En İyi Noel ve Yeni Yıl Filmleri: Festivalin Sinematografi Semiyolojisi

Arka Plan: Sinema olarak ritüel ve kültürel kod

Noel ve Yeni Yıl filmleri, sadece eğlence değil aynı zamanda kültürel ritüel olarak da işlev gören özel bir sinematografik türü temsil ederler. Yıllık izlenmeleri, bayram geleneğinin bir parçası haline gelir, kolektif duyguları yaşama, sosyal değerleri öğrenme ve hatta kimlik yeniden yapılandırma yolu haline gelir. Bilimsel bir açıdan, bu filmler, krizlerin çözümü, değerlerin sınanması ve temel arketiplerin (aile, sevgi, af, mucize) pekiştirilmesi için zaman ve uzayın birliği (hronotop) olarak işlev gören karmaşık semiyotik sistemlerdir.

1. Noel filmleri: Kutsal ve ailevi arasında

Classik Noel filmleri genellikle cinselcillik ve kökene dayalı bayram ruhu arasındaki çatışma üzerine inşa edilir.

«Bu Harika Yaşam» (It's a Wonderful Life, 1946, Frank Capra). Pazarlama başarısızlığa uğramasına rağmen, yıllar boyunca televizyon yayınları sayesinde kutsal olmuş bir film-efsane. Narratolojik açıdan, bu, varoluşsal kriz ve kişisel değerlerin yeniden değerlendirilmesi hakkında bir hikaye olan bir büyüleyici müdahale (korumalık melek). George Bailey, hayatının boş geçtiğini sandığı küçük bir insan arketipi. Film, dünyanın onun olmadığı bir dünyayı göstererek, «kelebek etkisi» (küçük nedenlerin etkisi) teorisini ve her bir eylemin değerini kanıtlar. Bu sadece iyi bir film değil, aynı zamanda savaş sonrası ABD'de vizyona giren bir teodise.

«Bir Adamın Evde Kalmadığı» (Home Alone, 1990, Chris Columbus). Noel mitinin ticarileşmesi ve sekülerleştirilmesinin mükemmel bir örneği. Noel atmosferinin dış görünümü (ışık halkaları, ağaç, «Noel Korosu»), özel girişimciliğin zaferi ve aile birleşimi hakkında bir hikaye olarak hizmet eder. Kevin MacCallister, bir çocuk olarak yalnız kaldığında paniğe kapılmaz, aksine, bir savunma sistemi kurar ve aşırı derecede hipertrofi edilmiş bir agenticite gösterir. Film, 90'ların ruhunu yansıtır, burada bayram, daha çok bir ibadet değil, kendi yetkinliğini kanıtlama ve yeni koşullarda uzlaşma zamanıdır.

İlginç bir gerçek: Çoğu klasik Noel filmleri, «zaman döngüsü» veya alternatif gerçeklik ( «Bu Harika Yaşam», «Noel Tatili», «Noel ile Hayal Kırıklıkları») unsuru içerir. Bu naratif yol, kahramanın bayramın lineer zamanının (her zaman döngüsel) dışına çıkmasına ve eylemlerinin sonuçlarını görmek veya «ikinci bir şans» kazanmak suretiyle katarsis yaşamak için izin verir, bu da Yeni Yıl'ın başlangıç zamanı olarak temel anlamına karşılık gelir.

2. Yeni Yıl sineması: Transformasyonun gecesi ve Sovyet utopisi

Noel sineması genellikle aile ve geçmişle ilişkilendirilirken, Yeni Yıl ise gelecek, sevgi ve şansla ilişkilendirilir.

«Hayatın İronisi, veya Kolayca Bir Taşınma!» (1975, Eldar Riazanov). Bu film, benzersiz bir kültürel fenomen, Sovyet yeni yıl utopisidir. Sovyet entelejansinin idealize edilmiş bir resmini yaratır, burada tipik bir durum (tipik yapılaşma nedeniyle yabancı bir apartmanda kalma) yüksek değerler aracılığıyla çözülür: entelejansiyel, adil, nazik hisler. Yeni Yıl burada, sosyal kuralların geçici olarak iptal edildiği ve kahramanların kendilerini bulmalarına izin veren bir sihirli portaldır. Bulat Okudzhava ve Sergey Nikitinin şarkıları, duygusal ve filozofik bir yorum olarak hizmet eder ve günlük hikayeyi bir masala yükseltir. Film, her yıl tekrar tekrar izlenmesiyle Rusya'da bir televizyon ritüeli haline gelmiştir ve bayram zamanına geçişi işaretler.

«On İki Oşenin Onu» (Ocean's Eleven, 1960, Lewis Milestone) ve onun remeksi (2001). Doğrudan yeni yıl teması olmasa da, hırsızlığın kozmu, Las Vegas'ta Yeni Yıl'a denk gelir. Burada, bayram, oyun, şans ve kaderin değişimi için bir arka plan olarak hizmet eder, bu da Yeni Yıl'ın «her şeyin değişebileceği» arketipine karşılık gelir.

3. Modern akımlar: Dekonstrüksiyon ve kapsayıcılık

Modern bayram filmleri genellikle klasik şablonları dekonstrükre eder.

«Bireysel Adam» (A Single Man, 2009, Tom Ford). Eylem, Noel öncesinde geçer, ancak bayram, kahramanın varoluşsal yalnızlığı ve grief'ini vurgular. Bu, parlak, rahatsız edici bayram süslemeleri ile içsel boşluğun karşıtlığı hakkında bir film.

«Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Köt
© biblio.uz

Постоянный адрес данной публикации: