Она корта çıkıyor ve bağırıyor. Bağırıyor, tribünlerde bile duyuluyor. Acıdan değil, kızgınlıktan bağırıyor. Topu 180 kilometre/saat hızla uçuyor. Her kazanan noktada — sıkı bir el kolak, bir hayvan hışırtısı, rakibi dondurabilecek bir bakış. Bu Arina Sobolenko. Dünya birincisi olmuş Belaruslu tenisçi. Ancak iş, unvanlarda değil. İş, ona her maça girdiğinde yansıtan yaşam felsefesinde. Bu felsefe basitçe şöyle ifade ediliyor: hiçbir şekilde mazeret yok. Hiçbir zaman.

Dayanıklı bir çocukluk

Arina 1998 yılında Minsk'te doğdu. Babası, eski buz hokeyi oyuncusu Sergey Sobolenko, kızının patlayıcı doğasını erken fark etti. Onu bale veya piyano derslerine götürmedi. Onu tenise götürdü. Şart koştu: ya tam bir fırtına gibi çalışırsın, ya da hiç oynamazsın. Arina birinci seçeneği seçti. İki antrenörü sırtında taşıdı, yağmura çıkmadan koştu, servisini kanlı çatlaklara kadar çalıştırdı. Babası katıydı, hatta sertti. Ancak onun öğrettiği şeyin en önemlisi: kimse senin için çalışmaz. En iyisi olmak istiyorsan, antrenmanda en iyisi ol.

2019 yılında babası öldü. Arina 20 yaşındaydı. Sadece top-10'a girmişti. Acı ve kızgınlık bir aradaydı. Birçok kişi çöker, gölgelere çekilir. Ancak Arina sahalara gitti ve topa daha güçlü vurdu. «Onun için oynuyorum» diyor. Bu, onun felsefesinin ilk kısmı: acıyı güçe dönüştürmek.

İlk felsefe: şikayet etme

Arina'ya bir röportajda, «Basınçla nasıl başa çıkıyorsun?» diye soruluyor. Omuz silkiyor: «Ne bir basınç? Sadece tenis oynuyorum. Bu işi seviyorum. Tümü bu kadar». Pafos olmadan, şikayet etmeden. Yorgunluk hakkında konuşmuyor, hakemlerden şikayet etmiyor, mağlubiyetlerin için mazerat aramıyor. Kaybetti mi? O zaman rakip bugün daha iyiydi. Yarın daha iyi olacağım. Bu tür bir felsefe.

Tenis çok sayıda kız, kötü bir maçtan sonra «Kötü bir kendime geldiğim için», «Kort rahatsız edici», «Çok şiddetli bir şekilde hastayken oynadım» der. Ancak Sobolenko böyle bir şey yapmaz. Hatta kolunun boğazlandığında, ateş altında oynadığında bile. Sahaya çıkıp işini yapar. 2022 Avustralya Açık'ta mağlubiyet sonrası, «Şanslarımdan yararlanmadım. Bu benim suçum. Tümü bu kadar» dedi. Hiçbir şekilde mazeret aramadı. Bu yüzden düşmanları bile onu saygılı bulur.

İkinci felsefe: agresif oyna, agresif yaşa

Sobolenko'nun korttaki stili bir buz pateni. İlk servisi 190 kilometre/saat hızda. İkinci servisi biraz daha yavaş. Forehand vurması bir boğmaca gibi. Rakibi savunamaz, hata bekler, hata yapmayı bekler. Her zaman ileri gider. Hatta 0:40'ta kaybediyor olsa bile. Hatta rakibin matchbolda olsa bile. Bu doğa, değiştirilemez. «Daha iyi bir hataya razı olmaktan daha iyidir, denememek» diyor. Bu da ikinci felsefe: risk almayı korkmak.

Hayatta da böyle. Düzgün, patlayıcı, duygusal. Onu Belarus federasyonuyla, politikayla, nötr statüyle ilgili olarak birçok kez sordular. Kısa ve diplomatik bir şekilde yanıtlar. Derinlere inmez, ikiyüzlü açıklamalar yapmaz. Sadece şunu der: «Bir sporcuumdur. Kendi için ve ailesi için oynarım. Diğerleri benim işim değil». Bazıları bu durumu kaba bulabilir. Ancak onun için bu dürüstlüktür. Dürüstlük de felsefenin bir parçasıdır.

Üçüncü felsefe: iş, değil yetenek

Sobolenko kendisini bir geni olarak görmüyor. En ince tenis zekasına, en hileli drop-shot'a, en zarif tekniklere sahip olmadığını biliyor. Ancak patlayıcı bir güç ve cehennemi bir çalışma gücüne sahip. Her mağlubiyet sonrası bara gidip acıyı içmek yerine antrenmana gider. İkinci, üçüncü. Çalışmak için hazırdır, diğerleri uyurken. 2021 yılında iki hata krizinden çıkarken bu şekilde öne çıktı.

Then, her maçta 15-20 iki hata yapıyordu. Nöbetler yüzünden kaybediyordu. Herhangi bir psikolog, dinlen, antrenör değiştir, zihniyet üzerinde çalış gibi tavsiye ederdi. Ancak Arina binlerce topu arka bahçeye attı. Durup servisini yapana kadar düşünmedi. Sadece servis yaptı. Bin, iki, üç. Bu yetenek değil. Bu ter. Bu da üçüncü felsefe: sorun konuşmalarla çözülmez, eylemlerle çözülür.

Üçüncü felsefe: kendin ol, hatta eğer beyaz yuvarlak olursan

Bayan teniste nazik olmak yaygındır. Gülümsemek, ellerini sallamak, maçtan sonra rakibi sarılmak, hatta rakibi yenmiş olsan bile. Sobolenko bu normlara uymaz. Bağırır, el kolak yapar, bazen teknikleri ağzında üç harfli bir kelimeyle ifade eder. Rosye giymez, mizahi röportajlar yapmaz. Gürültülü, terli, kızgın. Kimse bu durumu nazik bulmaz. «Kendim gibiyim. Beğenirseniz iyi, beğenmezseniz ben sizin için değil oynuyorum». Bu dördüncü felsefe: ahenk, popülerlik sıralamasından daha değerlidir.

Bu yüzden onu sevmek. Dünya genelinde milyonlarca kız, «Kendisini güçlü olmaktan korkmuyor. Kortta korkunç olmaktan korkmuyor. Neden tatlı prensesler olmamalıyız?」 diyor. Arina, kadın tenisinin vahşi olabileceğini ve bu nedenle de daha güzel olabileceğini gösterdi.

İnanç krizi ve bu krizden çıkış

Bir zamanlar Sobolenko'nun felsefesinde bir çatlama oldu. 2021 sonundan 2022 başına. Herkesi kaybediyordu. Sıralama aşağıya düştü. Psikolojik bir çukurdu. Artık bağırıyormuydu, koruda ağlıyordu. Tümü, bitti, yorgun düştü diye düşünüyorlardı. Ancak Arina, en iyi bildiği şeyi yaptı — kendine ve şüphelerine kızdı. Antrenörünü değiştirdi, antrenman rejimini değiştirdi, haberleri okumayı bıraktı. Zorla çıkış yaptı. Sonra 2023 Avustralya Açık'ı kazandı ve dedi: «En önemli şey, kaybetmekten korkmadım. Kaybetmek izni verdiğimde kazanmaya başladım». Paradox. Ancak bu da felsefenin bir parçası: korku, en büyük düşman. Korkuyu yenmek, herkesi yenmek demektir.

Örnek için kim ve neden

Sobolenko, mükemmel resimlerden yorulmuş olanlar için kumir. 500 kalori diyetinde oturmayacak. Model gibi bir dış görünümü yok. Öğretilmiş cümleler söylemiyor. Canlı bir insan, canlı bir yüz. Onu büyük sesle bağırması ve erkekçe bir oyun tarzı için sevmek veya nefret etmek. Ancak kimse tarafsız kalmaz.

Genç kızlar için, yabancı çerçevelere uymak zorunda olmadığını gösteren bir örnek. Kaslı, gürültülü, kızgın olabilir ve hala dünya birincisi olabilir. Erkekler için, kendini geliştirmenin bir örneği. Herkes için, mazeret aramanın zayıfların işi olduğunu gösteren bir örnek.

Onun hakkında rakipler ve antrenörler ne diyor

Serena Williams, «Topu öldürmek gibi vuruyor. Gençliğimdeki kendimi görüyorum» dedi. Andy Murray onu «Gördüğü en korkunç başlangıççı» olarak adlandırdı. Eski antrenörü Dmitry Tursunov, «Dur durak bilmez. Sen ona geri adım at, nefes al demek istersin. Oysa iki adım ileri yapıyor» diyor. Bu felsefenin eylemidir. Hiç bir adım geriye atmaz.

Şimdiye kadar eleştirmenler bile, Sobolenko'nun en dürüst tenisçilerden biri olduğunu kabul ediyor. Yaralanmış gibi görünmez, ritmi değiştirmek için tıbbi mola alır, 0:5'te rakibi rahatsız etmek için doktor çağırır. Her son topa kadar oynar. Ve kaybederken de kazanır kadar layıktır.

Gelecek: felsefesinin nereye gideceği

Arina 26 yaşında (2024 yılında). İki Büyük Şampiyonluk kazandı, dünya birincisi oldu. Ne olacak? «Daha fazla istiyorum. Sereya gibi yıllarca kazanmak istiyorum» diyor. Bu da onun sınırsız felsefesinin bir parçasıdır. Tavan yok. «Yeterli» kelimesi yok. Sadece bir sonraki antrenman, bir sonraki vurış, bir sonraki turnuva. Bu felsefe tehlikeli bir yakıcı olabilir. Ancak Arina hala yakıcıdır, değil yakıcı. Ve bu durumu göğüsleyerek izliyoruz.

Bir gün kariyerini sonlandıracak. Koruda bağırmasını durduracak. Çocuklarını yetiştirecek, hayır yapacak, belki bir antrenör olacak. Ancak felsefe kalacak. Çünkü bu tenis değil. Yaşam hakkında. Şikayet etme. Mazeret arama. Korkmama. Kendin ol. Gerekirse stadyuma bağır. Tümü bilmesi için: Geldim oynamak değil, kazanmak için geldim.

Permanent link to this publication: