Вильгельм Уде'nin Kutsal Kalp Şarkıcıları Konsepti

Bir hizmetkarın gecelerde melekler çizdiği, Paris'i kaydeden bir postacı ve et suyu şarkıcısı arasında ne ortak? Onları Alman koleksiyoner ve sanat bilimci Vilhelm Ude birleştirdi. 1920'lerde "Kutsal Kalp Şarkıcıları" (Peintres du Sacré-Cœur) terimini tanımladı. Bu terim, akademik eğitimden yoksun, içsel ses, inanç ve dünyaya olan sevgi etkisi altında yaratıcı olan sanatçıları ifade eder. Onların sanatı "yüksek" veya "düşük" değil, hiyerarşilerin dışındadır. Ude'nin bu konsepti naif sanatın manifestosu oldu ve bugün hala "primitif"e nasıl baktığımızı etkiliyor. Ayrıntılara inelim.

Terimin Kaynağı

"Kutsal Kalp Şarkıcıları" terimi Paris'te Montmartre tepesinde inşa edilen Sacré-Cœur Bazilikasına atıfta bulunur. Ude, (hemşirelik yaparken de Musevi) bu sanatçıları kutsal olarak gördü: onlar sanat yaratırken parayla veya şöhretle değil, bir namaz gibi. "Şarkıcı" kelimesi çalışmaları müzikal ve ritmik olduğunu vurgular. Ude, sanatı zekâyla inşa eden "soğuk" avangardistlere karşı "şarkıcıları" zihnimden yaratıcı olarak karşıtladı. "Şarkıcılar" ruhlarıyla şarkı söylediler. Bu gruba Serafina Louise (Sanlis'ten Serafina), Camille Bomboir, Louis Vivin, André Boussette ve Henri Rousseau (Rousseau, Ude'nin konsepti formüle etmeden önce öldü, ancak onu öncü olarak kabul edildi) dahil edildi.

"Kutsal Kalp Şarkıcıları"nın Özellikleri

Profesyonel eğitim eksikliği (perspektif veya anatomiyi çizemeyenler). Derin kişisel ilham (genellikle dini veya mistik). İntüiyondan kaynaklanan teknik, kurallardan değil. Samimiyet (sürrealistler gibi şok veya epat etmek istemezlerdi). Tümü de tanınma için değil, içsel ihtiyaçları nedeniyle çalışırlardı (akademizmden farklı olarak). Sanatları genellikle koleksiyonerler tarafından şans eseri olarak, galerilerden değil açılıyordu.

Modernizme Karşıtlık

Ude avangardı reddetmedi. Picasso ile arkadaşlık etti, kubizcileri topladı. Ancak Ude, modernizmin çok zeki ve mantıklı olduğunu, "şarkıcıların" ise sanatı dünyaya olan hayranlıkla geri getirdiğini düşündü. 1928 yılında Ude, Paris'te "Modern Primatifler" sergisini düzenledi ve Serafina, Bomboir, Vivin, Boussette ve Rousseau'yı birlikte sergiledi. Halk güldü, ancak Ude ısrarlıydı: Bu, Picasso'nun sanatı kadar sanattır. Picasso, aynı zamanda meslektaşını destekledi: Serafina ve Rousseau'nun birkaç çalışmasını satın aldı.

Dini Arka Plan

Ude Musevi olmasına rağmen, konsepti Hristiyan sembolleriyle doluydu. "Kutsal Kalp" İsa'nın kalbi, tanrısal sevgi ve acı simgesidir. Ude, bu sanatçıları kilise hizmeti olarak gördü. Onlar, ortaçağ sanatçıları gibi, ikonalar yaratıyorlardı, ancak kanonik değil, kişisel. Serafina, melekleri dinliyordu, Boshan İncil'le ilgili sahneler yazıyordu, Viven cennet Paris'ini yazıyordu. Bu, ekümenik bir yaklaşimdi: sanat, evrensel bir din olarak.

Ticari ve Pazarlama Aspekti

Ude altrüist değildi. "Şarkıcıları" ucuz fiyatlara satın alırdı, talep olduğunda artıya satardı. "Naif Sanat" markasını yarattı ve tanıttı. Eleştirmenler onu istismar etmekle suçladılar. Ancak Ude'nin ticari yönü olmadan bu sanatçılar bilinmez kalırdı. Ude, onlara boya para verirdi, bazen tedavi için. Bu nedenle rolü belirsizdi.

Konseptin Mirası

"Kutsal Kalp Şarkıcıları" konsepti naif sanatı müzeler ve eleştirmenlerin gözünde meşrulaştırdı. Bugün bu sanatçıların eserleri Louvre, MoMA, Centre Pompidou'nun koleksiyonlarında yer alıyor. Onların etkisi, modern primatif sanatçılarının ve art brut ve outsider sanatının yaratıcılığında izleniyor. Terim az kullanılsa da, fikir hala yaşıyor.

Vilhelm Ude sadece birkaç yetenekli insanı keşfetmedi. Sanatın ne olduğunu bizim zihnimizi değiştirdi. "Kutsal Kalp Şarkıcıları" gösterdi ki, şaheser bir hizmetkarın bodrumunda, mutfakta veya bir hizmetkarın kalbinde doğabilir. Önemli olan nerede ve nasıl değil, neden.

Permanent link to this publication: