Post alayında şakalar: rahiplerin kendi mutfak zaferleri üzerine gülmeleri

Post ciddi bir iş. Manevi temizlik, abstinans, namaz. Görünüşe göre burada şakaların nerede bir yeri olabilir? Ancak rahiplik kültürüne, halk hikayelerine ve hatta eski manastır anekdotlarına dikkat ettiğinizde, gülümsemenin hatta en katı oruç süresinde de sıkça konuk olduğunu göreceksiniz. Komedi stresi azaltır, umutsuzluğa düşmemeyi sağlar ve en ciddi işte de insan yüzünü korumanın önemini hatırlatır. Bu makalede, rahiplerin yemek masasında birbirlerine söyleyebilecekleri, sesli gülmelerine izin verilseydi en komik, en sıcak ve en tanınmış post şakalarını topladık.

Rahiplerin neden güldüğü: umutsuzluğa karşı ilaç olan komedi

Hz. papalar sık sık belirttiler ki, umutsuzluk en tehlikeli günahlardan biridir, özellikle oruç sırasında. Yemek kabı rahatsızlanırken, ruh hali halsizleşirken, tосkuya düşmek çok kolaydır. İşte burada komedi kurtarıcı bir halifedir. Rahipler biliyorlardı: Eğer kendi zayıflıklarınızı üzerinde gülmeyemezseniz, sizi yönetmeye başlayacaklar. Bu yüzden manastırlarda her zaman kendi \"mutfak anekdotları\" vardı - İvan kardeşin tuzu şekere karıştırdığı hikayeleri, Nikodim ağabeyin postlu kek yapmaya çalıştığı ve \"neşe\" çıkardığı, ve igumenin postlu yemek tadını deneyerek \"Tatlı, ama daha fazlasını istiyorum\" dediği hikayeler.

Tabii ki, bu sadece şakalaşmak için değildi. Bu, kendi zayıflıklarınızı üzerinde iyi niyetli ve hoşgörülü bir şekilde gülmekti. Ve tam da bu tür bir komediyi bugün topluyoruz.

Postlu yemek şakaları: kapusta köfteyi bir zafer olarak görmek

Rahiplik şakalarının en popüler konusu tabii ki yemek. Daha doğrusu, oruç sırasında yerine geçen şey. Et, süt ve yumurta olmadan kulinär deneyler gerçek bir maceraya dönüşüyor.

Oruçluyan birinin \"köfte yediğini\" söylemesi, kapusta köfteyi ifade eder. Ama yine de mutludur.

Postlu kek tarifi: un, su, tuz, tatlı tatlı tatlı olacak umudu ekleyin ve pişirin.

Postlu çorba, tencerede sebzelerin dalgalandığı ve sizi etin nerede olduğunu bulmaya çalıştığınız bir çorbadır. Ama et yok.

Mонах, igumenine şikayet eder: \"Baba, bir haftadır postluyorum ve benim gibi olmam gibi hissediyorum. Transparan ve tatlısız. \" İgumen ise: \"Dayan, oğlum. Zaten sen azizler misin. Kilise katedrallerinde azizler tereyağından kederlendiler. Ve kurtuldular\".

Değişiklikler: suyun süt olmasına, fıstıkların et olmasına

Değişiklikler, rahiplik komedisinin ayrı bir türüdür. Rahipler, soya sütünün süt olmadığını, fıstık peynirinin peynir olmadığını biliyorlar. Ama yine de bu kadar yapar gibi görünüyorlar. Bu tür bir yalanın oynaması, birçok komik durumun doğmasına neden olur.

Keçiboynuzu sütüne biraz vanilya eklediğinizde, neredeyse gerçek oluyor. Neredeyse.

Tofu et değil. Ama tuzu iyi pişirdiğinizde, et gibi davranır. Ve hatta et gibi kokar. Neredeyse.

Mонах sandalyesine oturur, postlu salatayı tadına bakar ve \"Baba, bu gerçekten et mi?\" der. İgumen ciddi bir şekilde cevaplar: \"Kendine güven, oğlum. Eğer et olsaydı, bu kadar gülerdi\".

Oruç sırasında süt çok istiyorsanız, suyun su olmasına rağmen, koyunun düşündüğünüzde süt gibi görünebilir.

Manastır diyaloğları: igumenin zeki yanıtları

Manastırda igumen, sadece ruhsal rehber değil, aynı zamanda en büyük \"komedi yöneticisidir\". Kardeşliğin kulinär şikayetlerine verdiği yanıtlar, sıkça ünlü hale gelir.

\"Baba, bir dilim balık istiyorum. Çok istiyorum.\" — \"Allah'tan isteyin. O size daha faydalı olanı biliyor. Eğer balık gönderirse, siz hazır olursunuz. Eğer göndermezse, hala büyüyemezsiniz.\"

Brother İvan şikayet eder: \"Baba, bu pirinç çorbasından bıktım!\" İgumen ise: \"Pirinç çorbasından bıktınız, ama Hz. papalar çölde sütten bıktılar. Ve kurtuldular\".

Brother birine sorar: \"Baba, oruç sırasında elma yiyebilir miyim?\" İgumen ise: \"Evet, ama abartmayın. Aksi takdirde: bu rahip elmalardan doymuş ve gururlandı\" denilebilir\".

Lâçin şakaları: post sadece yemekle ilgili değil

Tabii ki, rahipler anlıyorlar: post sadece sütten feragat etmekle ilgili değil. Zalım, suçlama, boş sözlüden feragat etmekle de ilgilidir. Burada komedi daha ince hale gelir, çünkü bu, kendi ikiyüzlülüğümüze yöneliktir.

Yemek yemiyorum, ama herkesi suçluyorum. Ve benim gibi dualar yapıyorum, ama zaten herkesi kızdırmışım. Ve bu kadar.

Doğruca oruç tutmak nasıl anlaşılır? Ekstra bir dilim yemek yerine, \"Allahım, bu düşünceden affet beni\" der ve aç kalırsanız.

Rahipler şakalaşır: \"Post, et yemeyi bırakmak, ama kızdığınız herkesi zihinsel olarak yemek.\" Bu, acemi hataların en yaygınıdır.

Kulinär başarısızlıklar: postlu yemeklerin meme haline gelmesi

Her manastırın kendi başarısız postlu yemekleri efsaneleri vardır. Bu hikayeler dilinden dile dolaşır ve yerel halkın folklorunun bir parçası olur.

Bir keresinde Brother Nikodim, postlu kek yapmak istemiş. Yağı elma püresine, yumurtaları lin tohumuna, şekerleri fruktoza değiştirmiş. Sonuç olarak, neşe çıkmış. Ama yinede yenebilir. İgumen denediğinde, \"Bilmiyorum ne bu, ama kesinlikle postlu. Çünkü bu lezzetli olamaz\".

Mонах, şefe postlu oğurek için tarif istemiş. O, \"Et yerine tofu, yumurta yerine fasulye, sosis yerine havuç. Neredeyse oğurek olacak. Kapalıyken\".

Bir keresinde Brother Alexiy, postlu mayonez yapmak istemiş. Tüm tarifleri denemiş: soya sütü, keçiboynuzu sütü, akwa faba. Sonuç olarak, benzeri olmayan bir şey elde etmiş. Ama yinede yemiş.

Modern post şakaları: sosyal medyada herkesin güldüğü

Bugün, post şakaları manastır duvarlarının ötesine geçti. İnternette binlerce meme, postluyan bir insanın duygularını kesin olarak tanımlar. Ve her bir şakada, biraz gerçek ve çok sevgi vardır.

Post, pizzayı gördüğünüzde \"Bu günah\" demek. Ama sonra \"Ne kadar tatlı bir günah!\" ekliyorsunuz.

Postta en zor şey, et yememek. En kolay şey ise, her şeyi yemek ama suçluluk hissetmek.

Neden post hakkında şakalaşmayı seviyoruz

Post şakaları, bizim tümünün kusurlu olduğunu kabul etmemizin bir yoludur. Başaramaya çalışıyoruz ama bazen başarısızlanıyoruz. Daha iyi olmak istiyoruz ama yine de yemek seviyoruz. Postun üzerinde gülmek, alay etmek değil, dürüstlüktür. Bu, bizim insan olduğumuzu, kendi zayıflıklarımız ve arzularımızla tanımladığımız bir kabulüdür. Kendimize gülmeyebilirsek, gerçekçilik hissini kaybederiz. Gerçekçilik hissi, kendimizi çok ciddiye almamamıza ve umutsuzluğa düşmememize yardımcı olur.

Ve böylece, post sadece ciddiyet zamanı değil, aynı zamanda gülme zamanıdır. Çünkü hz. papalar da biliyorlardı: Yemek kabı boşken, ruhun ışıklı olması gerekiyor. Eğer bu ışık sıcak ve iyi niyetli bir komedi ise, post mutlu bir hale gelir. İyi yemekler (naklen)!

Permanent link to this publication: