Уимблдонский турнир: от газонокосилки до мирового величия

Hayal edin: 1877 yılı Temmuz günü, Londra'nın banliyösü, mütevazı bir kriket kulübü, yirmi düzine izleyici ve bir adam, ellerinde raketle, 48 dakika sonra dünya çapında ilk tenis şampiyonu olacak. O zaman kimse, bu mütevazı yarışmanın dünya tenisi turnuvasının en büyük turnuvasına dönüşeceğini tahmin edemezdi. Bu yarışma, İngiliz konservatifliği, zarafeti ve sportif ruhun sembolü olan büyük bir turnuvadır. Wimbledon, sadece "dört büyük şampiyonluk turnuvasından biri" değildir. Burada çim, büyük maçların anısını korur, beyaz renk din olmuştur, muz ve vanilyalı krema yazın gıda sembolüdür. Bu, oyun sevgisi, geleneklerin direnci ve mükemmellik arayışı ile oluşan fenomenin hikayesidir. Bu fenomen, yaklaşık bir buçuk yüzyıldır varlığını sürdürmektedir.

Efsanenin doğuşu: 1877 yılının ve ilk şampiyon

Tüm İngiltere kriket kulübü, 1868 yılında kurulmuş ve finansal zorluklarla karşı karşıya kalmıştı. Finansman toplamak için, kulüp üyeleri, o zamanlar yeni bir popülerlik kazanan bir oyun olan loun tenisi turnuvası düzenlemeye karar verdi. 14 Nisan 1877'de Warple Road'daki kortlarda başlayan yarışmada 21 kişi katıldı. Oyun sadece erkekler tekler kategorisinde oynandı — o zaman kadınlar ve çiftler maçları hakkında kimse düşünmemişti.

İlk şampiyon, 27 yaşındaki İngiliz Spencer William Gore oldu. O, rakibi William Marshall'ı 6:1, 6:2, 6:4'le sadece 48 dakikada yendi. Kazanan olarak 12 gine ödül aldı — bugün için küçük bir miktar gibi görünen bu miktar, o zaman için yeterli bir ödüldü. İlginci bir şey, final, sonraki on yıllarda sıkça olduğu gibi, yağmura kesildi — bu gelenek, 2009 yılına kadar Central Kort'un üzerindeki katlanır çatının出现ına kadar sürdü.

İlk turnuvanın başarısı beklenenden fazla oldu. Bir yıl sonra yarışma tekrar düzenlendi ve o zamandan beri yalnızca Birinci ve İkinci Dünya Savaş yıllarında durduruldu. 1884 yılında programda kadınlar tekler ve erkekler çiftler kategorileri eklendi. İlk şampiyon, yerel bir rahip kızının kızı oldu ve o yılki kadın finali aynı kilise ailesinden iki genç kız arasında oynandı. 1913 yılında kadın çiftler ve mikst kategorileri eklendi. Bu şekilde, Wimbledon, bugün bildiğimiz disiplinlere yavaş yavaş dahil oldu.

Church Road'a taşınma: tarihin yaşadığı ev

1922 yılında Wimbledon önemli bir adım attı — Warple Road'dan yeni adresine, bugün hala bulunduğu Church Road'a taşındı. O zamanlar ünlü Central Kort, 26 Haziran 1922'de Kral George V tarafından açıldı. O zamanlar neredeyse 10 bin izleyici kapasitesine sahipti, 3 binden fazlası ayakta oturuyordu. Bugün Central Kort, 15 bin kişilik bir arena ve 74 kraliyet koltuğuna sahip kraliyet lojisi ve 85 kişilik uluslararası lojisi.

Taşınma, sadece alan genişletmekle sınırlı değildi, aynı zamanda çelhenin kaldırılmasıyla da ilgiliydi. 1922 yılına kadar mevcut şampiyon ana tabloya katılmıyordu, sadece turnuva adaylarının şampiyonu ile finalde karşılaşırdı. Bu kural kaldırıldı ve bu tarihten itibaren tüm oyuncular, geçen yılki şampiyonlar bile, ilk tura katılmaya başladı. Bu adım, yarışmayı daha adil ve yoğun hale getirdi.

Ölen geleneşler: beyaz renk ve kraliyet lojisi

Wimbledon, dünyadaki en konservatif spor turnuvası olabilir. Ve en büyük vizit kartı, katı bir beyaz kıyafet kodu. Oyuncular, sadece beyaz kıyafetlerle korta çıkmalıdır: gömlekler, şortlar, etekler, çoraplar, danteller, ayakkabılar — hepsi beyaz. Tek istisna, yaka veya manşetlerde bir santim genişliğinden daha az bir renkli şerit. Hatta yedi kez şampiyon olan Roger Federer'e de turuncu tabanlı ayakkabılar için uyarıldı.

Bu gelenek, XIX yüzyılda doğdu, o zamanlar Victorian İngiltere'nin kurallarını belirledi ve beyaz renk temizlik ve soyluluk sembolü olarak görülüyordu. O zamanlarda erkekler uzun beyaz gömlekler ve pantolonlarla, kadınlar uzun beyaz elbiselerle oynardı. 1920'lerde moda değişti, ancak beyaz renk değişmedi. 1963 yılında resmi bir düzenlemeye alındı ve 2014'te bu düzenleme daha da katılaştırıldı. Ayrıca, görünürse, alt çamaşırın da beyaz olması gerekiyordu.

Wimbledon'ın bir başka ayrıcalıklı parçası, Central Kort'taki kraliyet lojisi. Turnuva kraliyet ailesinin sponsorluğunda düzenleniyor. Kraliyet ailesi üyeleri düzenli olarak final ve bazen yarı finallerde bulunuyor, şampiyonlara kupaları veriyor. Gelenek, oyuncuların Central Kort'a ve ondan ayrılırken kraliyet lojisinin tarafına eğilmesi gerektiğini gerektirir. Bu, sadece krala değil, aynı zamanda o aynı İngiliz taktiratına da saygı duruşu yapmaktır, bu da Wimbledon'ı benzersiz kılar.

Kiraz, şarap ve 28 ton meyve

Wimbledon'dan bahsettiğimizde, gıda bileşeni göz ardı edilemez. Kiraz ve vanilyalı krema, sadece yiyecek değil, bir ritüeldir. Bu gelenek, 1950'lerde kirazın tribünlere satılmasına başlandığında başladı. İki on yıldan sonra ona şeker püresi ve krema eklenmeye başlandı. Bugün, iki haftalık turnuva boyunca izleyiciler yaklaşık 28 ton kiraz tüketiyor ve 7 bin litre krema içiyor. Tüm bu şarapla içiliyor — turnuva boyunca 29 bin şarap şişesi. Organizatörler, bu süreci saat ustasının titizliğiyle yaklaşıyor. Bir porsiyonda tam olarak 10 meyve olmalıdır, yalnızca İngiltere'de yetişenler. Toplama ve sunma süresi 24 saatten fazla olmamalıdır. Herhangi bir sapma normdan sayılır. Bu tatlı, bu kadar kulte haline geldi ki, en ateşli eleştirmenler bile "tadsız kiraz" şikayetinde bulunmasına rağmen, bu nadir parçayı satın almakta tereddüt etmiyorlar.

Sevdalılar'dan profesyonellere: açık era

Uzun süre boyunca Wimbledon, sadece sevdalılar için bir turnuvaydı. Ancak 1968 yılında büyük bir değişiklik yaşandı: İngiltere Loun Tenisi Derneği, Wimbledon'ın tüm oyunculara, profesyonel statüleri ne olursa olsun açık olacağını açıkladı. İngiltere'nin bu örneği, diğer büyük şampiyonluk turnuvalarını da izledi ve teniste Açık Era başladı.

İlk açık Wimbledon'ı Avustralyalı Rod Laver (erkekler tekler kategorisinde) ve Amerikalı Billy Jean King (kadınlar tekler kategorisinde) kazandı. Avustralyalılar, açık eranın ilk yıllarında genel olarak hakimiyet sağladılar ve ilk altı erkek turnuvasını kazandılar. Bu tarihten itibaren Wimbledon, tamamen farklı bir ölçekte büyüdü: ödül fonları 1968 yılında 26 bin sterlinden 2019 yılında 38 milyon sterline çıktı ve tekler kategorisinde zafer kazananlar, cinsiyet fark etmeksizin eşit miktarlar kazandılar.

Efsaneler ve unutulmaz rekordlar

Wimbledon, büyükleri gördü. Erkekler tekler kategorisinde sayısal olarak en fazla şampiyonluk sayısı şampiyonu İsviçreli Roger Federer'dir — sekiz zafer. Onun ardından Sırp Novak Djokovic ve Amerikalı Pete Sampras'ın yedi şampiyonluğu gelir. Ancak Açık Era öncesinde İngiliz William Renchоу ve Amerikalı Pete Sampras da yedi zafer kazandılar, ancak Renchоу XIX yüzyılda zafer kazandı.

Kadınlar tekler kategorisinde egemen olan Maret Navratilova'dır — dokuz şampiyonluk. Onun ardından Amerikalı Helen Wills-Moody, 1920'lerde ve 1930'larda sekiz zafer kazandı. Kadınlar arasında ayrıca Steffi Graf ve Serena Williams da dikkate değerdir, her ikisi de yedi kez Wimbledon kazandı.

Ancak Wimbledon, sadece şampiyonluk sayıları değil, aynı zamanda maraton maçlarıdır. 2010 yılında Amerikalı John Isner ve Fransız Nicolas Mahut, 11 saat 5 dakika net sürede rekor kırdılar ve sonuncu sette skor 70:68'ye ulaştı. Bu nedenle organizatörler, sonuncu sette 12:12'ye geldiğinde maçı başlatan bir tie-break kuralları getirdi. Ayrıca, 2001 yılında özel davetle katılan Hırvat Goran İvaniševiç, tarihte ilk kez Wimbledon'ı kazanan tenisçi oldu.

Rusya Wimbledon'da: bir zafer ve iki umut

Uzun süre boyunca Wimbledon, Rus tenisçiler için sıkı bir cevizdi. Erkekler tekler kategorisinde Ruslar hiç zafer kazanmadı. Ancak 2004 yılında 17 yaşındaki Maria Sharapova, finalde Serena Williams'ı yenerek Rusya'ya tek kadın tekler kategorisindeki tek zaferi getirdi. Mikstte Elena Lihovtseva ve Vera Zvonareva iki kez üst üste zirveye çıktı.

Kültürel fenomen: sporun ötesinde

Wimbledon uzun zamandır sadece bir tenis turnuvası olmaktan çıktı. 80 televizyon şirketinin yayınladığı ve üç binden fazla gazetecinin haber verdiği bir kültürel fenomen oldu. Kitaplar yazılıyor, filmler çekiliyor, dünya genelinde milyonlarca izleyici bekleniyor. Bilet kuyrukları efsane haline geldi — insanlar sokakta gece yatıyor, Central Kort'a girmek için. Ayrıca, turnuva Avrupa'nın en büyük yıllık spor katering etkinliği: 234 binden fazla öğün, 330 binden fazla çay ve kahve.

Wimbledon, aynı zamanda benzersiz bir atmosfer de sunuyor. Diğer turnuvalarda olduğu gibi kortlarda şiddetli reklam yok. Maç sırasında sessizlik var — izleyiciler, topun şaşırmasını engellemek için sessiz kalıyorlar. Hakemler tepe üzerinde değil, ekranlarda. Hatta top bile sıkı bir denetim altındadır: turnuvada 54 binden fazla tenis topu kullanılıyor ve her 7-9 geyimde bir değiştiriliyor.

Kafa üzerinde çatı: modern teknolojilerde eski ev

Konservatif olmasına rağmen, Wimbledon durmuyor. 2009 yılında Central Kort'un üzerinde katlanır çatı eklendi ve sonunda yağmurlu finaller sorunu sona erdi. 2019 yılında koru 1'e de benzer bir çatı eklendi. İki ana arenada artık yapay aydınlatma var. Ancak çim kaplama değişmedi — çim yüksekliği 8 mm olarak sabit tutuldu ve Wimbledon, Büyük Şampiyonluk turnuvalarının tek çim üzerinde yapılanı olarak kalıyor.

2021 yılında organizatörler, son 52 hafta içinde çim üzerindeki başarıları dikkate alan özel bir tohumlama formülünü kaldırdı. Artık tohumlama ATP ve WTA sıralamalarına dayanıyor, yani diğer turnuvalar gibi. Bu karar, karışık tepkilere neden oldu, ancak turnuvayı daha öngörülebilir ve adil hale getirdi.

Sonuç: 150 yıl süren çim üzerindeki uçuş

Wimbledon, sadece bir yarışma değildir. Yaşayan bir tarih, her vuruşun yüzyıllar boyunca yankılanacağı. Burada Spencer Gor ve Roger Federer, Maret Navratilova ve Maria Sharapova — tümü de büyük bir anlatımın bir parçasıdır. Burada gelenekler ve yenilikler yan yana yer alıyor, beyaz renk temiz oyunun sembolü olarak kalıyor. Burada kiraz ve vanilyalı krema, sadece bir tatlı değil, bir ritüeldir, yağmur ise şarmın bir parçasıdır.

Wimbledon, bize büyükliğin bir günde doğmadığını öğretir. Büyüklik, küçük bir başlangıçtan, işe olan sevgiden, geçmişe olan saygıdan ve geleceğe doğru bakma cesaretinden büyür. Hala All England Lawn Tennis and Croquet Club kortlarında topun çimle çarpışmasını duyulduğunda, bu turnuva sadece bir spor etkinliği değil, aynı zamanda gerçek bir tapınak olarak kalacaktır, insanların oyununa tapmak için geldiği bir yer. Wimbledon yaşadı. Wimbledon ölümsüz.

Постоянный адрес данной публикации: