İzin. Çocuk için — özgürlük. Yetişkin için — baş ağrısı. Çocuk uykusunu öğleden sonra uyumayı, bilgisayarda oyun oynamayı, yürümeyi hayal eder. Yetişkin ise: kiminle bırakayım, neyle meşgul edeyim, duvara çarpmam nasıl önlenir? Vizyon farkı kolossal. Ama neden öyle? Ve tatil izinlerini herkes için mutlu yapabilir miyiz?

Çocuğun gözüyle

İzin, okuldan beklenen bir dinlenme. Öğretmenlerden, notlardan, ev ödevlerinden. Bu, en sonunda sevdiği şeyleri yapmak için zaman. Uykusunu istediği kadar uyu. Arkadaşlarıyla buluşmak (sadece ders aralarında değil). Aileyle seyahat etmek. Hiçbir şey yapmamak (“kanepede yatmak” — tam bir etkinlik). Çocuk faydasını düşünmez. Mutluluğu düşünür.

Onun için izin, bir hediye. Evde otursa bile, erken kalkmak zorunda olmadığı için mutludur.

Yetişkinin gözüyle

Yetişkin (anne-baba), izni bir soruna görür. İkisi de çalışıyorsa çocuğu kiminle bırakacak? Boş zamanı nasıl organize edeceğim, telefonu gün boyu mı süreceğim? Kaç para olacak (kamp, özel dersler, kurslar)? Okul programını unutmadığını nasıl sağlayacağım? Sonuçta tatil izni, bir lojistik maceraya dönüşür.

Yetişkin, çocuğunun dinlenmesini istemektedir, ancak aynı zamanda gelişmesini de. Sıkça bu hedefler çatışır. Bu nedenle ebeveynler için stres ve çocuklar için hayal kırıklığı doğar.

Çocuk, ebeveynin planları hakkında ne düşünüyor

Ebeveynler: «Kampta eğleneceksin». Çocuk: «Kamp istemiyorum, eve dönmek istiyorum». Ebeveynler: «Yaz boyunca 20 kitap okuyacağız». Çocuk: «Okumayı seviyorum değilim». Ebeveynler: «Denize gideceğiz, gezileri alacağız». Çocuk: «Tablette oynamak daha iyi olurdu». Ebeveynler, genellikle iyi bir dinlenme hakkında kendi fikirlerini dayatır. Çocuk direniş gösterir.

Çözüm: seçenek vermek. «Ne istersin: kamp veya büyükanneye gidiş?» Değil «ne yapacağız»,而是 «iki seçenekten hangisini seçersin».

Yetişkin, çocuğun istekleri hakkında ne düşünüyor

Çocuk: “Tam gün telefon kullanmak istiyorum”. Yetişkin: “Bu zararlı, göz, omurga”. Çocuk: “Öğleden sonra uykuya yatmak istiyorum”. Yetişkin: “O zaman yorgun olacaksın”. Çatışma kaçınılmazdır. Ancak anlaşma sağlanabilir. Uzlaşma: günde 2 saat telefon + yürüyüş. 10:00’dan önce uyanmak, öğleden sonra yatmamak.

Önemli olan, yasaklamak değil, sınırlamak ve alternatif sunmak.

İdeal tatil izni: denge arayışı

Çocuk için: özgürlük, oyun, arkadaşlar, minimal yükümlülükler. Yetişkin için: güvenlik, gelişim, çocuğun dinlenmesi ve kendi dinlenmesi. İdeal mümkün, eğer: çocuğun günlük planı var, ancak sert değil. Örneğin, sabah — faydalı, öğleden sonra — eğlence, akşam — sinema. Bir kısmı zaman ebeveynlerle geçirir (ortak bir hobi, mutfağın). Bir kısmı da kendisi (arkadaşlarla buluşmalar, dersler). “Hiçbir şey yapmamak” için zaman var.

Önemli olan: çocuğun planlamaya katılımı. Bu şekilde sorumluluk hisseder.

Çocuk ve yetişkinin tatil izni algısı farklı, ancak zıt değil. Çocuk mutluluk ister, yetişkin huzur ister. Oturup anlaşma sağlanırsa, altın orta bulunabilir. Bu şekilde tatil izni yılın en iyi zamanı, değil deneyim olur.

Permanent link to this publication: