Küçük bir insan, devasa bir raketle. Top, elinin avucundan büyük. Tribünlerde, her vuruşta kalpleri atlayan ebeveynler. Büyük teniste bir çocuk, sadece güzel bir resim değil. Bu, bir sanayi, umutlar, paralar, göz yaşları ve hayaller. Her yıl yüzlerce erkek ve kız çocuk, dört, beş, altı yaşında raket alıyor. Ancak profesyonel turnuvaya sadece birkaç kişi ulaşabiliyor. Neden bu kadar? Ve en önemlisi, şampiyon yetiştirmeye çalışırken çocukluğu nasıl bozmamak?

Şampiyonlar ne kadar yaşında başlar?

Standart yanıt: 5-7 yaşında. Roger Federer altı yaşında raket aldı. Serena Williams dört yaşında. Rafaël Nadal dört buçuk yaşında. Daha erken başlayanlar da var: Maria Sharapova dört yaşında başladı, ancak ABD'de. Ancak erken başlama, panzehir değil. 8-9 yaşında tenise gelen oyuncular da profesyoneller oldu. Daha önemlisi, ilk vuruşun yaşı değil, antrenmanların kalitesi ve kritik olarak, sakatlanma riski olmaksızın fiziksel hazırlık.

Bugün, antrenörler 10 yaşına kadar sadece tenise odaklanmayı tavsiye etmiyor. Çocuk, yüzmeli, koşmalı, hareketli oyunlar oynamalı, gerilmelidir. Temel geniş bir taban, daha az aşırı yükleme ve "gelişim hastalıkları" riski demektir. En yaygın çocuk sakatlıkları, Osgood-Schlatter hastalığı (knee), dirsek tendiniti, sürekli döndürme sonucu omurga ağrıları. Bu, antrenmanların hacmi, büyüyen organizmanın olanaklarını aşınca ortaya çıkar.

Seçme altın çağı - 10-12 yaş. Bu yaşa kadar koordinasyon, patlayıcı hız, top hissi olup olmadığını görmek mümkün. Ancak 13-14 yaşında çok çalışırsanız takip edebilirsiniz. Tarihte geç晚e başlayanlar var.

Çocuk tenis piramidi nasıl kurulu?

Alt düzey - kulüpler ve sınıflar. Orada dünya genelinde yüzbinlerce çocuk eğitiliyor. Küçük kortlarda pembe ve yeşil toplarla (ITF "10 ve altı tenisi" sistemi) oynuyorlar. Bu doğru bir yaklaşım: küçük kort ve yavaş top, teknik değil güç öğretir.

Sonraki aşama - bölgesel turnuvalar. Yüzde 20 seçilir. Sonra 12-14 yaş arası ulusal şampiyonalar. Orada başlayanların yüzdesi 5'e düşer. Ve sonunda ITF gençler turnuvaları. Orada sadece birkaç kişi. Ve bu birkaç kişiden sadece küçük bir kısmı büyük profesyonel tenise geçiş yapar. İstatistikler katıdır: altı yaşında başlayan bin çocuktan, dünya sıralamasının en üst 100'üne ulaşan birkaç kişi. Çoğunluğu gençlerde veya büyüklerin başında düşer.

Bu yüzden, şöhret hayali kuran ebeveynler, şanslarını gerçekçi bir şekilde değerlendirmeli. Spor, garantili getiri sağlayan bir yatırım değil. Çok pahalı bir loteryo.

Para: çocuk tenisinde çocuk ne kadar mal olur?

Tenis, çocuklar için en pahalı sporlardan biri. Harcamalar, raketlerden (sporcu raketleri 3 bin ruble, profesyonel raketleri 15 bin ruble) başlar, ayakkabılara (3-4 ayda bir değişir), formaya ve tellere. Ancak en önemlisi, antrenmanlar. Moskova veya bölgede iyi bir antrenörle bir saatlik bireysel eğitim 2 ila 10 bin ruble arasında. Grup eğitimleri daha ucuz, ancak ilerleme daha yavaş.

Başlangıç aşamasında ayda şehir içi antrenmanlar ve turnuvalar için 15-30 bin ruble harcanır. 12-13 yaşında, ülke çapında yarışmalara katılmak gerektiğinde, harcamalar ayda 50-100 bin ruble'ye çıkar. ITF gençler turnuvalarına yurtdışına seyahat etmek, bir sezon için 500-800 bin ruble olabilir. Ayrıca kort ücreti, fizyoterapist, psikolog, masaj ücreti. Sonuç olarak, rekabet edebilir bir genç yetiştirmek için aile, çocukluğu boyunca 3 ila 10 milyon ruble harcayabilir.

Bazıları sponsor bulur veya federasyon tarafından desteklenir. Ancak çoğu kendi cebinden öder. Bu, riskli bir finansal piramidedir.

Ebeveynler: en büyük hayranlar mı, yoksa en büyük yıkıcılar mı?

Bu konu, acı verici. Antrenörler bir ağızdan konuşuyor: en büyük düşman, güçlü rakip değil, tribünde kendi babası veya annesi. "Vur!", "Nereye bakıyorsun!", "Ben sana bu kadar parası verdim!". Mağlubiyetin ardından yola çıkan, şeker yemeden ceza veren, komşu çocuğunu karşılaştıran ebeveynler. Bu, herhangi bir sakatlıktan daha hızlı psikolojiyi bozar.

Sağlıklı üç model var. İlk: ebeveynler-tribün. Zaferlere sevinir, mağlubiyetlere üzülür, ancak teknik ve taktiklere müdahale etmez. İkinci: ebeveynler-sponsor. Antrenmanları öder, turnuvarlara götürür, ancak antrenöre güvenir. Üçüncü: ebeveynler-yardımçılar. Yaşamı yaratır: düzen, beslenme,恢复. Bu rollerin bir arada olması idealdir.

Kategorik yasak: maçı sonrası çocuğa bağırmak, başkaları önünde eleştirmek, oyun sırasında korta çıkmak, hakemle tartışmak. Unutmayın: tenis, hata oyunudur. Hata olmadan, skor olmaz. Çocuk, kaybetme hakkına sahiptir. Bir maçta kötü servis yapma hakkına sahiptir. Bu bir felaket değil.

Spor - okul - yaşam dengeleme

Genç tenisçi, arkadaşlarından daha kötü öğrenir. Bu bir gerçek. Haftada 4-5 kez 2-3 saat antrenman, plus yurtdışı turnuvaları - tüm bunlar derslere az zaman bırakır. Çoğu çocuk evde öğrenim veya eksternat'a geçer. Ancak tamamen okulu bırakmak bir hata. Birincisi, tenis kariyeri her an sona erbilir (sakatlanma, tükenme). İkincisi, zekanın gelişimi kortta avantaj sağlar. Satranç, diller, geometri, fizik - tüm bu şeyler kafayı eğitir, ve kafanın teniste bacaklardan daha önemlidir.

10-12 yaş arası ideal düzen: sabah okul, öğleden sonra antrenman, akşam ev ödevi ve serbest bir saat. Cumartesi ve Pazar - turnuvalar. 13-14 yaşında okul ikinci plana düşebilir, ancak tamamen yok olmamalı. Örnekler: Daniil Medvedev, antrenmanlarla birlikte altın madalya ile okulunu bitirdi. Şimdi, profesyonel olarak, turnuvanın en akıllı ve taktiksel esneklikli oyuncularından biri. Tesadüf mü? Hayır.

Çocuğa serbest zaman bırakmak önemlidir. Tüm zamanı tenise ayıramazsınız. Arkadaşlarla konuşma, video oyunları, yürüyüşler - hepsi olmadan duygusal yorgunluk olur.

Fiziksel gelişim: hızlandırma ve riskleri

Çocuk tenisinde, erken özellaşma - büyük bir sorun. 7-9 yaşında çok oynayan çocuklar, "nakışlı" vuruşları sayesinde arkadaşlarından önde gidiyorlar. Ancak 12-13 yaşında, daha çok koşan, yüzen ve jimnastik yapanlarla karşılaştıklarında kaybetmeye başlıyorlar. Çünkü motorik gelişti, ancak koordinasyon ve temel yok.

Fiziksel hazırlık antrenörleri, 10 yaşına kadar tenisinin yüzde 30, fiziksel hazırlığın yüzde 70 olmasını önerir. 10-12 yaşında yüzde 50-50. 13 yaşından itibaren tenis yükünü kademeli olarak yüzde 80'e çıkarmak mümkün. Özellikle omurga üzerinde dikkat edilmesi önemlidir. Teniste sürekli bir yan tarafa dönmek, kas dengesizliğe yol açar. Pekiştirmeli egzersizler gereklidir: yüzme, asimetrik çekmeler, düzenli masaj.

Çocuk tenisinde doping? Çok saçma geliyor, ancak oluyor. Bazı "uzmanlar", çocuklara ağırlık kazanmak ve hızlı iyileşmek için hormon yazıyorlar. Bu, hayat boyu gormonal dengesini bozan bir suçtur. Hiçbir zafer sağlık kadar değerli değil.

Genç oyuncunun psikolojisi: 16 yaşına kadar nasıl yorgun kalmaz?

Çocuk tenisi, psikolojik baskıdır. Sürekli değerlendirmeler (sıralama, puanlar, turnuva tabloları), karşılaştırmalar, başarısızlıklar, ebeveynlerin beklentileri. Birçok yetenekli çocuk, "daha fazla yapamadığı" için ayrılır. Onlara çok çalıştığını düşünmek bile bitiyor. Programlı yaşama, her maçın ailenin ruh haliyle ilgili olmasına dayanmak bitiyor.

Ebeveynler ve antrenörler ne yapabilir? Öncelikle, sonuç üzerinde değil, süreç üzerinde odaklanmak. Belirli eylemler için övün: "Bugün sağ elinle iyi açtın, iyi yapmışsın". İkincisi, hata yapma izni vermek. Hata, ceza değil, analiz için bir neden. Üçüncüsü, sınırlar belirlemek: örneğin, maçı sonrası 15 dakika maçı inceleme, ardından değişim, çizgi film, pizza. Akşam yemeği sırasında tenisi her konuşmaktan kaçın.

Psikologla çalışma, masaj kadar sıradan olmalı. 12 yaşından itibaren mutlaka. Psikolog, stresle başa çıkma, odaklanma, maçı öncesi hazırlanma ve mağlubiyetin ardından yeniden başlama öğretir. Bu zayıflık belirtisi değil, profesyonelin bir aracıdır.

Profesyonellere giden yol: ATP/WTA'ya nasıl çıkılır?

Şimdi, çocuğunuz 12 yaşında bölgesel turnuvaları kazanıyor. Sonra ne olacak? Uluslararası seviyeye geçmek için ITF gençler turnuvalarına (14, 16, 18 yaş) katılmak gerekiyor. Orada rekabet çok sert. Sıralamayı kazanmak için puan toplamak gerekiyor. Puan toplamak için dünya genelinde aynı yaşta rakiplerini yenmek gerekiyor.

Ortalama rota: 13-14 yaşında ulusal şampiyonaların zaferleri, gençler milli takımına katılma. 15-16 yaşında, Avrupa'daki turnuvalara düzenli olarak çıkma, en yeteneklilerin ilk büyük çaplı karşılaşmaları (en yetenekliler için). 17-18 yaşında, büyük çaplı sıralamada yer alıyorsanız veya ABD'deki kolejlere (NCAA) gitmek gerekiyor. NCAA, harika bir yol: spor bursu, üniversite eğitimi, daha sonra profesyonel kariyere başlama fırsatı. John Isner, Kevin Anderson, birçok Avustralyalı ATP'ye kolejlerden katıldı.

16 yaşında Nike ile sözleşme imzalamak ve Büyük Şampiyonalar'a çağrılmak nereistir. Yol uzun. Son yılların en umut verici Rusları (Medvedev, Rublev, Kasatkina) sadece 20-21 yaşında top-100'e ulaştılar. Bu öncesinde yıllar boyunca çaylak ve çelengi turnuvalarında yer aldılar.

Durdurma zamanı: çocuk kariyerinin başarısız olacağına dair işaretler

Kendine karşı dürüstlük, en önemli kalite. Tenisi hobi haline getirmenin zamanı geldiğine dair işaretler: düzenli olarak iki aydan fazla antrenman yapamayan sakatlıklar; iki yıl boyunca tamamen verilen çaba rağmen sıralamada ilerleme olmaması; çocuk, turnuvalar öncesinde ağlar, ebeveynlerinden korkar; finansal harcamalar aile gelirlerini aşırıya kaçar ve borçlara yol açar; güvenilen antrenörler, "Sınırlarınız top-300, daha yüksek değil" diyorlar.

Durdurmak korkunç değil. Nöbet geçirmek veya kronik sakatlanma riski oluşturmak korkunç. Tenis, mutluluk getirmelidir. Mutluluk yoksa, yaklaşımı değiştirin veya hedefleri düşürün. NCAA, amatör ligler, kurumsal tenis de değerli bir yaşam ve itibardır. Eğer çocuğunuz Jokovic olmazsa, ona dökmeyin.

Ana tavsiye: Çocuğunuza değil, onun sıralamasına değil, sevginizi gösterin

Bu, basit ama hayati. Çocuklar, sadece kort üzerindeki başarıları için değerlendirildiğini hissederler. Kaybetmekten korkarlar, çünkü kaybetmek = sevgi düşüşü. Bu, endişe, mükemmellikçilik, nevrotik ve sonunda ebeveynlerle ilişkilerin kopmasına neden olur. Düzinelerce top-100'e ulaşan tenisçi, çocukluklarında "yardım eden" ebeveynleriyle yıllarca konuşmadı.

Size ne lazım: bir kupayla mı, yoksa büyüyen oğlunuz veya kızınızla tükürükten tükürük ilişkisi mi? Birçok ebeveyn hata yapıyor. Sonra psikologlara gitiyorlar. Onların hatalarını tekrarlamayın. Her çıkışta mutlu olun. Mağlubiyatın ardından sarılın. Dediğinizi: "Senle gurur duyuyorum, savaştın". Ve o zaman, zirve ne kadar hızlı dağın上面 olmasa bile, çocuğunuz mutlu bir insan olarak büyür. Mutlu bir insan, en büyük unvan.

Постоянный адрес данной публикации: