Çocuklarına karşı yanlış suçluluk hissi: Ebeveynin \"olması gereken\" hapsi ne zaman

Belki de fark edilmez bir şekilde gelir. Çocuk uyuduğunda, sen kahve içerek mutfakta oturuyorsun. Geçen günü zihinde geçirdiğinde, yeterli zaman, yeterli ilgi, çok sert ton, çok az oyuncak gibi eksiklikler düşünüyor musun. İçinde bir yerde bu yapışkan, viskoz his başlıyor, suçluluk olarak adlandırıyorsun. \"Kötü bir anneim,\" \"Yeterince iyi bir baba değilim,\" \"Çocuğum daha fazlasını hak ediyor\" gibi düşüncelerle doluyorsun. Bu his neredeyse her ebeveynin bilgisinde, ancak çoğu kişi bu hissin büyük kısmının yanlış olduğunu anlamaz. Bu, gerçek başarısızlıklarla ilgisi olmayan, kimse tarafından ulaşılamayan idealizmler ve kimse tarafından formülleştirilmemiş beklentilerden doğmuştur. Bu esirlikten kurtulmak için anlamak zorundayız: Çocuğumuza gerçekten vermemiz gereken ne, ne de yabancıdan dayatılan yalancı borç illusionu.

Yanlış suçluluk hissinin nereden geldiği

Yanlış suçluluk hissi, gerçek bir kusurun sonucu değil, gerçekle arasındaki uyumsuzluktan kaynaklanan bir \"iyi ebeveyn\" ideal şeklinin sonucudur. Bu şekil, birçok kaynaktan inşa edilir: Annelerin mükemmel kahvaltılara ve gülümseyen yüzlerine sahip çocuklarıyla sosyal medyada paylaştığı sosyal ağlar; \"Her zaman doğru bilen\" arkadaşları ve akrabaları; ve \"Benimkilerden daha iyi olmalı\" gibi kendi çocukluk yaralarımız ve inançları. Sonuç olarak, kendimize imkansız bir şey talep ederiz: Mükemmel bir eğitmen, arkadaş, maddi destek ve psikoterapist olarak aynı anda olmamız gerektiğini. Ve başaramadığımızda kendimizi suçluluğa maruz bırakırız. Ancak düşünün: Gerçek çocuk, mükemmel bir annesi veya babasına mı ihtiyaç duyuyor? Ya da bazen yorgun, hata yapma ve ebeveyn olarak da öğrenme yeteneğine sahip gerçek bir insana mı ihtiyaç duyuyor?

Gerçekten çocuğa vermemiz gereken ne

Başlangıçta gerçek, unsurlu ebeveyn sorumluluğumuzla başlayalım. Bu, sonsuz cihazlar değil, üç yaşından itibaren kulüpler veya evdeki mükemmel düzen değil. Bu, çocuğun sağlıklı, mutlu ve bağımsız olarak büyüyebilmesi için gereklidir.

Öncelikle, bu güvenliktir. Fiziksel güvenlik: Çocuk, vurmazlar, tehlikeye terk edilmez, sağlığı ihmal edilmez bilir. Duygusal güvenlik: Kendi duygularına sahip hakkı, kızgınlığını, üzüntüsünü, korkusunu ifade etmeyi korkmadan, ebeveynlerinin kendilerini reddetmeyeceği ve cezalandırmayacağı bilir. Çocuk, sevgiden ötürü seviildiğini, puanlar için değil, itaat için değil, sadece var olmasından ötürü seviildiğini bilmelidir. Bu, ebeveynlerin kuralları ve sınırları öğretmemesi anlamına gelmez — bu, cezanın aşk kaybına anlamına gelmez.

İkincisi, ilgi ve varlıktır. Saat sayısı değil, kalitedir. Çocuğa, telefonunu içine gömdüğü bir baba değil, duygularını duyduğu, sorularını göz ardı etmeyen, sevinçlerini paylaşan bir ebeveyn gerekmez. 24/7 ulaşılabilir olmak zorunda değilsiniz, ancak ayırılan zamanın gerçekten çocuğunuza ait olmasını sağlamanız gerekmektedir.

Üçüncüsü, hatalardan öğrenme fırsatıdır. Çocuğa, mükemmel çözümler gerekmez, denemek, hata yapmak ve hata'nın bir felaket olmadığını görmek için fırsat vermek gerekir. Ebeveynler, her başarısızlıktan kurtulmayı sağlamak yerine, düşüş anlarında destek sağlamak bu alandır.

Ne vermemiz gerektiği

Burada başlar yanlış suçluluk hissi. İşte burada arzu edilenle zorunlu olan arasında sık sık karışırız.

Çocuğunuza her şeyi vermek zorunda değilsiniz. Markalı şeyler, en yeni telefon, yıllık bir tatil — hepsi hoş, ancak bunlar temel ihtiyaçlar değil. Yumuşak koşullarda büyüyen ama sevgi dolu ebeveynlerle büyüyen bir çocuk, her şeyi elde eden ama ısı almayan bir çocuğdan çok daha mutlu olur.

İdeal ve hata yapmamak zorunda değilsiniz. Kötü ruh hali, yorgunluk, rahatsızlık size ait haklardır. Önemli olan bunu saklamamak, dürüstçe konuşmak: \"Yorgunum, kendime biraz zaman lazım.\" Çocuk, duygularınızı anlamak için size öğrenir ve siz duygularınızı saklarsanız, kendi duygularıyla başa çıkamayı öğrenemez.

Çocuğunuzun hayatını feda etmek, kariyerinizi, ilişkilerinizi çocuk için fedakârlık yapmak zorunda değilsiniz. Sağlıklı ebeveynler, hepsinden vazgeçmiş olanlar değil, kendilerini koruyanlar. Çocuk, mutlu ebeveynlere değil, fedakâr kurbanlara ihtiyaç duyar. Çalışmanız sizi mutlu ediyorsa, bu suçluluk hissi için bir neden değil, bir örnek.

Çocuğunuzun psikoterapisti olmak zorunda değilsiniz. Onun desteği, arkadaşı, rehberi olabilirsiniz, ancak tüm acılarını sizin üstlenmemeniz gerekir. Zaman zaman en iyi yardım yolu, cevabı bilmeyi kabul etmek ve profesyonel yardım istemek.

Yanlış suçluluk hissi, manipülasyon aracı olarak

Yanlış suçluluk hissinin içten gelen taleplerden değil, manipülasyonlardan kaynaklandığını anlamak önemlidir. Özellikle büyük yaşta çocuk, bu zayıf sopa'yı istediğini elde etmek için bilinçli olarak kullanabilir. \"Hiç benimle zaman geçirmiyorsun\" doğru olabilir, ancak bir başka alışveriş veya izin elde etmek için bir yol olabilir. Ve bu durumda ebeveynin görevi, gerçek ihtiyacı ve öfkeyi ayırmak. Bu, çocuğunuza sözlerini göz ardı etmek anlamına gelmez, bu, onları kabul etmek anlamına gelmez. Kendinize şu soruyu sorun: \"Bu sözlerin ardında ne var? Çocuğumun gerçekten neye ihtiyacı var?\" Çoğu zaman bu, bir şey değil, dikkat. Dikkat vermek, suçluluk hissiyle birlikte verilmez, bilinçli bir seçimle verilir.

Yanlış suçluluk hissinden kurtulma

Yanlış suçluluk hissinden kurtulmak, zaman ve bilinçlilik gerektiren bir süreçtir. İlk adım, bu hissinin varlığını kabul etmek, ancak ona güç vermemektir. \"Kötü bir ebeveynim\" düşüncesine kapıldığınızda, durup \"Bu düşüncenin temeli ne? Gerçek kanıtlar var mı? Yoksa sadece endişem mi?\" diye sorgulamak gerekmektedir. Çoğu zaman, kanıtlar yok, sadece ideale uymama korkusu var.

İkinci adım, gerçek hataları yanlış inançlardan ayırmaktır. Çocuk size kızdığında, özür dileyip yanlış olduğunu açıklayın. Çok pahalı bir oyuncak satın almadığınızda, bu bir hata değil, bir ebeveyn seçimidir. Yapamadığınız veya yapmak istemediğiniz şeyler için kendinizi savunmanız gerekmez.

Üçüncü adım, kendinize \"Yeterince iyi\" dediğinizi öğrenmek. Bu, kibir değil, gerçekçi bir değerlendirmedir. İdeal olmamak zorunda değilsiniz, yeterince iyi olmak zorundasınız. Psikolog Donald Winnicott'un \"Yeterince iyi annesi\" kavramını getirdiği, mükemmel olmasa da çocuğun temel ihtiyaçlarını karşılayıp onun gerçekliğe çarpışmasını sağlayan biridir. Bu, en sağlıklı yaklaşım.

Dördüncü adım, destek aramaktır. Diğer ebeveynlerle konuşun, şüphelerinizi paylaşın. Çoğu zaman, \"kötü\" hatalarınız, herkesin yaşadığı şeylerdir. Bu, durumu normalleştirir ve yalnızlık yükünü hafifletir.

Çocuk, hayatınızın anlamı olmamalı

Bu sert görünüyor, ancak doğru. Çocuk, hayatınızın tek anlamı olmamalı. Eğer tamamen çocuğunuza çözülüyorsanız, onun önemli bir örneğini kaybediyorsunuz — kendine yeterli bir yetişkin, ilgi, arkadaşlar ve işi olan biri. Çocuk, hayatın bitmediğini ve ebeveynlerin mutluluğunun kendi mutluluğunun temeli olmadığını görmelidir. Çocuğunuza babaannesiyle bıraktığınızda veya spor salonuna gittığınızda suçluluk hissi duyduğunuzda, kendinizi bir kenara ayırın ve unutmayın: Onu terk etmiyorsunuz, ona her insanın kendi alanına sahip olma hakkını öğretiyorsunuz. Ve bu, hayat boyu taşıyacağı bir ders.

Kendinize güvenmek, en büyük antidot

Yanlış suçluluk hissi, güvensizlikle beslenir. Kararlarımızda şüphe ettiğimizde, içsel eleştirmene karşı savunmasız hale geliriz. Ancak kendimize güvenmeye öğrenir, kendi yolumuzu anlarız ve bu bir hata değil, bir seçim olduğuna anlarız, bu hisi terk edebiliriz. Kendimize güvenmek, hatalardan öğrenmemek değil, hatalardan ders çıkararak kendimizi cezalandırmamak anlamına gelir. Ebeveynlik, bir sınama veya başarısızlık anlamına gelmez. Bu, her gün daha iyi olmak için bir süreç, her gün daha iyi olma çabasıdır. Bu yeterli.

Sonuç

Çocuklarına karşı yanlış suçluluk hissi, kendi hayatımıza projelediğimiz bir gölgedir. Bu, bizi daha iyi yapmaz, bizi huzursuz ve tükenmiş hissettirir. Bu hissinden kurtulmak, imkansız şeyler talep etmekten vazgeçmek, hata ve yorgunluğa hak vermek, tanrı gibi olmadığımızı kabul etmek demektir. İdeal olmamak zorundayız. Sevgi dolu ve dürüst olmamız zorundayız. Eğer bu şeyleri verebilirsek — sevgi ve dürüstlük — diğerleri sadece ayrıntılar olacaktır. Detaylar, suçluluk hissiyle verdiğimiz acılardan daha az değerlidir. Kendinize sadece bir ebeveyn olarak izin verin. Yeterince iyi. Ve böylece çocuklarınız, ideal bir anne veya baba değil, sadece sevgi dolu ve birlikte öğrenen bir insan elde edecekler.

Постоянный адрес данной публикации: