Psikolojik düzeltme, annenin engellemesi durumunda ayrı yaşayan babaya karşı kız çocuğu: krizdeki aile sistemi

Giriş: Gelişim travması olarak üçgenleme

Annemin kız çocuğunun ayrı yaşayan babasıyla iletişime girmesini kasıtlı olarak engellediği durum, aile sisteminde patolojik üçgenlemenin klasik bir örneğidir. Bu durumda çocuk, yani kız çocuğu, ebeveynlerin çatışmasına çekilir ve bir tarafa seçmek zorunda kalır, loyallik yükünü taşır. Burada psikolojik düzeltme, çocuğu "ikna etmek" yerine bozulan sınırları yeniden yapılandırma, endişe seviyesini düşürme ve suçluluk hissi olmadan her iki ebeveynine de sevgi hakkını yeniden kazanmasını sağlama yönelimindedir. Bu karmaşık bir çalışmadır ve uzman (aile psikoloğu, çocuk psikoterapisti) katılımı gerektirir ve ideal olarak annenin tutumunun değişmesi gereklidir.

1. Klinik tablo: "İzole edilme" ve içsel çatışma semptomları

Anneden baskı altında olan kız çocuğu, ebeveyn izole edilme sendromu (Parental Alienation Syndrome, PAS - tartışmalı ancak dinamikliği açıklamada faydalı bir kavram) bağlamında tanımlanan bir yelpaze reaksiyonlar sergileyebilir:

Kognitif sapmalar: "Siyah-beyaz" düşünme: baba - tamamen "kötü", anna - "iyi". Geçmişteki baba ile olumlu deneyimlerin küçültülmesi ("Hiç beni sevmemiş").

Nezaketli, öğrendiği Rasyonel İplikler: Çocuk, iletişimi reddetmek için ölçülü, yetişkin, çoğunlukla öğrendiği cümleler verir ("Bakım parasını ödemiyor", "Ailemizi dağıttı"), bu cümleler onun yaşına ve duygusal deneyimine uygun değil.

Reddiç refleksi: Baba ile karşı karşıya olduğunda korku, saldırganlık veya tamamen göz ardı etme, daha önce sıcak ilişkilerdi. Ancak güvenli bir ortamda (psikologla birebir) babaya olan özlem patlayabilir.

Psikosomatik semptomlar ve endişe: Enürez, titreme, uyku bozuklukları, okulda uyumsuzluk, sürekli içsel çatışma ve annenin sevgisini kaybetmekten korkma sonucu artan endişe.

Önemli etik nokta: İzole edilmenin (tek bir ebeveyn tarafından tetiklenen) ve meşru düşmanlığın (gerçek fiziksel şiddet, istismar veya ihmal sonucu ortaya çıkan) arasındaki net bir sınırlama. Düzeltme sadece ilk durumda geçerlidir. İkincisinde - travma tedavisi gereklidir.

2. Psikolojik düzeltme aşamaları: tanıdan entegrasyona

Çalışma aşamalı olarak yapılandırılır ve önemli miktarda zaman gerektirir.

1. Tanımlama ve ittifak aşaması.

Çocuğa gizli çalışma. Güvenli bir alan yaratma, annenin suçlanması veya bilgilerin "akış"ından korkmadan her türlü duyguyu ifade edebileceği. Proje yöntemleri (aile resmi, masallar, kumla çalışma), oyun terapisi kullanılır.

İfla ve korkuların derecesinin belirlenmesi. Annenin ne dediği? Kız çocuğu babaya ilgi gösterirse ne kaybedecek endişesi var? ("Anam bana sevgi duymaz", "Kötü kızım olacağım").

Kaynakların değerlendirilmesi. Baba hakkında tutulan kişisel olumlu anılar, en azından minimal.

2. Normalleştirme ve duyguların "şifrelenmesi" aşaması.

Amibiyalenti'nin meşruiyeti. Psikolog, babaya aynı anda kızgın olmak ve onu özlemek olasılığını kabul etmesini sağlar. Babaya olan sevgi, anneye karşı ihanet anlamına gelmez.

Evli ve ebeveynlik arasındaki ayrım. Duyarlı bir dilde açıklama: "Anam ve babam artık eş değil, ama ömür boyu senin ebeveynlerin olacaktır. Onların çatışması - onların büyük bir sorunu, senin değil.

"Yerleştirilmiş anlatımlarla" çalışma. Farklılaştırma yardımı: "Bu senin düşüncen mi yoksa başkasinın mı?".

İlginç bir gerçek: Sistemik aile terapisinde "döngüsel mülakat" teknikleri kullanılır, sorular doğrudan ("Baba'ya sevgin var mı?") değil, ilişkiler üzerinden sorulur: "Annenin babasının annesi (babanın annesi) seni görmeyince ne hissediyor?" veya "En iyi arkadaşın böyle bir durumda olsa sana ne önerirdin?". Bu, koruyucu bariyerleri aşmak ve gizli anlamları yüzeye çıkarmak için izin verir.

3. İletişim yeniden kazanma ve sınırların inşası.

• Yaklaşımın hazırlanması. Baba ile karşılaşma sahnelerinin provası, endişeli olursa güvenli sinyaller ("dur" kelimeleri) üretimi.
• Neutro ve yapılandırılmış görüşmelerin organize edilmesi. Yüksek endişe durumunda psikolog veya güvenilir bir kişinin varlığıyla. Paralel faaliyetlere odaklanma (beraber resim yapmak, masa oyunu), doğrudan ve gergin bir iletişimden kaçınma.
• Annede çalışma (kritik bileşen). Annenin tutumunun değişmemesi durumunda düzeltme az etkili olur. Annede ayrı bir formatta çalışılır ve şu noktalara odaklanılır:

Triangülasyonun kız çocuğunun psikolojisi üzerindeki zararının açıklanması (depresyon riskleri, gelecekteki ilişkilerde sorunlar).

Onun kendi kızgınlıkları ve korkularının işlenmesi (tek başına kalmak, kontrol kaybetmek, mali endişeler).

"Eski kocanın" yerine "kızımın babası" olarak odaklanma ve bu bağlantının ihtiyacı.

3. Annenin direnç durumunda çalışma stratejileri

Annede işbirliği reddedildiğinde strateji, kız çocuğunun içsel dünyasını güçlendirme ve dış kaynakların kullanımına kayar:

1. Kız çocuğunun "Yetişkin" ego durumunun güçlendirilmesi. Eleştirel düşünme geliştirme, manipülasyonları tespit etme ve saygılı bir şekilde kendi isteklerini savunma yeteneği.
2. Üçüncü tarafların çekilmesi. Durum kritik ve çocuğa karşı psikolojik şiddetin belirtileri varsa, psikolog (babanın onayı ve yasal çerçevede) koruma kurumlarına veya mahkemeye bir rapor hazırlayabilir. Rapor, görüş, değil, çocuğun gözlemlenen semptomları, bunların iletişim engellemesi ile olası bağlantısı ve durumun çocuk lehine değiştirilmesi için tavsiyeler içerir.
3. Baba üzerinden çalışma. Baba'nın en çok öngörülebilir, nazik ve güvenli davranış geliştirmesine destek. Onun eylemleri, annenin dayattığı negatif imajı doğrulamamalıdır. Ona tavsiye edilir ki, güvenli bir bağlantı kurmak için istikrarlı, dostane bir iletişim (mektuplar, SMS'ler, hediyeler) sürdürsün, çocuğa şu sinyali vermek için: "Buradayım, bekliyorum, kapı açık.".

Pratik örneği: Bir kız çocuğunun boşanma sonrası babayı aniden reddettiği bir durumda, psikolog "gönderilmeyen mektup" yöntemini kullandı. Kız çocuğuna, annesinin dayattığı tüm şikayetleri içeren bir mektup yazması teklif edildi (anneden kaynaklanan kızgınlık, incelemeye alınan) ve ardından ikinci bir mektup yazması istendi, bu mektupta korktuğu duyguları ifadeden. İkinci mektup yazarken ağladı ve babaya olan özlemi ve kaygısını itiraf etti. Bu, gerçek duyguların değil, dayatılan duyguların ifadesi olarak başlayan diyalogun başlangıcı oldu.

Sonuç: Koruma olarak rol "sözleşik"ten kurtulma

Bu durumda psikolojik düzeltme, aslında kurtarıcı bir çalışmadır. Amacı, kızı annenin silahı, "sözleşik" veya terapist olarak rolünden çıkarmak ve ona her iki ebeveynle de özgür, bağımsız ilişkiler kurma hakkını geri vermek. Düzeltmenin başarısı, iletişimin anında yeniden kurulmasında değil (bu yıllar sürebilir), çocuğun endişe seviyesinin düşmesinde, duygularını korkusuzca ifade etme yeteneğinin ortaya çıkmasında ve daha bütünsel, bölünmüş olmayan ebeveynlerin imajının yavaş yavaş oluşmasında ölçülür. Bu, onun gelecekte kendi ilişkilerini kurarken patolojik çatışma ve manipülasyon modelini tekrarlamama yeteneği olan zihinsel sağlığına yatırım anlamına gelir. Psikologun görevi, büyüklerin çoğu zaman çocuğun çıkarlarını kaybettiği durumda onun çıkarlarına odaklanmak olan nötr ve kabul eden bir yetişkindir.

Permanent link to this publication: