А.С. Пушкин'ın eserlerinde kışın imgesi: kosmik стихия'den duygusal manzara'ya

Arka plan: Kış, çok boyutlu bir şairik evren

Alexander Sergeyevich Pushkin'ın eserlerinde kışın imgesi, romantik klişeden objektif gözlem, felsefi genelleme ve lirik itirafla birleşen benzersiz bir senteze evrilir. Pushkin için kış, sadece bir zaman dilimi veya dekoratif bir arka plan değil, kendi fiziksel, metafizik ve psikolojik yapısına sahip tam bir sanatsal dünya'dır. Bu imge, doğa ve insanın derin, neredeyse organik bir birliğe sahip olduğu Pushkin'ın dünyasını anlamak için bir anahtar haline gelir.

Kış, kosmik стихия ve ulusal mit

Erken eserlerinde ("Tsarskoye Selo'daki Anı"), kış genellikle koşullu-elektik tonlarda öne çıkar. Ancak 1820'li yıllara gelindiğinde Pushkin, onu epik, neredeyse mitolojize edilmiş bir portre yaratır.

"Besler" (1830): Burada kış, demonik, rasyonel olmayan, insana karşı düşmanca bir стихiya'dır. Fırtına, metafizik kaos ve varoluşsal korkunun görselleştirilmesi haline gelir. Karın gece boyunca döndüğü, lirik kahramanın ruh halindeki karmaşayı ve yön kaybını yansıtan bir aynalık haline gelir: " Bulutlar koşuyor, bulutlar dönmüyor... / Görünmez bir ay, karın fışkıran ışığı; / Bulanık gökyüzü, gece bulanık". Burada kış-metel, aktif bir güç, antagonist, neredeyse bir karakterdir.

"Kış Akşamı" (1825): "Besler"'e karşıt olarak, burada fırtına pencere önünde ("Fırtına bulutla gökyüzünü örtüyor, / Kar fırtınaları döndürüyor...") insan dünyasının ısı ve güvenliğini vurgular ve güçlendirir ("eski bir çadır", "yaşlı kadın", şarkı). Kış burada, iç dünya evi-muhafaza'nın dış hırsızlığından ayrı tutan bir sınırdır.

İlginç bir gerçek: "Besler" ve daha sonra "Kapitän Kız" ("Ah, bey, - dedi çoban, - felaket: fırtına!")'da metel betimlemeleri, edebiyat bilimcilerinin gözlemlerine göre, muhteşem meteorolojik doğrulukta farklılık gösterir. Fırtınada yakalanan Pushkin, bu olayı şair olarak değil, doğa bilimci olarak betimleyen ve onun şairik ve sembolik gücünü koruyan ilk Rus edebiyatçısı oldu.

Kışın dinlenme ve yaratıcı bakış açısı felsefesi

Pushkin'ın olgun lirikasında kış, yeni, derinlemesine olumlu anlamlara kavuşur. Kış, odaklanma, zihinsel çalışma ve yaratıcı yükseliş zamanı haline gelir.

"Kış. Köyde ne yapmalıyız?.." (1829): Kış, münferit çalışma ve zihinsel etkileşimler için ideal bir zaman olarak resmedilir. Gündelik düzen ("Kalkıyorum; kitapla oturuyorum..."), okuma, sohbetler — kışın yaşamının ritmi, özel bir zihinsel açıklık yaratır. Burada kış, yalnızca bir düşman değil, yaratıcılığa müttefik, onun huzuru, içsel çalışma için gereklidir.

Özel bir durum: 1830 yılında Bolдин sonbaharı: Formel olarak bu sonbahar olmasına rağmen, psikolojik ve yaratıcı açıdan bu dönem, "kış" modunun doğrudan bir yansımasıdır. Holerik karantineler nedeniyle zorunlu olarak Bol'dino hapsedilen Pushkin, bu durumu benzersiz bir yaratıcı patlamaya dönüştürür. Uzaklaşma, dünyadan kopma, dış koşulların "meteli" — korku değil, göz alıcı bir verimlilik doğurur. Bu kış paradoksu: alan sınırlaması, iç dünyanın sınırlarını genişletir.

Kış, estetik bir nesne ve saf zevk kaynağı

Pushkin, kış manzarasının estetik değerini, onun basit, herhangi bir şeye bağlı olmayan bir zevk verme yeteneğini açığa çıkarır.

"Kış sabahı" (1829): Pushkin'ın betimleme sanatının şaheseri. Burada kış, ışık, temizlik ve uyumun bir bayramıdır. Dün "zalımlı fırtına" ile bugün "parıldayan karın mükemmel kılımları" arasındaki karşıtlık, yaşamanın dialektiğini yansır. "Don ve güneş; harika bir gün!" bu satır, sadece hava durumunu değil, yaratılışın mükemmelliği önünde duyulan şaşkınlığı belirtir. Burada kış, herhangi bir tehditten yoksun; ona hayranlık duyulan ve yaşam enerjisi kaynağı olan bir objektir ("Yeniden ateşin çınışı, doldurulan soba").

"Sonbahar" (1833): Bu şairlikte, kış, ünlü bir karşılaştırmada şairik ilhamın "serbest bir denizin serbest yolunda yolculuk eden bir gemi" olarak belirtilir. Ancak burada da o, doğal, sağlıklı bir döngünün bir parçasıdır: "Dünyayı unutuyorum — ve tatlı sükûtta / Rüya güzeli hayal gücümle tatlı uyanıyorum". Kışın huzuru, yaratıcı "uyandıktan" öncesinde gerekli bir aşamadır.

Prozada kış: toplumsal ve öykü oluşturucu bir faktör

Prozada kışın fonksiyonu daha da çok boyutlu hale gelir.

"Kapitän Kız": Romanın başında meydana gelen fırtına (buран), kaderin, neredeyse proviyansiyel bir güçtür. Yalnızca gerçekçi bir ayrıntı değil, gelecekteki tarihi katalizmlerin (Pugachev ayaklanması) sembolüdür. O, Grinev'i yoldan çıkarmakla birlikte, onun Pugachev ile karşılaşmasına ve bu karşılaşma, onun sonraki yaşamını belirleyen bir olaya yol açmasına neden olur. Burada kış, tarihin bir aktörüdür.

"Evgeni Onegin": Kış bölümleri (köyde kışın yaşayışı, Tatiana'nın Moskova'ya gidişi), önemli bir sosyokültürel arka plan haline gelir. Rus kışı, sınırlı yollar, balolar, Noel falı gibi, Puskin'in ince duygusal ve betimleyici yeteneğiyle anlatılan ulusal yaşam tarzının ayrılmaz bir parçasıdır.

Sonuç:

Pushkin'de kışın imgesi, endişe dolu romantik bir metafor'dan universal bir şairik kod'a doğru ilerler. O aynı zamanda:

Doğal bir güç (metel, buран), tarihin ve ruhun kaosunu temsil eden.

Yaratıcılığa olanak tanıyan bir koşul (huzur, izolasyon, odaklanma).

Estetik zevk kaynağı (donmuş sabahın güzelliği).

Ulusal dünyanın en önemli unsuru (Rus yaşamı, tarzı).

Bu en ince dış gözlem ("puf puf", "ölümsüz" karlar) ve en derin iç anlamın sentezi, Pushkin'ın kışını benzersiz bir olay haline getirir. O, sadece bir zaman diliminden değil, ruhun durumu, yaratıcılığın kanunu ve insan ve evrenin uyumlu ve dramatik birliği arasındaki filozofik bir kategori olarak ortaya çıkar. Pushkin'de kış, her zaman bir diyalogtur: sükût ve fırtına, huzur ve hareket, doğanın ölümü ve ruhun çiçeği açması.

Permanent link to this publication: