Libmonster ID: UZ-2857

Yüksekten almak zorunda olduğumuz konu kusurlu. Ancak, bu var. Mahkemelerde, psikologların ofislerinde, ebeveynlerin arasındaki yazışmalarda, talepler duyuluyor: Çocuğu babasına korkutmak nasıl öğretilebilir? Babanın gelmesi veya adının telaffuz edilmesiyle kızda titreme nasıl başlatılır? Anne ve büyükanne, güçlerini birleştirerek bazen yetiştirmeyi dрессürlemeye dönüştürürler. Onlar, profesyonel manipülatörlerin ders kitabı yazabileceği psikolojik yöntemler kullanırlar. Bu makale, bir talimat değil, bir uyarıdır. Yöntemlerin bilinmesi, onları tanıma ve durdurma gereklidir.

Neden Bunu Bilmek Gerekli: Mahkeme Hedefi

Her zaman tek bir hedef vardır — mahkeme. Babanın çocuğa olan temasını sınırlamak. Onun haklarını elinden almak. Eşlik ve tek başına velayet almak. Sivil davada, korku belirtileri, her türlü kanıtın üstünde çalışır. Hakim, kızın babanın adını telaffuz ederken titrediğini görür ve düşünüyor: «O açıktır ki, ona vurmuştur». Hiç bir vuruş gerekmez. Yeterli olan titreyen bir bacak.

Anne ve büyükanne, bu konuda anlaşıyorlar: Belirtiler ne kadar belirgin olursa, o kadar ikna edici olur. Normal bir korku özneldir. Ancak, bacak titremesi objektiftir. Onu spontane sahtelemek zor. Ancak, çocuğa öğretirseniz, onu sinir tıkanıklığına kadar ulaştırırsanız, mahkeme inanır. Ve hedef ulaşılır.

İlk Yöntem: Sistemli Karşıtlık

Büyükanne ve anne, çocuğun önünde her gün, birkaç kez babayı tartışır. Ne nötr ne de üzüntülü. Aksine, nefret ve korkuyla. «Korkunca tehlikeli», «bizi öldürebilir», «psikopat», «sizi sevmiyor». Bu cümleler, on yedi yaşındaki bir kızın altında bilinçaltına işlenir. Onlar, kahvaltıda, okuldan sonra, yatmadan önce duyuyorlar. Çocuğun beyni, özellikle yumuşak yaşlarda, yetkili yetişkinlerin bilgilerini filtrelemez. Onun alması gereken: baba = tehdit.

İki-üç hafta süren bu işleme sonunda, kızda bir şartlı refleks oluşur. Babanın adı veya gelmesi, adrenalin ve kortizolun salgılanmasını tetikler. Titreme başlar. Babanın kötü bir şey yapmadığı için değil. Anne ve büyükanne, kötü olduğunu öğrettiği için.

Önemli bir ayrıntı: büyükanne bu çiftte daha ateşli bir elementtir. Onun şüpheleri daha az, koruma istemesi daha fazladır. «Kendi kanımızı» korumak için. Anne, böyle şeyler söylemeyi göze almayabilir. Ancak, kız, büyükanne'nin histiriğini bir süzgeç gibi emer.

İkinci Yöntem: Negatiflik için Ceza

Anne, kızın babayı korkusuzca konuştuğunu ve titremediğini fark ederse, onu cezalar. Şekerli yiyeceklerden mahrum eder, dışarı çıkmasını yasaklar, mülakatları iptal eder. Ancak, kız korku gösterirse, onu öpüp sarar, hediye verir. Bu klasik bir davranışçıdır. Çocuk, korkmayı faydalı olduğunu hızla öğrenir: Babayı korkutmak iyi, sakin kalmak kötüdür.

İlerleyen zamanla kız, titremeğe bilinçsizce başlar. Onun neden bu gerektiğini hatırlamaz. Sadece babanın gelmesiyle içinden bir program çalışır: «Şimdi kötü bir şey başlayacak. Korkmam gerekiyor». Ve bacak titrer. Bu artık sahte değil. Anne ve büyükanne'nin bilinçli olarak yetiştirdiği gerçek bir nevrotik durumdur.

Üçüncü Yöntem: Okul Ödevleri ve Çizimler

Anne, kızına «Aileni çizin» görevi verir. Kız, annesini, büyükanneyi, kendisini çizer. Babası yok. Anne der: «Harika, doğru. Babamız bize ihtiyaç duymaz». Veya: «Günlüğüne, babanın geldiği zaman ne hissettiğini yaz». Kız yazıyor: «Korkunç, bacaklar titriyor». Anne bu kağıtları saklar. Daha sonra mahkemede bunları «babanın psikolojik baskısı» kanıtı olarak sunar. Ancak, aslında bu, annenin baskısının kanıtıdır.