«Нарсizm» kelimesini duyduğumuzda, kafamıza özgülü bir egocentrik insan figürü gelir, bu insan aynaya bakar ve herkesin tapınıp saymasını ister. Ancak azınlık, narzisistik özelliklerin çocukların ebeveynlerine karşı da görülebileceğini düşünür. Bu, ergenlik egosentizminin zamanla geçeceği konuşulmaz. Konu, çocuk çocuk ebeveynini ihtiyaçlarını karşılamak için bir nesne olarak kullanarak, minnet veya empati duygusu duymadan derin, kronik bir davranıştır. Bu tür narzisizme uğrayan bir annenin çoğu, ne olduğunu anlamaz: «Ben ona her şeyi verdim, neden bu kadar bana davranıyor?». Ayrıntılara bakalım, çocuk narzisizmini nasıl tanıyacağız ve bununla ne yapabileceğiz.

Çocuk narzisizminin anneye karşı nasıl göründüğü

Narzisistik bir çocuk, sadece bağırmaz ve talep eder. Araçları manipülasyon, küçültme ve soğukkanlılıktır. Eğer annesine istediğini vermezse, onu ihmal edebilir. Halka açık şekilde annesinin dış görünümünü, yaşını, mesleğini alay edebilir. Onu bir bankamatik olarak kullanabilir, paralar bitince ortadan kaybolabilir. Annenin başarılarına mutlu değildir, onlara kıskanır ve kızar. Annenin hasta olmasına bakmaz, ancak ona bakmasını ister. Yetişkin bir oğul veya kız, annesini tüm başarısızlıklarının sorumlusu olarak suçlar ( «Bu senin, sana piyanist olmamı sağlamadın»), kendini sorumlu tutmaz. Bu durumda, onlara hayranlık duymaları gerektiğini talep eder: «Gör, ne kadar başarılıyım (seninle birlikte)».

Çocuk narzisizminin nereden geldiği

Nedenleri yetiştirme içindedir. İki ana yol vardır. İlk olarak, aşırı koruma ve övgü. Çocuğa, küçük yaşlarından itibaren özel, yetenekli, en iyisi olduğuna inandırılır. Ona sınırlar koyulmaz, başkalarının duygularını göz önünde bulundurmayı öğretmez. Çocuk, dünya etrafında dönmek zorunda olduğuna inanarak büyür. Annenin bu sistemde hizmet personeli gibidir. İkinci yol, soğukkanlılık ve reddetme. Çocuk yeterli sevgi ve ısı almadı ve bu nedenle devasa bir «Ben» inşa etti: «Ben kimseye ihtiyacım yok, ben kendimle başa çıkabilirim, hepsi bana layık değil ». Bu tür çocuklar, genellikle annesini zayıflığı için küçümser. Bazen narzisizm genetik olarak (baba narzisizminden) geçebilir, ancak bu nadir bir durumdur.

Yaş özellikleri: ergenlik egosentizmi vs narzisizm

Normal ergenlik ayaklanmasını patoloji ile ayırmak önemlidir. Ergen, bağırmak, ihmal etmek, tartışmak olabilir, ancak kriz durumunda hala annesine gider, empati gösterir (bazen göstermez), eylemlerinden utanır. Narzisistik bir çocuk utanmaz. Onun alaycılığı sınırların dışındadır. Ağır bir reddedebilir. Pahalı bir şey satın almayı reddedildiğinde, çatalı kırarak bir fırtına düzenleyebilir veya daha kötüsü, aylarca annesini boykot edebilir. Anneyi sadece bir fonksiyon olarak görmüyor, sadece bir insan olarak görmüyor.

Annenin sonuçları

Narzisistik bir çocukla büyüyen bir anne, genellikle kendisi de bağımlı hale gelir. Anne, korkarak kızgınlığı tetiklemekten kaçınır. kronik bir suçluluk duygusu çeker ( «yeterince vermediğim», «bozduğum»). Onun özgüveni düşer, kaygı ve depresyon gelişir. Annenin davranışını aile üyelerine karşı haklı çıkarması gerektiğini savunur ( «o sadece yorulmuş»). Finansal olarak iflas edebilir, sonsuz capriciouslukları ödemek için. Çok sayıda anne, yaşlanıncaya kadar bu tutsaklıkta kalır, sağlık ve arkadaşlarını kaybeder.

Eğer çocuk narzisistik hala küçükse (5-12 yaş) annenin ne yapması gerektiği

İlk olarak, narzisistik davranışı pekiştirmekten kaçınmak. İstismarlar karşısında boyun eğmek. Düzenli sınırlar ve kurallar kurmak. İkinci olarak, empati öğretmek. Başkalarının duygularını tartışmak, yardımcı olan karakterlerin olduğu kitapları okumak. Üçüncü olarak, çaba için değil, sonuç için övmek ( «çalıştığın için senin için harika’, ‘sen bir yeteneklisin’ değil). Dördüncü olarak, çocuğun duygularını küçümsememek, ama onlara boyun eğmek de değil. Beşinci olarak, çocuk davranış terapisti, davranışsal rahatsızlıklar uzmanı olan birine başvurmak. Ne kadar erken başlarsanız, tam bir rahatsızlığın gelişmesini önleme şansınız o kadar büyük olur.

Eğer büyük bir çocuk (18+) narzisistik davranış gösterirse ne yapmalı

Burada anne artık yetiştiremez. Tek bir halka — finansmanı durdurmak. Paranı vermemek, evi ödemek, arabaları satın almak. Kural kurmak: «Sen ayrı yaşlıyorsun, senin sınırlarımı saygı duyarsan biz ile iletişim kurarız ». Eğer çocuk saldırı yaparsa, iletişimi en aza indirmek. Teşekkür beklemek yok — olmayacak. En önemlisi, kendinizi psikoterapeuta başvurmak, suçluluk duygusunu aşmak. Çok sayıda anne, çocuklarını reddederse öleceğine korkar. Ancak finansal destek, narzisizmi daha da kötüleştirir.

Bir çocuk narzisizmi değişebilir mi

Çocukluk yaşında — evet, yoğun terapi ve ebeveyn davranışının değişmesi ile. Yetişkinlikte — çok nadir. Kişilik bozukluğu narzisizmi (psikiyatrist tarafından teşhis edilir) geliştirdiğinde, değişme şansı çok azdır. Terapi mümkün olabilir, ancak sadece hasta kendi sorununu fark eder ve değişmek isterse. Ancak narzisler genellikle psikologa başvurmazlar, çünkü kendilerinde sorun görmeyebilirler, başkalarında sorun görebilirler. Bu yüzden annenin görevi, büyük oğlunu veya kızını «düzeltmek» değil, kendisini kurtarmak.

Kız narzisizmi ile oğul narzisizmi arasındaki fark

Kızlar, genellikle suçluluk hissiyle manipüle ederler («sen kötü bir anne, çünkü...») ve duygusal şantaj kullanırlar. Babayı veya diğer aile üyelerini annenin karşıtı olarak ayarlayabilirler. Oğullar, genellikle açıkça saldırgan bir şekilde davranır, alay eder, el kaldırabilir (artık çocuk değil, yetişkin erkekler). Kız, ihtiyacı olduğunda bakım yapabilir, oğul ise doğrudan talep eder. Ancak her iki durumda da annenin acı çektiği unutulmamalıdır.

Önleme: Narzisizmi nasıl önleyebiliriz

Üzgünce sevmek, ama boyun eğmek. Çaba için değil, doğuştan gelen kaliteler için övmek. Sorumluluk öğretmek: 5 yaşından itibaren çocuğa ev işleri yapması gerektiğini öğretmek. Onun sorunlarını çözmek için onun yerine geçmemek (ders notunu unuttuğu için iki puan almasını sağlamak). Kaybetmeyi öğrenmeyi öğretmek. Aileyi kendine odaklamak, ama ihmal etmemek. Büyüklere saygı göstermek ve minnet duymak. En önemlisi, kendi hayatını çocuğu üzerinden yaşamamak, onun ayrılığını kabul etmek.

Çocukların anneye karşı narzisizmi, ağır bir kılıçtır. Ancak kendinizi bu açıklamada tanıyorsanız, unutmayın: Utanma ve istismara dayanmak zorunda değilsiniz, hatta «bu benim çocuğum» dese de. Saygı ve bakım haklısınız. Bazen tek çıkış yolunu, kendinizi kurtarmak için bırakmak. Bu da egocentrik değil, kendi kendini koruma.

Постоянный адрес данной публикации: