Кrizis, bize engel olan şey değil, bizi eğitendir. Eğitir korkmayı bilmez olmamızı. Ya da daha doğru bir deyişle, korkmayı bilir ve ilerlemeyi öğreniriz. Korku, en güçlü duygudur. Bizi felç eder, geri çekilmemizi, koruma aramamızı sağlar. Ama kriz, bizi tehdit olarak algıladığımız şey, aslında korkuyu aşmanın en iyi antrenmanıdır. Bizi seçimle karşı karşıya getirir: Korkuda kalmak mı yoksa korkuyu aşmak mı. Korku, genellikle saf halinde gelmez. Güvensizlik, yorgunluk, apati, öfke altında maskelenir. «Ben istemiyorum» derken aslında «Korkuyorum» deriz. «Zamanım yok» derken aslında «Başarısız olacağımı korkuyorum» deriz. Kriz bu maskeleri çıkarır. Bize gerekçeler arkasına saklanmamızı sağlamaz. Bizi korkuyla yüz yüze gelmeye zorlar. Bu buluşmada şans vardır — korkuyu kaçmak değil, onun kölesi olmamak.

Korku ve maskeleri

Korku genellikle saf halinde gelmez. Güvensizlik, yorgunluk, apati, öfke altında maskelenir. «Ben istemiyorum» derken aslında «Korkuyorum» deriz. «Zamanım yok» derken aslında «Başarısız olacağımı korkuyorum» deriz. Kriz bu maskeleri çıkarır. Bize gerekçeler arkasına saklanmamızı sağlamaz. Bizi korkuyla yüz yüze gelmeye zorlar. Bu buluşmada şans vardır — korkuyu kaçmak değil, onun kölesi olmamak.

Kriz korkunun aynası

Kriz, derin korkularımızı yansıtır. Yalnızlık korkusu yaşıyorsak, ilişki krizi bu korkuyu şiddetlendirebilir. Başarısızlık korkusu yaşıyorsak, iş krizi bu korkuyu yüzeye çıkarabilir. Bu ceza değil. Görme fırsatıdır, neyin bizi yönettiğini görmektir. Korku gizliyken gizlice bizi yönetir. Görünür hale geldiğinde, ona boyun eğmek veya aşmak arasında seçim yapabiliriz.

Korkuyu aşmak için kabul etmek

Korkuyu aşmanın en etkili yolu onunla savaşmamaktır. Savaşmak korkuyu sadece güçlendirir. Kabul etmek ise zayıflatır. «Evet, korkuyorum. Ama bu beni durdurmayacak» derken korkunun gücünü alırız. Kriz, bu kabulü uygulamamızı sağlar. «Korkuyorum, ama hareket ediyorum» deriz. Bu cesarettir. Korkusuz değil, korkuya karşı harekete geçmektir.

«Bir adım» tekniği

Korku, tüm durumu bir arada gördüğümüzde genellikle inatçı gibi görünür. Ama küçük adımlara böldüğümüzde, korku yönetilebilir hale gelir. Krizde, tümü bir anda çözmeyebiliriz. Ama bir küçük adım atabiliriz. Telefon etmek, yazmak, evden çıkış yapmak. Her küçük adım, korkuyu aşmanın zaferidir. Bizi, içimizde titremek olsa bile hareket edebileceğimizi gösterir. Bu hareket, ivme yaratır.

Korkuyu kaynak haline dönüştürmek

Korku sırasında hissettiğimiz adrenalin, hareket için gerekli olan aynı enerjidir. Korku zayıflık değil, yakıttır. Krizde, bu enerjiyi yönlendirmeyi öğreniriz. Durdurmak yerine, bir atılım için kullanırız. Her zaman kolay olmaz, ama deneyimle gelir. Krizden geçenler genellikle der: «Korkuyorum, ama bu korku beni daha hızlı, daha keskin, daha doğru hareket etmeye zorladı».

Yaşamdan örnekler

İşini kaybeden bir insan, yeni bir iş bulamayacağını korkar. Ama bu korku, onun özgeçmişiyi güncellemesini, yeni bir dil öğrenmesini, bağlantı ağını genişletmesini sağlar. Sonuç olarak, daha iyi bir iş bulur. Boşanmış bir insan, yalnızlık korkusu yaşıyor. Ama bu korku, onun kurslara katılmasını, yeni arkadaşlar edinmesini, kendini yeniden keşfetmesini teşvik ediyor. Kriz, bizi rahatlık alanımızda kalmamıza izin vermez. Bizi büyüme alanına itiyor.

Ölüm korkusu, tüm korkuların temeli

Sonuçta, tüm korkular ölüm korkusuna indirgenebilir — kontrol kaybı korkusu, bilinmezlik korkusu, acı korkusu. Kriz, sonluğumuzu hatırlatır. Bu korkutucudur, ama aynı zamanda özgürlüktür. Ölüme kabul edersek, küçük başarısızlıklardan korkmamızı bırakırız. Zamanı değerlendirmeye başlarız, risk alırız, daha dolu bir yaşam süreriz. Kriz, hatırlatmadır: Yaşam kısa, korkmak boşa harcama demektir.

Kriz, geleceğe olan yaklaşımı nasıl değiştirir

Krizden önce, genellikle geleceğin öngörülebilir olduğuna inanırız. Kriz, bu illüzyonu yıkar. Geleceğin belirsiz olduğunu anlarız. Bu korkutucudur, ama aynı zamanda kusur hatasından korkuyu serbest bırakır. Geleceğin belirsiz olması, «doğru» seçimi olmadığı anlamına gelir. Şu anki seçimimizdir. ve cesaretle yapabiliriz.

Sonuç

Kriz, korkunun düşmanı değil. Öğretmenidir. Bizi korkuyu kaçmamayı, kullanmayı öğrenir. Onu inkar etmek yerine kabul etmek. Durmak yerine hareket etmek. Krizden geçenler, yaşamdan korkmayı bırakır. Bilirler ki korku normaldir. Ama bilirler ki korku onları yönetmemelidir. Kriz, bu deneyimi bize verir. Ve bu değerlidir.

Постоянный адрес данной публикации: