Bayram hikayeleri ve çocuklar: didaktik, dünya düzeni ve geleneksel kültürdeki inisiyasyon

Гeleneksel kültürde çocuk yetiştirme, yıllık bayramların döngüsüyle iç içe bağlıydı, bunlar arasında Bayramlar (Yeni Yıl'dan Epifany'e kadar süren süre) özel bir yer tutardı. Oyunlar, kostümler ve kolaklar yanı sıra, ahlaki normlar, dünya görüşü ve toplumsal kuralların iletilmesinde önemli bir araç olan sözlü anlatılar, özellikle Bayram öğretici hikayelerinin özel bir kısmıydı. Bu hikayeler, gerçeklik, efsane ve ahlaki öğreti hikayesinin sınırlarında dengelenen ve özellikle çocuk kitlelerine yönelik olanlar, eğitim ve toplumsallaştırma işlevlerini yerine getirdi.

1. Hikaye, dünya ve yasakların öğrenimi için bir araç olarak.

Bayram zamanı, halk inançlarına göre, artan bir kutsallık ve aynı zamanda tehlike doluydu: insanların ve ruhların dünyası arasındaki sınırlar (haram kuvvetler, ataların ruhları) zayıfladı. Çocuklara, bu "sınır" döneminde davranış kurallarını öğrenmeleri gerekiyordu. Kısa öğretici hikayeler, bu amaç için ideal bir araçtı.

Örneğin, çocuklara (özellikle gençlere) saçma sapan fal almak veya gece dışarı çıkmaktan kaçınmaları gerektiğini öğreten hikayeler yaygındı. Hikaye, bir kızın tek başına banyoda veya buzlu çukurda fal almak istediği zaman "kötü ruh" veya "kostümlü" ile karşılaştığını, yarım ölümüne korktuğunu veya hatta akıl hastalandığını anlatırdı. Ahlak netti: belirli türdeki fal alım yasaklarının (çok riskli) veya gece olunca evden çıkma yasaklarının ihlali, bir bedel getirecekti. Bu şekilde, korku ve kahramanın içselleşmesinden çocuk, güvenli davranış kurallarının anahtarlarını özümseyordu.

2. Yapı ve içerik: tipik senaryolar.

Bayram çocuk hikayeleri genellikle "doğru/yanlış davranış → ödül/ceza" karşılaştırma şemasına göre inşa ediliyordu.

Hoşgörü ve cömertlik teması: Yoksul bir aile, Rüzgar'a (sıklıkla Noel'de) açlık çeken yaşlı bir yoksulla son parçasını paylaşan ve beklenmedik bir refah elde eden hikayesi. Tam tersine, kolakları veya isteyenleri kovmuş, kibar ve gururlu sahipler, zarar veya utanc maruz kalıyordu. Bu sadece iyi niyetin eğitimi değil, aynı zamanda sакral dünyanın yenilenmesi temelinde "hediye" (şarkı-teslimat) ile "hediye" (tatlı) değişiminin temelinde yatan önemli bir sosyal ritüel olan kolaklama eğitimi deyildi.

İtaat ve aile hiyerarşisi teması: Bir çocuğun gece yetişkinlerin "korkunç" oyunlarına bakmak için kaçtığı ve kaybolduğu veya felaket çektiği veya kendini pişman ettiği görüntüleri olan hikayeler. Burada hikaye, ebeveyn otoritesini pekiştirdi.

Yoksul olanlara merhamet teması: Hayvanlarla ilgili hikayeler özel bir kısmı oluşturuyordu. Rüzgar Gecesi hayvanların konuşma yeteneğine sahip olduğuna inanılırdı. Hikaye, bir çocuğun evdeki hayvanlarla konuştuğunu ve onların tehlike tehdidi veya sahiplerine kötü muamele şikayet ettiğini anlatırdı. Bu, çocuklarda "hayvan" olarak "tarım ve ahlaki kozmosun önemli bir parçası"na karşı dikkatli ve neredeyse ortak bir ilişki geliştirmeyi teşvik ediyordu.

3. Inisiyasyon fonksiyonu: gençler için hikayeler.

Older çocuklar için, büyük yaşama geçiş yapmaya hazırlananlar (özellikle kızlar) için Bayram hikayeleri inisiyasyon fonksiyonu yerine getirdi. Gelecekteki evlilik, soy ve kaderin sırlarını fal alarak tanıttı. Ancak bu hikayeler aşırı cesaretliliği sınırladı. Geniş bir şekilde yaygın olan "nişanlısının ortaya çıkması" motivi, fal alırken kötü ruhla karşılaşan ve güzel bir genç olarak görünmeyen motivdi. Burada kurtuluş, koruyucu dualar, haç işareti veya zamanında söylenen İsa'nın adıydı (özellikle Epifany günü öncesinde). Bu şekilde genç, narativ yoluyla sadece merakını gidermek için "formüller" değil, aynı zamanda ruhsal koruma "araçları" da elde ediyordu, bu da yetişkin dünyasına girmesinin bir parçasıydı, bu dünya sadece mutluluklar değil, aynı zamanda tehlikelerle doluydu.

4. İlgili gerçekler ve edebiyata uyarlama.

Psikolojik açıdan: Çok sayıda etnograf, korkunç Bayram hikayelerinin çocuklara "aşılama" rolünü oynadığını belirtiyor: güvenli bir ortamda (evde, soba başında, aile içinde) korku yaşayarak, çocuk duygularını yönetmeyi öğrenir ve gerçek yaşamın zorluklarıyla karşılaşmaya hazırlanır.

Edebiyat yeniden işleme: Rus yazarlar, folklorik hikaye geleneğini aktif olarak kullandılar. Klasik örnek olarak N.S. Lесkov'un "Nerazmeny rubl" (alt başlık "Bayram hikayesi") anısı gösterilebilir. Bu yazar eseri, çocuk (torunu) için anlatılan öğretici bir hikaye olarak inşa edilmiş olmasına rağmen, tüm Bayram hikayesinin unsurlarını içerir: mucizevi hediye, ahlaki seçim (kendine veya yakınlarına harcama), deneyim ve nihai ders, gerçek mutluluğun iyilik ve cömertlikte yattığı, değil sihirde.

Etnografik kanıt: Ünlü folklor toplayıcısı P.I. Yakushkin, XIX yüzyılda çocuklar için tipik bir hadisat-öğretici hikaye kaydetmiştir: Bayramlar'da "kikimora"nın, uykuya yatmak istemeyen, uyumayan çocuklara evine gelip korkuttuğu. Bu karakter,anneler ve babalar tarafından "eğitim" karakteri olarak kullanılırdı.

Sonuç

Çocuklar için Bayram hikayeleri, sadece "korkunç hikayeler" veya eğlence değildi. Düzenli ve mitolojik bağlamda yerleştirilmiş ince bir eğitim aracıydılar. Onlar aracılığıyla değerler sistemi (itaat, hoşgörü, merhamet, dikkat) iletilmiş, dünyanın yapısı (görünür ve görünmez güçler) açıklanmış ve son olarak, çocuğun yetişkin statüsüne geçişi hazırlanmıştı. Sözlü gelenekin bir parçası olarak bu hikayeler, nesillerin devamlılığını sağlıyor, yıllık döngüyü, aile düzenini ve ahlaki kişiliğin oluşumunu birleştiriyor. Onların yankıları, yazar edebiyatında da bulunuyor ve bu, belirli bir kültürel modelin derinliği ve istikrarını kanıtlıyor.

Постоянный адрес данной публикации: