Sanlis'te Serafina'nın Tablolarının Anlamı

Hayal edin: XX yüzyılın başı, sessiz bir Fransız kasabası Sanlis. Zengin evler ve kiliselerde zeminleri süpürgeden temizleyen bir temizlikçi, gece lambasında garip, korkutucu güzellikte tablolar çizer. Onların kimsesi yok, kimse onlara ihtiyaç duymaz, sadece kendisi için. Onun adı Serafina Louise, dünyaya Sanlis'ten Serafina olarak bilinir. Onun tabloları dini zafer, delilik ve göz alıcı renklerin görülmemiş gücünün birleşimidir. Hırsızlık eğitimi almamış olsa da, çalışmaları Louvre'da asılı. Onun tablolarının anlamı nedir? Neden hem büyüler hem de korkutur?

Serafina Kimdir?

Serafina Louise, 1864 yılında yoksul bir ailede doğdu. Erken yaşta yalnız kaldı, hizmetkar olarak çalıştı. Boş zamanlarında meyveleri, kökleri, çiçekleri topladı, toz haline getirdi, boya elde etti. Döşemeler ve tuvali değiştirdi veya buldu. Tekniği "puantilizmin tersi" değil, tamamen benzersizdi: boya tüy fırçası, parmaklarıyla, bazen doğrudan tülbüktan sürdü, yuvarlak dokular oluşturdu, yapraklar, tüyler, ateş dillerine benzer. 1912 yılında Sanlis'te yaşayan Alman koleksiyoner Vilhelm Ude, bir davette onun tablosunu rastgele gördü ve şaşkınlık içinde kaldı. Tüm çalışmaları satın aldı, desteklemeye başladı. Ancak 1930'lu yılların krizi sonrası Serafina delilik içine düştü, bir rahatsızlık hastanesine yerleştirildi ve 1942 yılında unutulup öldü. Sonradan Ude geri döndü ve onun adını tanıttı.

Tarz: Naif Sanat veya Primitivizm

Serafina, sanatçı primativistlere (Fransa'da "kutsal kalp şarkıcıları" olarak bilinir). Çalışmaları perspektiften yoksun, anatomik doğruluk, ışık ve gölge yasalarından yoksun. Ancak bu da gücün kaynağı. İç gözle gördüklerini yazdı. Temalar: meyveler, yapraklar, çiçekler, ancak abnormalleşmiş, hipertrofi edilmiş, mikroskop altında gibi. Arka plan genellikle siyah veya koyu mavi, bu nedenle meyveler parıldıyor gibi görünüyor. Mazi döndümsel, ateş dillerine benzer. Zaten olgun çalışmalarda tüyler, kanatlar (melekler için alıntı) ortaya çıkar. O zamanlar Van Gogh ile karşılaştırılır, aynı ateş, aynı sinir, ancak erkeklikten yoksun, kadınsı, neredeyse annelik sevgisiyle doğaya.

Meyveler ve yaprakların sembolik anlamı

İlk bakışta, tablolarında sadece elma, üzüm, kabağa, kastanoz var. Ancak bu meyveler kalp veya göz şeklinde. İç organlara benziyorlar. Serafina onlara ruh koydu. Elma, Kutsal Kitap'ta günah simgesi, ancak burada temizlenmiş, sevgiyle yakılmış. Üzüm, İsa'nın kanı. Yapraklar, Pazarlık'ta ateş dilleri. Onun Bilezik, Kutsal Kitap'ı illüstre etmedi, yaşadı. Onun meyveleri, inananın her damla suyunda Tanrı gördüğü halüsinasyonlarıdır.

Meyve salkımları ve dini zafer

Özellikle ünlü "Üzüm Salkımları" (serisi). Salkımlar çok ağır, dalları bükülüyor, dini bir titreklikle yazılmış. Bu üzüm, eukaristi simgesi, bedenin ruha dönüşmesi. Serafina, "Yazarken melekler bana fısıldar" derdi. Çalışırken sık sık ilahiler söylerdi. Onun meyveleri, doğal bir tablo değil, bir namazdır. Bu anlam budur: madde ruha dönüşür, ruh renkler aracılığıyla görünür hale gelir.

Tüyler ve kanatlar: melek varlığı

1920'li yıllarda Serafina'nın tablolarında tüyler ve kanatlar ortaya çıkar. Vazide tüyler, meyvelerden büyüyen tüyler, kanatlı yapraklar. Bu doğrudan melek işaretidir. Bu zamana kadar derin bir dindar olmuştu, Ruhu'nun eliyle yönlendirildiğine inanmıştı. Tüyler, yükseliş, dünyadan kurtulma simgesi. Hastanede, ölümünden kısa bir süre önce, "Melekli Çiçeklik" yazdı — bu onun vasiyetidir.

Siyah arka plan: derinlik ve ışık

Serafina'nın çoğu tablosu siyah veya koyu mavi arka plana sahiptir. Bu sadece bir moda değil. Siyah renk, derinlik, ilk başta karanlık kargaşa simgesi, ancak içinde yıldızlar gibi meyveler ve yapraklar parlıyor. Bu bir kosmogoni: dünya Tanrı'nın kelimesiyle karanlıktan doğar. Serafina, belki de bu yaratışın aracısı olarak gördü. Tabloları, Tanrı'nın görüntülenmesi olarak.

İnsansızlık: figürsüz bir evren

Serafina'nın tablolarında insan yok. Hatta Madonna bile yok. Sadece doğa, ancak insanlaştırılmış doğa. Bu, Cehennemden önce veya sonrası bir dünya. İnsan renklerin içinde eridi, manzaranın bir parçası oldu. Serafina, portreleri kaçırmış, çünkü onun ilgisini kişilik değil, varlığın ilk kaynağı çekiyordu. Bu, derin bir felsefi.

Hastalık ve yaratıcılık: delilik sınırları

Serafina, psikolojik bir rahatsızlık (belki şizofreni) çekerdi. Halüsinasyonlar, sesler, büyük delilik (Kutsal Ruh'un seçilmişiyim dedi). Hastalığı, görülerini güçlendirdi, ancak sonunda onu yok etti. Tablolarının anlamı, deliliği formda giymek, kendini yutmamak için bir çaba. Yazmak, hayatta kalmak için. Onun hastaneye yatışından sonra tablolar daha karanlık, tüyler daha sert, renkler daha doğalsız hale geldi. Ancak hastanede bile kağıtlar üzerinde resim yapmaya devam etti, elleri dinlendikçe.

Miras ve etki

Sanlis'ten Serafina'nın tabloları bugün dünyanın müzelerinde saklanıyor (Louvre, Paris Modern Sanat Müzesi, Metropolitan). Onun hakkında "Serafina" (2008) adlı bir film çekildi, "César" ödülünü kazandı. Naif sanatın sembolü oldu, yalnızca profesyonel bir sanatçı değil, hizmetkarın da yukarıdan yönlendirildiğini kanıtladı. Onun tablolarının anlamı, güzelliğin diplomalara ihtiyaç duymadığını, doğrunun yalnızlıkta doğduğunu hatırlatan bir hatırlatmadır. Onun tabloları, basit bir elmanın içinde bir mucize görmeyi ve yaprakların şoruklarında melekleri duymayı öğretir.

Permanent link to this publication: