İnfantilizm sadece “yetişkin olmayı istememek” değildir. Bir insanın fiziksel olarak olgunlaşmış olmasına rağmen psikolojik olarak çocuk kalmış olduğu bir davranıştır. Sorumluluk alamaz, hazları erteleyemez, hayal kırıklıklarını tolere edemez. Ailede böyle bir ortağı veya ebeveyn, ağır bir yük olur. İnfantil insanlar genellikle çekici, spontan olabilirler, ancak onların spontane davranışları yaşamı ve güveni yıkar. Bu makalede, infantilizmin belirtilerini, nedenlerini ve nasıl başa çıkılacağını (kendiniz infantilseniz veya böyle bir insanla yaşıyorsanız) inceleyeceğiz.

İnfantil kişilik belirtileri

İnfantil bir insan, stiren deterjant seçmekten iş değiştirmeye kadar karar almak korkar. Sorumluluğu başkalarına devreder (“sen daha iyi bilirsin”, “kendin karar ver”). Bütçeyi planlayamaz: oyuncaklar, eğlenceler için harcar, faturaları daha sonra bırakır. Anlaşmazlıklardan kaçınır, ancak çocukça kızgınlaşır — suskunluk, hırsızlık, fısıldaşmalar. Bir gün yaşamaktadır, uzun vadeli planlar yapmaz (çocuklar, ipoteka, yaşlılık). Sürekli dikkat ve hayranlık ister, bir çocuk gibi. Sağlığını düşünmez (doktor randevularını kaçırmak, dişlerini tedavi etmez). Kısa vadede yaratıcı, spontan, ilgi çekici olabilir, ancak aile yaşamında bu özellikler kaos haline gelir.

İnfantilizmin nedenleri

İnfantilizm boşluğa doğmaz. Çoğunlukla çocuklukta kökleri vardır: aşırı koruma (“anne her şeyi karar verecek”), çocuğa özgünlük verilmez, zorluklardan uzak tutulur. Ya da tam tersi, soğukluk ve şiddet — o zaman infantilizm bir koruma haline gelir: “yetişkinler acı verir, bu yüzden yetişkin olmayacağım”. Tüketim kültürünün etkisi: reklam sonsuz gençliği vaat eder, “hayatın her şeyini al”. İpoteka erişilebilir değil, emeklilik yansız olan ekonomik koşullarda, büyümek için bir neden yoktur. Bazı psikologlar infantilizmi bağımlılık yaralanması ile ilişkilendirir: insan yakınlaşmaktan korkar, ancak yalnızlık da, bu yüzden çocuk pozisyonunda “ver” kalır.

İnfantilizm ilişkilerde: ortağı çocuk

Bir ortağı infantil ise, diğeri ebeveyn rolünü oynamak zorunda kalır. Faturaları öder, tatil planlar yapar, çocukları yetiştirir, diş hekimi randevularını hatırlatır. İnfantil ortağı sevgi dolu, minnettar olabilir, ancak gerçek yükü asla üstlenmez. Aynı zamanda “ebeveyn”e diğerlerine kıskanır, eleştirilere kızar, sorumluluk alındığında içki veya bilgisayar oyunlarına kaçabilir. Zamanla “ebeveyn” yorgunlaşır, saygı kaybeder, küçük düşer. Seks hayatı da zarar görür, çünkü çocuk istemek zor olur. Sonuç olarak ya boşanma, ya ömür boyu zorlu bir birlikte yaşam olur.

İnfantilizm ve çocuk yetiştirme

İnfantil bir ebeveyn, çocuğu için bir felaket olur. Mutlu bir arkadaş olabilir, ancak sonra ortadan kaybolabilir. Ancak kurallar koymaz, rejimi takip etmez, “hayır” demez. Çocuk ya endişeli olur (destek hissetmez), ya kendisi de infantil olur, modeli kopyalar. Ayrıca, infantil ebeveyn genellikle kendisi için çocuklara bakım eder: “çantaları getir”, “beni üz”.

İnfantilizm erkekler ve kadınlar arasında: farklar

Erkek infantilizm genellikle sorumluluktan kaçış olarak ortaya çıkar: işçi olarak çalışmak, kariyer hedefleri olmaksızın, bilgisayar oyunları, arkadaşlarla içki içmek, ev işlerinden kaçınmak. Kadın infantilizm genellikle “zayıflık” ve “yardımcı” altında maskelenir: çalışmaz, erkek veya ebeveynin omzunda oturur, sürekli hediyeler ister, çocuklarla ilgilenmez. Ancak modern dünyada cinsiyet klişelerinin yok olduğu bir dünyada, bir “prinses” erkek ve bir “mameyevnik synok” kadını görebilirsiniz. Ana fark — manipülasyon yöntemleri: erkekler genellikle kızgınlık ve ayrılma kullanır, kadınlar ise göz yaşları ve kızgınlık kullanır.

İnfantilizme karşı savaşmak: kendiniz için ne yapabilirsiniz

Bu açıklamada kendinizi tanıyorsanız, umutsuzluğa kapılmayın. İnfantilizm bir hüküm değildir. İlk adım, sorunu kabul etmektir. İkinci adım, küçük sorumlulukları üstlenmeye başlamaktır: bütçeyi yönetmek, sabah uyandırmak için alarm kurmak, yemeği hazırlamak. Üçüncü adım, uzun vadeli hedefler için isteklerinizi reddetmeyi öğrenmek. Dördüncü adım, kararları başkalarına devretmeyi bırakmak. Zorlanıyorsanız, bir psikoterapiste başvurun (kognitif davranış terapisi veya şema terapisi). Ayrıca, kişisel verimlilik ve yetişkin psikolojisi konulu kitapları okumak da faydalıdır. Süreç uzun sürer, ancak sizi kendinize yüceltecektir.

Partneriniz infantilse ne yapmalısınız

Ebeveyn rolünü üstlenmeyin — bu durumun kötüleşmesine neden olur. Sınırlar koyun: “Ben senin oyuncaklarını ödemem”, “Ben senin için temizlik yapmam”. Hızlı bir değişiklik beklemeyin. Koncrete adımlar konuşun: “Bugün sen elektrik faturasını ödersin, yarın doktora randevun alırsın”. Onun için iş yapmayın. Partneriniz değişmek istemiyorsa, kendinize sormak: Ebedi bir çocukla yaşamak istiyor musun? Olası bir çözüm, ayrılmaktır. Paradoxik olarak, ayrılma bazı infantil insanları ayıltabilir, büyüme sağlayabilir. Ancak bunu umutsuzluğa kapılmayın.

İnfantilizm ve sosyal medya

Sosyal medya infantilizmi teşvik eder: sonsuz kısa videolar tüketimi, lайк almanın anında tatmini, sözlerinin sorumluluğunu taşımama (anonimlik). Orada çocuk olmak kolaydır: şikayet etmek, eleştirmek, talep etmek. Sanal dünyaya kaçış gerçek eylemlerin yerine geçer. İnfantilizme karşı mücadele, dijital temizlik, sosyal medyada zamanı sınırlamak, benzeri hobiler geliştirmek (spor, el işleri) içerir. Ayrıca, uzun metinleri okumayı ve uzun filmleri izlemeyi öğrenmek de faydalıdır — bu, dayanıklılığı eğitir.

İnfantilizm bir sorun, ancak çözülebilir. En zor şey, kendinize dışarıdan bakmak. Eğer bunu yaptıysanız, büyümeye yarı yoldasınız. Yetişkin yaşamı, sandığınızdan daha korkunç değildir. Özgürlük, çevrenizdeki insanların saygısı ve kendinize olan gurur verir. Deneyin — ve çocukluğa geri dönmek istemeyeceksiniz.

Permanent link to this publication: