt veriyor. Omuzları titriyor. Annesine bakıyor ve annesi hafifçe başını sallıyor. O zaman kız patlamıyor. Ağlama, titreme. Mahkeme başkanı ara veriyor. Anne zafer ediyordu. Babanın haklarında bir daha kısıtlama getirilmesine bir adım daha yaklaştı. Cinayetli mi? Katil mi? Gerçeklik, çocukların silah haline geldiği bir dünyaya hoş geldiniz.

Boşanma Savaşlarında Çocuklar Araç Olarak

Boşanma acı verici. Ancak bir taraf çocukları tüfek olarak kullanmaya karar verdiğinde, acı suç haline dönüşüyor. "Programlı Çocuk" fenomeni dünya genelinde psikologlar tarafından bilinir. Anne (daha az olarak baba) kızına veya oğluna ikinci ebeveynin bir canavardan olduğunu, tehlikeli olduğunu, sevmediğini ve her şeyini almak istediğini öğretir. Sonra "mağduru" mahkemeye çıkarır, burada çocuktan ifade beklenir. En iyi ifade, sadece konuşmak değil, aynı zamanda göstermek. Korku göstermek. Histeri. Çöküş.

On iki yaşındaki kızın mahkemede sinir krizi, babanın varlığına göre gerçekleşiyorsa, şansızlık değil, bir sahne. Yönetmen - annesi. Senaryo - "Babana korkuyorsun, onun sana vurduğunu söyle". Oyuncu - sevgi ve koruma vaad edilen bir çocuğa, doğru zamanda ağlamak için vaat edilen.

Mahkeme başkanı gözyaşlarını gördüğünde, genellikle onları saf moneda alıyor. Kimse, annenin kızını histeriye getirdiğini şüphelenmez. Eğer şüphelenirse, kanıtlanması neredeyse imkansız.

Neden Sinir Krizi - İdeal Bir Silah

Sivil davaların kararı, genellikle kuru gerçeklere değil, hakimin duygularına dayanır. Çocuğun ağlayan duygusal ifadesi, uzmanların her türlü kararını aşıyor. Hakim düşünüyor: "Çocuk bu kadar ağlıyor, doğru taraf onun tarafında". Bu, deneyimli hakimlerin de maruz kaldığı bir kognitif sapma.

Ayrıca, sinir krizi, detaylı sorgulamayı kaçırır. Eğer çocuk ağlıyor ve konuşamıyorsa, hakim oturumu keser ve tutanaklara "Sahibi, duygusal durum nedeniyle ifade veremiyor" der. Ve daha önce soruşturma sırasında (burada annenin da bulunduğu) verilen ifadeler dosyada kalır. Ve tabii ki babaya karşı.

Üçüncü bir aspect - psikolojik inceleme. Krizden sonra mahkeme genellikle bir inceleme atar. Ancak uzman çocuğu zaten travmatize edilmiş, stres altında görmüş ve "Çocuk babaya korkuyor" diyebilir. Yani annenin burada ne kadar suçlu olduğunu. Annenin ise o sırada nazikçe kızın kafasına dokunuyor ve "Gör, ne kadar kötü, onun yüzünden sen ağlıyorsun" diyor.

Annenin Stratejisi: Katılımcı Olarak Adım Adım Kötülük

Bu nasıl gerçekleşiyor? Annenin izole edilmesi, yani babanın kızla görüştürülmesinin yasaklanması, yalan dolu bir bahaneyle yapılır. Kız, babanın kendisini ziyaret etmek istemediğini ikna edilir.

İkinci adım - korkutma. Babanın her konuşmasına olumsuzluk eşlik eder: "Onu terk etti", "Onu sevmiyor", "Onunla kötü şeyler bekleyebilirsin". "Babana korkuyor musun? Eğer kendini iyi davranmazsan, sana vurabilir." Çocuk gerçekten korkmaya başlar, ancak korkan babadan değil, annenin kızgınlığından korkar.

Üçüncü adım - korku yaratma. "Babana korkuyorsun mu? Eğer kendini iyi davranmazsan, sana vurabilir." Çocuk gerçekten korkmaya başlar, ancak korkan babadan değil, annenin kızgınlığından korkar.

Dördüncü adım - tekrarlatma. Mahkeme öncesinde annenin kızın belirli bir anında ağlamayı öğretmesi. "Yalnızca ağla ve 'Babaya gitmek istemiyorum, onun bana vurduğunu söylü' de" der. Anne, sevgi arayan bir çocuğa, doğru zamanda ağlamak için vaat edilen.

Beşinci adım - mahkeme. Kız rol oynar. Hakim gözyaşlarını görüyor. Sonuç: Baba haklarında kısıtlama getiriliyor, annenin her şeyi elde ediyor.

Bu tür yöntemlere maruz kalan babalar, bunu işkence olarak tanımlar. Korunamıyorlar, çünkü her türlü savunma, çocuğa karşı şiddet gibi görünüyor. Gözyaşlarını kanıtlamak mümkün değil.

Tanı: Ebeveyn İçtenlik Sendromu

Bu olayın tıbbi adı - Ebeveyn İçtenlik Sendromu (Parental Alienation Syndrome, PAS). 1980'lerde psikiyatrist Richard Gardner tarafından tanımlandı. Bir ebeveynin, objektif neden olmaksızın bir çocuğu diğerine karşı ayaklandırma durumunu tanımlar. Çocuk, ikinci ebeveyni sevmeyi, korkmayı, hor görmeyi başlar, oysa bu ebeveyn asla kötü değildi.

Mahkemede sinir krizinin durumunda, PAS'ın en uç halini görüyoruz. Çocuk, "düşman"ın varlığına göre psikolojik bir çöküş geçiriyor, ancak bu spontane bir çöküş değil. Bu, annenin yetiştirdiği ve delil olarak kullandığı bir çöküş.

Rusya'da Ebeveyn İçtenlik Sendromu resmi bir teşhis olarak tanınmadı. Ceza Kanunu'nda çocuk ayaklandırma için bir madde yok. Gerçekten korku ve öğretilen korku arasında net bir ayrım yapabilen uzman yöntemleri yok. Bu yüzden anneler (ve babalar) çocukları mahkemelerde kullanmaya devam ediyor, çünkü ceza tehdidi yok.

Kimin Aslında Zarar Gördüğü

Annenin kazanması gibi görünüyor. Tek başına velayet, nafaka, dairesi elde ediyor. Ancak zaferin bedeli, on iki yaşındaki kızın psikolojisi. Annenin yalan söylediği ve sahte bir performans sergilediği bir çocuğa, derin bir psikolojik travma bırakıyor. Yetişkinlikte bu tür çocukların depresyon, anksiyete bozuklukları, insanlara güvenmekte zorlanma, manipülasyon eğilimleri riski yüksek.

Eğer kız bir gün, annesinin kendisini silah olarak kullandığını anlarsa, ilişkileri kalıcı olarak bozabilir. Annenin yalnız kalması ve zaferinin pirov zaferi haline gelmesi olabilir.

Masum kurban - baba. Kızı kaybetti. Onu göremez çünkü mahkeme onun tehlikeli olduğunu karar verdi. Nafaka ödüyor, ancak çocuğunu sarılamıyor. Bu tür durumlar olan erkekler genellikle alkolik oluyor, intihar ediyor, saldırgan oluyor. Sistemin yalan sızlanına inanan, yeni bir suçlu üretiyor.

Mahkemeye Falsi Bir Sıkıntı Nasıl Tanınır

Deneyimli bir hakim veya mahkeme psikoloğu, sahne belirtilerini fark edebilir. Öncelikle, sahte sıkıntı genellikle hemen başlar - rahatsız edici bir sorudan hemen sonra. Gerçek stres kademeli olarak artar. İkincisi, histerik olan çocuk annesine bakmaya devam eder, onay veya ipucu arar. Üçüncüsü, sakinleştikten sonra kız rahat görünmez - ya hemen susar ve ağlamayı durdurur, yani anahtarın kapatılması gibi, ya da aksi takdirde ödül talep eder ("Anne, ben iyi misin?"). Dördüncüsü, "korkunç" ifadelerin içeriği ezberlenmiş, çok pürüzsüz, yaşa uygun değil.

Var olan yöntemler ayrı ayrı sorgulama: Öncelikle çocuğu ebeveynlerin olmaması durumunda sorgulayın, ardından görüntü kaydını izleyin ve davranışları karşılaştırın. Eğer annesiz kız sakin ve makul görünüyorsa, annesizde histerikse, bu kırmızı bayrak.

Ancak birçok hakim, derinlemesine araştırmak istemiyor. Gözyaşlarına inanmak ve karar vermek daha kolay. Belki de çocuk gerçekten acı çekiyor? Hata için kim sorumlu olacak?

Bu Durumda Baba Ne Yapabilir

İlk ve en önemli öneri: Mahkeme salonunda bağırmamak, ağlamamak. Sabır. Babanın avukatı, ebeveyn içtenlik sendromu uzmanlarından oluşan kapsamlı bir psikolojik ve psikiyatrik inceleme talep etmeli. Ebeveynin sadece kızın durumunu değil, annenin davranışlarını da incelemesi gerektiğini talep etmeli (gözlem yöntemleri, anketler).

İkinci: Çocuğun ebeveynlerin olmaması durumunda video sorgusu talep etmeli. İdeal olarak - psikologun odasında, izleyiciler olmadan. Bu şekilde annenin etkisi en aza indirilir.

Üçüncü: Ayaklandırma kanıtlarını toplamak. Annenin konuşmalarının gizli kayıtları (yasa izni varsa), komşular, öğretmenlerin ifadeleri (anneden çocukla konuşurken babaya kötü şeyler söylediğini gördüler), okuldan alınan raporlar (kızın öğleden sonra babayla normal bir şekilde konuştuğunu gördüler) - hakimler bu durumu dikkate alır.

Dördüncü: Annenin çocuğa karşı kötü muamelesini ihbar etmek için koruma kurumlarına başvurmak. Annenin kasıtlı olarak çocuğu histeriye getirmesi, psikolojik şiddetin bir formudur. Ceza Kanunu'nun 156. maddesi "Nesnenin yetiştirilmesi yükümlülüğünü yerine getirmeme" maddesi, kanıtlanırsa uygulanabilir.

Beşinci: Hakimin önyargılı olduğunu ve çocuğun ifadelerini kontrol etmeyi reddettiğini gördüğünüzde hakimin geri çekilmesini talep etmek.

Koruma ve Velayet Kurumlarının Rolü

Koruma kurumları, anahtar bir bağlantı. Yasaya göre, her çocuk davasında yer almak zorundalar. Ancak genellikle formel olarak bir inceleme raporu yazıyorlar ve sadece "çocuk annenin yanında yaşamak istiyor" diyorlar. Ancak sorgulamıyorlar.

Sorumlu müfettiş, dramayı önleyebilir. Aileyi birkaç kez ziyaret etmeli, kızla yalnızca annesiz konuşmalı, alışkanık bir ortamda (okulda, yürüyüşte). Babanın konuşmasına nasıl tepki verdiğini görmeli. Eğer korku inandırıcı görülürse, mahkemeye "Çocuğun ifadeleri, annenin etkisi altında olası yanlış" ifadesi yazmalı.

Maalesef bu tür müfettişler azdır. Yoğunluk, düşük maaş, psikolojik eğitim eksikliği, korumanın anneye destek olmasına neden olur. Nadir istisnalar dışında.

Yasal Değişiklikler: Acil Değişiklik Gereksinimi

Ceza Kanunu'na "Aile ihtilaflarında çocuğa karşı psikolojik şiddet" için ceza getirmek gerekiyor. Belirli bir madde - çocukta yanlış korku oluşturma ve mahkemede kullanma. Ceza - büyük para cezasından ebeveyn haklarının çalınmasına ve gerçek cezaya kadar.

Ayrıca, ayaklandırma olduğu her durumda zorunlu mahkeme psikolojik incelemesi gerekiyor. Uzmanların, sadece korkuyu değil, aynı zamanda korkuyu yaratmanın suçlusu olan ebeveynle de iletişim kurma hakkı olmalı.

Ve en önemlisi - çocukların sorgusu için video bağlantısı. Çocuk psikologun odasında, ebeveynlerin ve izleyicilerin olmaması durumunda ifade verir. Anlaşmaların yanıtları salonda iletilir, ancak ebeveynler ve izleyiciler onu göremez (ve onları göremez). Bu uygulama, Ermenistan, Gürcistan ve ABD'nin bazı eyaletlerinde var. Zamanı geldi.

Şu anda bu yokken, bu makalenin kahramanı gibi anneler, çocuklarının psikolojisini mahkeme kazanmak için parçalayacaklar. ve toplum, büyüyen hırsızlar, yalancılar ve psikopatlar olarak sonuç alacak.

Sonuç: On iki yaşındaki kızın duyguları

Onun neden ağladığını anlamıyor. Anne'nin onu sevmesini istediğini. Anne'nin kızgınlığını istemediğini. Anne'nin "Ağla" dediğinde ağladı. Sonra annesi sardı, okşadı, "Sen mükemmel" dedi. Kız hoşuna gitti. Ancak içinde kötü bir duygu kaldı, kendisinin kötü bir şey yaptığını hissetti. Babası, önce masallar anlatan ve eğlenceli parkatlara götüren, artık "kötü" olmuş. Neden kötü? Bilmiyor. Ama anne böyle dedi. Dolayısıyla doğru.

Bu kız büyüyecek. Belki de bu makaleyi okuyacak. Ve gerçekten ağlayacak. Utancından, kızgınlığından, kendisini kullanıldığını fark ettiğinden. Ve o zaman, belki de babasına telefon edebilecek güç bulacak. Eğer hala yaşıyorsa. Eğer alkolik olmamışsa. Eğer hatırlıyorsa.

Mahkemede çocuk istençli bir histeri yapmaya çalışan anneler, kendilerini annelik
© biblio.uz

Permanent link to this publication: