Агния Барто hakkında güller: çocuklar için ve sadece değil şairlikte zeki bir çiçek

Agnia Lvovna Barto hakkında konuştuğumuzda, çocukluğumuzdan tanıdığımız şu satırlar gözümüze gelir: «Bizim Tanya büyük sesle ağlıyor», «Yavru at koşuyor, sallanıyor» veya «Kıraç sahibi tilkiyi attı». Şiirleri — oyuncaklar, çocuklar, hayvanlar ve tabii ki doğa gibi yaşayan bir evren. Bu evrendeki birçok betimlemeyi besleyenlerden biri, skromatik ama çok önemli olan güller. Barto, güllere ayrı bir dizi yazmadı, ama bu çiçek, şiirlerinde birden fazla kez ortaya çıkar ve her seferinde belirli bir anlam yüklemesiyle. Barto'da güller, sadece peyzajda bir element değil, özgürlük, seçim, basit şeylerin güzelliği ve gerçeklerin satılamayacağı hakkında konuşan bir semboldür.

«Arazide koşan güller»: çocuklar için büyük bir manifesto haline gelen bir şiir

Agnia Barto'nun güllere en önemli rolü oynadığı en bilinen şiiri, «Arazide koşan güller». Bu şiir, Barto'nun çocuk okuyucularına adadığı, kendisi tarafından «felsefi lirik» olarak adlandırılan «Düşün, düşün...» adlı derlemde yer alır. Gerçekten de, gözle görülür kadar basit olan bu güller şiiri, gözle görülür kadar derin.

İşte tam metni:

Arazide koşan güller,
Önünde güzelleşiyorlar,
Ben ise koyun gibi dik duruyorum
Gözümü ayıramıyorum.
Arazide koşan güller,
Tavuk kuyruğu gibi saklanmıyorlar...
Ben de bir demetle yürüyorum,
Güllerle Moskova'da.

Birazlık bir amca, hoşça gülüyor:
— Harika bir demet, harika!
Kaç para veriyorsun?
İki değil, riyakar bir şekilde.

Amca da riyakarca konuşuyor:
— Anlaştık mı? İyi oldu?
Para değil, iki veriyorum.

Ben ona veriyorum yanıtı,
Diyorum: — Hayır, hayır,
Gülleri satmıyorum, demetle evde varım.
Veda ederim, amca, anlaştık mı? İyi oldu?

İlk satırlarda, Barto'nun farklı bir yaklaşım kullandığını görüyoruz: güller, sadece büyür değil, «koşuyor». Bu personifikasyon, çiçeklere canlılık, bağımsızlık, neredeyse insan enerjisi veriyor. Onlar «önünde güzelleşiyorlar», saklanmıyorlar, özgürler. Lirik kahraman olan çocuk, bu manzaraya büyülünmüş. O, «koyun gibi dik duruyor», gözünü ayıramıyor. Daha sonra o da bu dünyanın bir parçası olur: o, güllerle Moskova'da yürür. Şehir ve doğa birbirine karışır, güller çocuk elinde bulur, onlar Moskova üzerinden taşınır.

Ama bu hikaye burada bitmiyor. «Amca» adlı şehirli karakter ortaya çıkar — bu karakter, demette sadece güzellik görmüyor, bir şey olarak görüyor. Para teklif ediyor, gülleri satın almak istiyor, pazarlık yapıyor: «Bir değil, iki olarak veriyorum». Onun için bu, sadece satın alınabilir bir şey. Ama çocuk, kararlı bir reddetme veriyor: «Gülleri satmıyorum, demetle evde varım». Bu reddetmede, bir felsefe var. Barto, bazı şeylerin değerinin olmadığını gösteriyor. Güller, bir mal değil, mutluluk, tarla hakkında bir anı, çocuk için getirdiği özgürlüğün bir parçası. Ve bunu paraya değiştirmek istemiyor.

Eleştirmenler, bu şiirin doğa ve şehir yaşamı arasındaki çatışma temasını araştırdığını belirttiler. Güller, doğal güzellik ve temizliği simgeleyen, «arazide koşuyor», özgürlüklü ve kentin kaosundan bağımsız olduğunu gösteriyor. Bu demet, Moskova'da yürüyen çocuk, iki dünya arasındaki köprü haline gelir. O, bu güzelliğin koruyucusu ve onu alçakgönüllü bir teklifle kirletmeyi izin vermez.

Güller, basitlik ve özgürlüğün sembolü olarak

«Arazide koşan güller» adlı şiirde güller, tüm gerçek, kirletilmemiş, özgür olarak ortaya çıkar. Onlar, bakım gerektirmiyor, saklanmıyor, sahte görünüyor değil. Sadece var. Bu anlamı anlamayan çocuk, daha zeki olmuş yetişkin «amca»dan daha akıllı. Barto, bu şiirde çocuk edebiyatında önemli bir soruyu ortaya çıkarıyor: gerçek değer ne? ve basit ve net bir şekilde cevap veriyor: ruhla yapılmış, mutluluk getiren, doğa ve özgürlükle bağlantılı olan şeyler satılmaz.

İlginci bir şekilde, Barto bu şiiri kendi felsefi olarak gördüğü bölüme koydu. Bu derlemenin şiirlerinin adları — « vicdan », «yalnızlık », «kıskançlık », «insanlık » — kendilerini açıklıyor. Barto, çocuklarla karmaşık şeyler hakkında konuşmaktan korkmadı ve bu sırayla güller, sadece bir çiçek değil, ahlaki bir rota haline geldi.

Barto'nun güllere yer verdiği diğer şiirler

«Arazide koşan güller» adlı şiir, Barto'nun bu betimlemeye başvurduğu tek şiir değil. «Çocukluktan Çeviriler» adlı derlemede yer alan «Gururlu Vaza» adlı bir şiir, beklenmedik bir bağlamda güllerle ortaya çıkar. Bu şiirde, dolu dolu bir vaza, vasıflı çiçekler yerine gülüllere kızıyor: «Ben bu tür çiçekler için yaratılmadım!». O, levkoileri sever ve розlara layık olduğunu iddia ediyor. Ama öğrenci ona mantıklı bir soru soruyor: «Skromatik güller, sizin için değil mi?». Ve vaza, layık bir cevap alıyor: «Vazaların alışkanlıkları değişkendir!».

Burada güller yine skromluluk ve gerçek güzellik sembolü olarak ortaya çıkar. Gururlu vaza, kendini aristokrat olarak gören, onu aşağılayan güller gerçekten yüksek. Barto, gerçek değerin dış görünüşteki parıltı değil, basitlik ve doğallık olduğunu bir kez daha söylüyor.

«Botanik Hastalıyor» adlı şiirde güller doğrudan ortaya çıkmaz, ama hikaye, okul botanik dersine dayanıyor. Çocuklar, öğretmenin hastalandığını öğrenince sevinirler, ama sonra vicdanları sızar. Bu şiirin konusu başka, ama Barto'nun genellikle doğa ve bitkilerle çocuk algısını işlediğini gösteriyor. Ve güller, tanınmış bir tarla çiçeği olarak doğal olarak bu sıraya dahil edilir.

Barto'nun güllere yer verdiği şiirler: sonuçlar

Agnia Barto, sadece «Gül» adlı bir şiir yazmadı. Ama bu çiçeğin betimlemesi, onun şiirlerinde bir geçiş tema olarak geçer. Barto'da güller, her zaman özgürlük, seçim, basitlikte güzellik görmeyi ve paraya satmayı bilmeyi hakkında. Bu çiçek, kent kaosuna, alçakgönüllülüğe ve gurura karşı çıkan bir çiçek. O, doğanın sesi ve duyarlı bir çocuk kalbinin duyabileceği.

Barto, impressionist olmadı, doğayı uzun süreli betimlemelerle yazmadı. Şiirleri, her zaman bir hikaye, her zaman bir diyalog, her zaman küçük bir hikaye ve bir ahlaki. Bu hikayelerde güller, sadece süs değil, eylemin tam bir parçası. O, çocuğa seçim yapma yardımı eder, gururlu vazağı yerleştirir, yetişkinlere parayı ölçü olarak görmeyi hatırlatır.

Belki de bu yüzden Barto'nun güllere yazdığı şiirler bu kadar unutulmaz. Onlarda paftoz yok, karmaşık metaforlar yok. Basitlik var, ve bu da ana güç. Aynı güller gibi.

Permanent link to this publication: